II SA/Bk 735/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. sprawy ze skargi spółki A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...], powołując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 180, poz. 717), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. dotyczące zawieszenia na okres 12-tu miesięcy (nie dłużej niż do [...] marca 2006 r.) postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wielofunkcyjnego centrum handlowo-rozrywkowego "[...]", w tym pomieszczeń biurowych, artystycznych, klubowych (Fitness Club), punków obsługowych, gastronomii, o łącznej powierzchni [...] m2 oraz kina wielosalowego z 8-ma salami o pow. [...] m2 i garażu wielopoziomowego na 321 miejsc postojowych z wjazdem od ulicy F., przewidzianej do realizacji na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...],[...]/[...], [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...],[...]/[...],[...]/[...], [...],[...]położonych w dzielnicy B. w B. Organy samorządowe obydwu instancji zajęły zgodne stanowisko, motywując je następująco: Postępowanie, wszczęte na wniosek z dnia [...] marca 2005 r. Spółki A. z siedzibą w W. w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji, należało zawiesić z uwagi na fakt, że teren planowanej inwestycji objęty został uchwałami Rady Miejskiej B. o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. dotyczy przystąpienia do sporządzenia planu części osiedli S., B. i W. w B. w rejonie ulic: P., N., P. i P. Uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. dotyczy przystąpienia do sporządzenia planu części osiedli S. i B. w B. w rejonie ulic: J., S., W., P., P. i F. Zgodnie z załącznikami graficznymi przedstawiającymi granice obszaru, objętego projektem planów, w granicach uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. znalazły się działki o numerach: [...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]oraz część działki Nr [...]/[...], a pozostałe działki określone we wniosku, tj. [...],[...]/[...],[...]/[...], [...],[...]/[...],[...] oraz część działki Nr [...]/[...]zostały objęte uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Zgodnie z treścią § 1 ust. 2 uchwały Nr [...], w granicach której – zgodnie z wnioskiem inwestora – miałoby powstać centrum usługowo-rozrywkowe, wyklucza się lokalizację obiektów handlowo-usługowych o powierzchni powyżej 2.000 m2 zabudowy. Planowane przedsięwzięcie ma mieć powierzchnię zabudowy wynoszącą [...] m2, co pozostaje w sprzeczności z uchwałą Nr [...]. Aby zmniejszyć ryzyko opracowywanych planów miejscowych a zamierzeniem inwestycyjnym wnioskodawcy, organy uznały, iż zawieszenie postępowania jest zasadne w świetle art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto podkreślono, iż wielkość i charakter planowanej inwestycji miałaby wpływ na układ komunikacyjny w obrębie ulic: S., J., F. i O., a rozwiązanie układu komunikacyjnego winno nastąpić na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego tej części miasta B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że poprzez zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 w/w ustawy, organy nie przekroczyły granic tzn. uznania administracyjnego, albowiem zaistniało prawdopodobieństwo sprzeczności z projektowanymi ustaleniami, mającego powstać, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a ewentualną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, która miałaby być wydana na wniosek inwestora. Zdaniem Kolegium, granica powierzchniowa inwestycji (do 2.000 m2 zabudowy) odnosi się do zamierzenia inwestycyjnego spółki A., która przeciwdziała w jej ramach usytuowaniu także obiektów handlowo-usługowych. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Spółka A. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie: • art. 7 k.p.a. – zasady praworządności i słusznego interesu indywidualnego obywateli, • art. 107 § 3 k.p.a. – brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia, • art. 12 § 1 k.p.a. – zasady szybkości postępowania; • art. 8 k.p.a. – zasady pogłębiania zaufania obywateli i stron postępowania do organów państwa. Skarżąca zarzuciła też naruszenie prawa materialnego: - art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pozbawienie skarżącej prawa zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny; - art. 4 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane poprzez pozbawienie prawa zabudowy przedmiotowej nieruchomości; - poprzez wykluczenie możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 59-61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego. Skarżąca w uzasadnieniu skargi przedstawiła przebieg postępowania administracyjnego. Powołała się na poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego z 1990 roku (utracił moc 31.12.2003r.), z którym to planowana inwestycja pozostałaby w zgodzie. Zarzuciła Radzie Miejskiej B. opieszałe działania zmierzające do uchwalenia planu miejscowego. Stwierdziła brak należytego uzasadnienia orzeczeń, pominięcie interesu Spółki, która wyłożyła ogromne środki finansowe na realizację inwestycji. Nie rozważenie interesu społeczności białostockiej dla której, wzniesienie obiektu spowodowałoby podniesienie atrakcyjności i estetyki miasta. Skarżąca zwróciła uwagę na ograniczenie jej prawa własności przy zagospodarowaniu terenu do którego ma tytuł prawny. Podniosła kwestię przewlekłości postępowania i prowadzenie go w sposób narażający zaufanie obywateli do organu państwa. