II OSK 950/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Sędziowie Janina Kosowska Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1440/05 w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną II OSK 950/06 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1440/05 po rozpoznaniu skargi S. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. SA pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PG. na działce nr 135 w J. Gm. D.- oddalił skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podano, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, mającym na celu jedynie kontrolę kwestionowanej decyzji w aspekcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 ( 1 kpa. Tylko rażące naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, nie zaś ewentualne zwykłe naruszenie prawa. Zostało ustalone w sprawie, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w czasie, kiedy inwestor nie posiadał wprawdzie prawa do terenu objętego tą decyzją a więc z naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, jednakże umowa dzierżawy terenu została zawarta w dniu 20 stycznia 2000 r. a zatem niedopełnienie przez inwestora obowiązku wylegitymowania się prawem do terenu zostało wyeliminowane. Zarzucane przez stronę we wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu zwykłym stanowi przesłankę do wznowienia postępowania /art. 145 ( 1 pkt 4 kpa/. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył S. N. podnosząc między innymi zarzut oparcia kwestionowanej decyzji na wadliwej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, brak zbadania przez organ wydający pozwolenie na budowę, czy nie narusza ona interesu osób trzecich /skarżącego/ oraz pominięcie skarżącego w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna. Podzielił przy tym zasadność stanowiska organu, który wydał zaskarżoną decyzję co do tego, że brak udziału bez swojej winy strony w postępowaniu zwykłym, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, lecz jest określoną w art. 145 ( 1 pkt 4 kpa przesłanką wznowieniową. O stwierdzeniu nieważności natomiast, właściwy organ orzeka wówczas, gdy stwierdzi, iż decyzja została wydana z taką wadą, która powoduje, że wywołuje ona skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w dacie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym decyzja ta do czasu wydania kwestionowanej decyzji nie została wzruszona /pozostawała w obrocie prawnym/. Ochrona interesu osób trzecich natomiast w postępowaniu nadzorczym ogranicza się, z uwagi na nadzwyczajność tego postępowania, jedynie do ustalenia, czy art. 5 Prawa budowlanego nie został naruszony w sposób rażący. W toku postępowania zaś skarżący w ogóle nie wykazał, aby kwestionowana decyzja w jakikolwiek sposób naruszała jego interes prawny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. N. reprezentowany przez radcę prawnego J. J., zarzucając rażące naruszenie przepisów: - art. 5 ust. 1 pkt 1 a, c, d, pkt 6 oraz ust. 2 pkt 3 jak również art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku, - art. 7, art. 68 i następne ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz. U. Nr 49, poz. 196/, - poprzez bezzasadne przyjęcie, że kwestionowana decyzja nie była dotknięta wadą powodującą jej nieważność. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że zaskarżony wyrok "nie jest zasadny" w szczególności z tej przyczyny, że wady kwestionowanej decyzji stanowią podstawę "co najwyżej wznowienia postępowania". Sąd pominął celowe wykluczenie skarżącego z udziału w postępowaniu, jak też brak ustalenia rzeczywistego stopnia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w aspekcie przepisów Prawa ochrony środowiska i Prawa budowlanego. Ogół uchybień wskazanym przepisom uzasadnia w ocenie strony stwierdzenie, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Art. 175 ( 1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nieodpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzuca się "rażące naruszenie przepisów" "art. 5 ust. 1 pkt 1 a, c, d, pkt 6 oraz ust. 2 pkt 3 jak również art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku", a także "art. 7, art. 68 i następne ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz. U. Nr 49, poz. 196/, poprzez bezzasadne przyjęcie, że kwestionowana decyzja nie była dotknięta wadą powodującą jej nieważność". Używa się w podstawach skargi kasacyjnej określenia "rażące naruszenie" wskazanych przepisów w zestawieniu z twierdzeniem, że nastąpiło "bezzasadne przyjęcie", że "kwestionowana decyzja nie była dotknięta wadą powodującą jej nieważność". Brak jest natomiast jakichkolwiek konkretnych argumentów odnoszących się do okoliczności powodujących według strony tą "bezzasadność" oceny Sądu pierwszej instancji. Nie można się w tej kwestii doszukać wyjaśnienia zarówno w samych podstawach skargi kasacyjnej jak również w jej uzasadnieniu, pomimo iż jak to wskazano wyżej, ten środek prawny zaskarżenia wyroku sądu administracyjnego musi mieć wskazane uzasadnienie skonkretyzowanych podstaw. Braki w tym zakresie skutkują oddaleniem skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika w sposób jednoznaczny tylko to, że według strony zaskarżony wyrok "nie jest zasadny" w szczególności z tej przyczyny, że Sąd przyjął, że wady kwestionowanej decyzji stanowią podstawę "co najwyżej wznowienia postępowania", natomiast Sąd pominął "celowe wykluczenie skarżącego z udziału w postępowaniu, jak też brak ustalenia rzeczywistego stopnia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w aspekcie przepisów prawa ochrony środowiska i prawa budowlanego", zaś "Ogół uchybień wskazanym przepisom uzasadnia stwierdzenie, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo". Tak skonstruowane uzasadnienie skargi kasacyjnej, dotyczącej wyroku wydanego po rozpoznaniu skargi na orzeczenie zapadłe w postępowaniu nieważnościowym, w istocie opartej na tym, że strona nie brała bez swej winy w postępowaniu administracyjnym, nie może być uznane za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.