I OSK 1374/05

I OSK 1374/05 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Leszka M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 128/05 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi L. M. H. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniesionego 28 lutego 2005 r. od decyzji nr 10 z 31 stycznia 2005 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z 20 września 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 128/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. M. H. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniesionego 28 lutego 2005 r. od decyzji nr 10 z 31 stycznia 2005 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że już po wniesieniu powyższej skargi – w dniu 14 lipca 2005 r. – Minister Obrony Narodowej wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji nr 10 z 31 stycznia 2005 r. Tym samym ustała bezczynność organu administracyjnego, co uczyniło postępowanie sądowe w tej sprawie bezprzedmiotowym, to zaś z kolei nakazywało je umorzyć stosownie do art. 161 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargą kasacyjną z dnia 7 listopada 2005 r. zaskarżono powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu utrwalanie niezgodnej z art. 36 i 37 kpa praktyki, polegającej na wydawaniu decyzji przez organy Ministra Obrony Narodowej dopiero po wpłynięciu skargi na przewlekłość postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazując na powyższą podstawę zaskarżenia wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie, że postanowienie nr [...] Ministra Obrony Narodowej zostało wydane po ustawowym terminie, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w szczególności podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że sprawa nie jest bezprzedmiotowa, skoro w ciągu 10 lat wszystkie decyzje skierowane do skarżącego zapadają po ustawowym terminie, dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Stosownie do art. 183 § 1 zd. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami nieważności postępowania, która tutaj nie ma zresztą miejsca, NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Zatem w zakresie określonym w przytoczonym przepisie w postępowaniu przed NSA obowiązuje zasada ograniczonej kognicji tego Sądu, która uniemożliwia mu uwzględnienie naruszeń prawa nie podniesionych przez skarżącego kasacyjnie. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom jedynie co do formy. Co prawda, sformułowano w niej zarzut naruszenia konkretnie wskazanych przepisów (art. 36 i 37 kpa), jednakże zarzut ten z samego założenia nie może być uznany za zasadny. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, a więc przepisy zawarte w p.p.s.a., którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - por. wyrok NSA z 1.06.2004 r., GSK 73/04, M.Pr. 2004, nr 14, s. 632. Jeśli chodzi przepisy kpa, to jedynie naruszenie przepisu art. 156 może stanowić analizowaną tu podstawę skargi kasacyjnej, ponieważ do tego przepisu bezpośrednio odsyła art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jest więc rzeczą oczywistą, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów (art. 36 i 37 kpa), których nie stosował. Zaś nie stosował ich, ponieważ w istniejącym stanie prawnym w ogóle nie był uprawniony do ich stosowania. Przepisy te bowiem regulują postępowanie administracyjne, a nie postępowanie przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był uznać skargę kasacyjną za bezzasadną i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.