II OZ 154/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 listopada 2005r. sygn. akt II SA/Go 455/05 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 1 czerwca 2004r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów do Osób Represjonowanych z dnia 1 czerwca 2004r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżąca w dniu 28 stycznia 2005r. (data stempla pocztowego) wniosła skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów do Osób Represjonowanych z dnia 1 czerwca 2004r., doręczoną w dniu 7 czerwca 2004r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako przyczynę uchybienia terminu podała podeszły wiek (75 lat) oraz fakt, iż w czasie gdy miała wnieść skargę była ciężko chora i przez 15 dni leżała w szpitalu. Przed i po pobycie w szpitalu także była chora i nie mogła chodzić. Ponadto wskazała, iż mieszka tylko z mężem, który ma 77 lat, ma zaniki pamięci i nie był w stanie jej pomóc. Nie było również w tym czasie żadnej innej osoby, która mogłaby pomóc skarżącej. Zdaniem Sądu twierdzenia skarżącej należało uznać za niewystarczające do przyjęcia, że ponad sześciomiesięczne uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy strony, zwłaszcza, że nie zostały w żaden sposób udokumentowane bądź w inny sposób uprawdopodobnione. Sąd podkreślił, że wiek ani zły stan zdrowia nie zostały przewidziane jako obligatoryjne przesłanki przywrócenia stronie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, zatem po zbadaniu okoliczności sprawy Sąd - na podstawie art. 86 §1 w związku z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – odmówił przywrócenia terminu. Sąd podniósł także, iż w sprawie brak było możliwości konkretnego określenia daty kiedy faktycznie ustała ewentualna przyczyna uchybienia terminu, nie było więc podstaw do uznania, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był spóźniony, a w konsekwencji jego odrzucenia zgodnie z przepisem art. 88 powołanej ustawy. Na postanowienie to zażalenie wniosła E. G..Nie wskazując jaki przepis wyżej wymienionej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi narusza przedmiotowe postanowienie skarżąca podniosła, że postanowienie jest dla niej krzywdzące a jej tłumaczenia i wyjaśnienia nie zostały przez Sąd przyjęte. Zdaniem skarżącej już sam jej wiek i wiek jej męża winien wystarczyć jako usprawiedliwienie uchybienia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż okoliczności przedmiotowej sprawy rzeczywiście nie pozwalają przyjąć, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącej, co według art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkuje przywrócenie terminu. Co prawda skarżąca jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku, a - jak twierdzi - w czasie, gdy stosownie do treści art. 53 § 1 powołanej ustawy mogła wnieść skargę, była chora i przez 15 dni hospitalizowana, lecz to nie mogło stanowić przesłanki do uwzględnia wniosku o przywrócenie terminu. Należy bowiem wskazać, że podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej (por. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002r., II UZ 90/01, OSNPUS 2003, nr 24, poz. 602). Ponadto skarżąca nie podała dokładnie czasu trwania niedyspozycji zdrowotnej i nie przedłożyła potwierdzającego ten fakt zaświadczenia lekarskiego a także nie uprawdopodobniła, iż w czasie choroby nie mogła skorzystać z pomocy innych członków rodziny lub osób trzecich. W tym stanie rzeczy postanowiono jak wyżej na mocy art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.