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obydwu instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Bardzo szerokie, przywołujące orzecznictwo sądowe i poglądy doktryny, uzasadnienie skargi tylko w niewielkim stopniu odnosi się do meritum niniejszej sprawy tj. przesłanek zawieszenia postępowania w oparciu o treść art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 180, poz. 717). Treść w/w przepisu ma brzmienie następujące: Art. 62 ust. 1 Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzje w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1. w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2. w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Użycie w art. 62 ust. 1 zwrotu "może zawiesić" stanowi o fakultatywności i uznaniowości zawieszenia postępowania, co nakłada na organ obowiązek należytego, rzetelnego, logicznego i obiektywnego uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organy obydwu instancji, zachowując wymogi art. 107 § 3 kpa, w sposób przekonywujący wykazały celowość zawieszenia postępowania o ustalenie inwestorowi warunków zabudowy dla projektowanego centrum handlowo-usługowego. Po pierwsze - w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ([...].III.2005r.) istniały dwie uchwały Rady Miejskiej B. Nr [...] z dnia [...].11.2003r. i Nr [...] z dnia [...].12.2004r. o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, które objęły granice obszaru planowanej, przez skarżącą inwestycji. Po drugie – słusznym jest uznanie, że wielkość i charakter planowanej inwestycji będzie miała wpływ na układ komunikacyjny w rejonie ulic: S., J., F., i O., a tę kwestię winny rozwiązać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tej części miasta. Po trzecie – organy obydwu instancji wskazały na sprzeczność, jaka mogłaby wystąpić w treści uchwalonego planu a ewentualną decyzją o warunkach zabudowy z racji zapisu zamieszczonego w § 1 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...].11.2003r. zakazującego sytuowania inwestycji o charakterze handlowo-usługowym powyżej 2000 m ². W ocenie Sądu, przedstawione argumenty uzasadniały wstrzymanie (poprzez zawieszenie) postępowania dotyczącego warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na rozprawie sądowej w dniu 21 lutego 2006r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie w sprawie dowodu z akt administracyjnych Urzędu Miejskiego w B. o sygnaturach [...] i [...] na okoliczność, że w latach 1999 i 2002 wydano innym inwestorom decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co miałoby świadczyć o tym że inwestycja o takim samym charakterze (jak skarżącej) były dopuszczalne. Sąd nie uwzględnił powyższego wniosku uznając, iż przeprowadzenie takiego dowodu nie ma związku z niniejszą sprawą przede wszystkim z uwagi na daty wydania decyzji innym inwestorom. Nastąpiło, to bowiem w czasie kiedy nie istniały uchwały Rady Miejskiej B. o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego ([...].11.2003r. i [...].12.2004r.). Sąd dopuścił, poza rozprawą (zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej) dowód z akt spraw toczących się przed WSA w Białymstoku o sygnaturach II SA/Bk 763/03 i II SA/Bk 764/05. Są to sprawy ze skargi spółki A. na uchwały Rady Miejskiej B. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jedyny wniosek jaki, Sąd wywiódł po analizie tych spraw w aspekcie niniejszego postępowania jest taki, że skarżąca Spółka używa podobnych zarzutów w skardze dotyczącej zawieszenia postępowania jak i w sprawach II SA/Bk 763/05 i II SA/Bk 764/05, które dotyczą przecież merytorycznych zarzutów do uchwał Rady Miejskiej B. o przystąpieniu do sporządzenia planów zagospodarowania terenu. Jak już wcześniej wspomniano, skarżąca w niniejszej sprawie, nie skoncentrowała się na treść art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił procesową podstawę zawieszenia postępowania. Natomiast SKO w sposób skondensowany i rzeczowy wykazało potrzebę, a wręcz konieczność zawieszenia postępowania. Sąd zwraca też uwagę na fakt, że zaskarżonym postanowieniem zostało zawieszone postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy na okres 12 miesięcy nie dłużej niż do [...] marca 2006r. Po tym okresie prezydent miasta miał obowiązek podjąć postępowanie i wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zostały spełnione przesłanki wymienione w w/w art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2. Reasumując, Sąd stwierdza, iż chybione były zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych – art. 7, 8, 107 § 3 kpa, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 6 ust. 2 pkt 1 i 59-61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 Prawa budowlanego. Jak słusznie zauważa SKO w odpowiedzi na skargę, legitymowanie się przez skarżącą prawem własności terenu nie oznacza niekontrolowanej możliwości jego zagospodarowania, albowiem ograniczeniu ustawowemu - w tym przypadku przez wzgląd na toczący się proces ustalania planu miejscowego, co jest usankcjonowane m.in. przepisem art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trudno zgodzić się zatem z zarzutem naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Sam fakt zawieszenia postępowania, nie przesądza jeszcze (wbrew zarzutom skargi) ani o naruszeniu interesu indywidualnego skarżącej (art. 7 kpa) ani też o pozbawieniu jej możliwości zabudowy własnych nieruchomości (art. 4 ustawy – Prawo budowlane). Są to kwestie do rozstrzygnięcia w późniejszych etapach postępowania, a nie na etapie zawieszenia. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono , jak w sentencji.