II FSK 651/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA: Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.): Danuta Małysz, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 535/06 oddalającym skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Szczecinie z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 618/04 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. Z.P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 535/06. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 618/2004, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2004 r., Nr (...), w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Jako podstawę skargi o wznowienie skarżący podał art. 273 § 1 pkt 2, art. 273 § 2, art.277, art. 275, art. 281, art. 282 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") – podnosząc i akcentując, że kwestionowane wyroki zostały uzyskane za pomocą przestępstwa. W ocenie wnoszącego skargę o wznowienie postępowania sądowego, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2007 r. utrzymał w mocy nieważny z mocy prawa wyrok Sądu I instancji z dnia 23 stycznia 2006 r., czym zaniechano usunięcia skutków naruszonego prawa i pozbawiono skarżącego możności obrony swych praw, odmówiono i zaniechano sprawowania wymiaru sprawiedliwości i zapewnienia sądowej ochrony prawnej naruszonego porządku prawnego, pewności prawnej, bezpieczeństwa obrotu prawnego i praw człowieka - skarżącego przed stosowaniem wymuszającej, prowokacyjnej, prześladowczej i dyskryminującej samowoli podatkowej i administracyjnej bez podstawy prawnej. Skarżący wywodził i argumentował, że składy orzekające sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydając zaskarżone wyroki, nie dopełniły ustawowych i konstytucyjnych obowiązków służbowych z zakresu orzekania sądowoadministracyjnego, poświadczyły w całości nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne i wzięły czynny udział w zacieraniu śladów popełnionych na szkodę i niekorzyść skarżącego czynów zabronionych, zapewniających ich sprawcom, poprzez wyłudzenie, ochronę prawną przed odpowiedzialnością karną i cywilną. Zdaniem skarżącego, Sądy orzekające w jego sprawach uznały popełnione czyny zabronione za legalne i wiarygodne, poprzez pozbawienie skarżącego prawa i wolności do skutecznego rozpoznania w sądowym postępowaniu wniesionych przez niego prawnych środków odwoławczych, z pozbawieniem skarżącego prawa do sądu i prawa wolności do rzetelnego sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez bezstronny, niezawisły, niezależny sąd administracyjny, z uchyleniem się od sprawowania wymiaru sprawiedliwości i poprzez nierówne traktowanie skarżącego wobec prawa oraz dopuszczenie się dyskryminacji społecznej osoby skarżącego, poprzez nie uznawanie i nie respektowanie jego podmiotowości prawnej, dopuszczenie się łamania praw człowieka i znęcania się moralnego poprzez wmawianie skarżącemu, że otrzymuje "domniemaną emeryturę". Nadto skarżący podniósł, iż wskutek przekroczenia ustawowych uprawnień i upoważnień urzędników skarbowych i podatkowych z Drugiego Urzędu Skarbowego w S., poprzez dokonanie bez podstawy prawnej przekształcenia z urzędu zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2003 rok, mającego powstać z mocy prawa, w obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych wymiarowymi decyzjami podatkowymi administracyjnymi z powołaniem się na "domniemaną emeryturę" ze stosunku prawnoadministracyjnego z ubezpieczenia społecznego, doszło do obejścia przepisów prawa oraz do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego i administracyjnego postępowania podatkowego. W konsekwencji skarżący sformułował następujące wnioski - wznowienie w całości postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. II FSK 535/2006, oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. I SA/Sz 618/2004, - usunięcie skutków naruszonego prawa przez zmianę w całości z mocą ex tunc prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. II FSK 535/ 2006, i przez uchylenie w całości z mocą ex tunc poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. I SA/Sz 618/2004, i skierowanie sprawy do powtórnego merytorycznego rozpoznania skargi administracyjnej skarżącego co do istoty sprawy na ostateczną decyzję administracyjną, - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 1.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w S. wniósł o oddalenie skargi argumentując, że objęte skargą rozstrzygnięcia były zgodne z prawem a ponadto skarżący nie wykazał dostatecznie podstaw do wznowienia postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna. Z powoływanych przez skarżącego przepisów p.p.s.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania sądowego dotyczą unormowania art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 273 § 2 p.p.s.a. 1. Na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowego, jeżeli kończące je prawomocne orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Z treści art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 274 p.p.s.a. wynika, że z powodu przestępstwa, o którym ustawodawca stanowi w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Na potwierdzenie przestępstw, o których szeroko wywodzi się w skardze o wznowienie postępowania sądowego, skarżący nie wskazuje na prawomocne wyroki skazujące lub na postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania karnego czy też postanowienia o umorzeniu postępowania karnego, których art. 274 wymaga. Skarga w obszarze unormowania art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest więc niezasadna. 2. Odnośnie podstawy prawnej uregulowanej w art. 273 § 2 p.p.s.a. przypomnieć skarżącemu należy, że nie dotyczy ona postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny jest sądem a nie organem administracji publicznej, nie jest administracyjnym organem podatkowym. Nie rozstrzyga – dopuszczalnych w innym trybie prawnym, w innym postępowaniu i przed właściwymi organami administracji - wniosków o wznowienie administracyjnego postępowania podatkowego. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał więc w przedmiocie i zakresie postępowania sądowego, w którym co do zasady, z wyjątkiem unormowanym w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest dopuszczalne i przewidziane prowadzenie postępowania dowodowego. Ponadto, okoliczności i argumenty przedstawiane przez wnoszącego skargę o wznowienie postępowania sądowego były już przez niego podnoszone w objętych skargą postępowaniach przed sądami administracyjnymi, natomiast rzeczona skarga o wznowienie nie jest i być nie może środkiem odwoławczym od prawomocnego wyroku sądu, z którego ocenami i rozstrzygnięciem skarżący się nie zgadza. Z tych powodów, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., stwierdzając po rozpoznaniu sprawy brak przesłanek do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało orzec o oddaleniu skargi o wznowienie tego postępowania.