IV SA/Wa 1478/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 /sto/ złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego od którego skarżący był zwolniony; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz adw. J.B. z Kancelarii Adwokackiej w W. przy ul. [...] m. [...] kwotę 240 /dwieście czterdzieści/ złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] orzekającej o odmowie uchylenia czynności materialno-technicznej wymeldowania nieletnich dzieci- A.M., J.K. i B.K. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w miejscowości S. w gminie K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 47 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 110, poz. 1189 z późn. zm), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 13 czerwca 2002r. M.P. dobrowolnie dokonała wymeldowania siebie i trójki nieletnich dzieci A.M., J.K. i B.K., z budynku przy ul. [...] w miejscowości S. wypełniając odpowiedni druk zgłoszenia wymeldowania z pobytu stałego. W postępowaniu o uchylenie powyższej czynności materialno technicznej organ badał zatem wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania czynności rejestracyjnej tj. czy w dniu dokonania wymeldowania osoba której obowiązek meldunkowy dotyczył opuściła lokal, w którym była zameldowana oraz fakt czy czynność ta została dokonana zgodnie z obowiązującym prawem w dacie jej dokonania. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż M.P. opuściła wraz z dziećmi miejsce dotychczasowego pobytu stałego w 1999r. dokonując czynności wymeldowania nie była ona pozbawiona władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi. Ponadto organ wskazał, iż nieletni A.M. nie jest synem odwołującego się J.K., osoba ta nie jest również ustanowiona jego prawnym opiekunem. Skargę na przedmiotową decyzję wniósł J.K., żądając ponownego rozpoznania sprawy w związku z odmową uchylenia przez Wojewodę [...] decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005r., która w ocenie skarżącego niezgodnie z prawem oraz stanem faktycznym pozbawia małoletnich J. i B. K. oraz A.M. stałego miejsca zameldowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż naruszają one prawo, poprzez nieustosunkowanie się do istotnych dla sprawy dowodów. Przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie było ustalenie czy organ meldunkowy zgodnie z prawem dokonał czynności materialno-technicznej wymeldowania z miejsca pobytu stałego nieletnich dzieci A.M., J.K. i B.K., z budynku przy ul. [...] w miejscowości S.. Orzekający w sprawie organ administracji publicznej zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji w toku prowadzonego postępowania zobowiązany był zatem do ustalenia, czy w dacie dokonania czynności wymeldowania A.M., J.K. i B.K., osoby te opuściły faktycznie lokal, w którym były zameldowane na pobyt stały oraz czy czynność ta została dokonana zgodnie z prawem. Jak wynika z akt sprawy wymeldowania nieletnich dzieci dokonała zgodnie z art. 9a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 110, poz. 1189 z późn. zm- zwanej w dalszej części ustawą) w dniu 13 czerwca 2002r. ich matka M.P.. Stosownie bowiem do treści niniejszego przepisu za osobę nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy. M.P. jako matka nieletnich, jest ich przedstawicielem ustawowym i zgodnie z art. art. 98 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz, U Nr 9 poz, 59 z późn zm) czynności ich wymeldowania mogła dokonać samodzielnie. Z akt administracyjnych sprawy wynika również jednoznacznie, iż w dacie dokonania czynności wymeldowania nieletnie dzieci nie przebywały w miejscu pobytu stałego. Zamieszkiwały one wspólnie z M.P. w miejscowości S., gdzie w roku szkolnym 2001/2002 uczęszczały do szkoły. W miejscu swego zameldowania na pobyt stały przebywały zaś przed wymeldowaniem w okresie od marca/ kwietnia do czerwca 2001r. Okoliczność, iż w dacie wymeldowania nieletni A.M., J.K. i B.K., przebywali z matką poza miejscem gdzie byli zameldowani na pobyt stały, w świetle zgromadzonego przez organy orzekające w sprawie materiału dowodowego, nie budzi żadnych wątpliwości. Niemniej jednak prowadzące postępowanie administracyjne organy w ocenie Sądu nie odniosły się do jednej istotnej kwestii, mogącej mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie faktu, iż w wypełnionym przez M.P. zgłoszeniu wymeldowania nieletnich dzieci z miejsca pobytu stałego, jako nowy adres zameldowania nie wskazano miejsca pobytu ich nowego pobytu stałego, a jedynie pobytu czasowego. Należy zatem domniemywać, iż w wyniku wymeldowania nieletnich z pobytu stałego przy ul. [...] w S., dzieci mogły zostać bezpodstawnie pozbawione zameldowania na pobyt stały. Stosownie bowiem do treści art. 7 ustawy pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości, pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości lecz pod innym adresem. Skoro zatem, zgodnie z oświadczeniem M.P. , pobyt nieletnich w miejscu nowego zameldowania miał mieć jedynie charakter pobytu czasowego, i okoliczność ta pomimo toczącego się wówczas postępowania o wymeldowanie M.P. i w/w osób z miejsca ich pobytu stałego nie została w żaden sposób zakwestionowana przez organ dokonujący wymeldowania to w ocenie Sądu w świetle powyższego organ winien był zbadać czy faktycznie zachodziły przesłanki uzasadniające wymeldowanie dzieci z miejsca ich pobytu stałego na podstawie wniesionego zgłoszenia. Należy bowiem mieć na uwadze, iż organ prowadzący ewidencje ludności, bez wątpienia zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy zobowiązany jest do dokonania czynności zgodnej z żądaniem określonym w zgłoszeniu, niemniej jednak ust. 2 niniejszego przepisu wskazuje, iż w przypadku gdy dane zawarte w zgłoszeniu budzą wątpliwości organu, to wówczas o tym czy istnieją np. podstawy do dokonania wymeldowania rozstrzyga już organ. Nieodniesienie się do powyższej okoliczności przez organy administracji publicznej zadaniem, których było zbadanie, czy czynność materialno-techniczna wymeldowania nieletnich została dokonana zgodnie z prawem, stanowi w ocenie Sądu naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.