I OSK 908/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Jolanta Sikorska, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 932/05 w sprawie ze skargi Gminy Miasto Oświęcim na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2005 r. nr PN.II.0911-221-05 w przedmiocie stwierdzenia nieważności części par. 5 uchwały Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 maja 2005 r. Nr XLI/438/05 w sprawie określenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego oraz zatwierdzenia wartości jednego punktu w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w Oświęcimiu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21.02.2006 r. sygn. akt III SA/Kr/932/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone przez Gminę Miasto Oświęcim, rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 21.06.2005 r. nr PN.II.0911-221-05 w przedmiocie stwierdzenia nieważności części § 5 uchwały Rady Miasta Oświęcim z dnia 25.05.2005 r. Nr XLI/438/05 w sprawie określenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego oraz zatwierdzenia wartości jednego punktu w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w Oświęcimiu. Wojewoda Małopolski uznał, że uchwała podjęta w tym przedmiocie jest aktem prawa miejscowego i wobec tego część postanowień jej § 5, które mówią, iż uchwała wchodzi w życie z dniem z dniem jej podjęcia jest niezgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwała ta nie nosi takiego charakteru jest bowiem adresowana do jednostki organizacyjnej Gminy i dotyczy wynagrodzeń pracowników tej jednostki, ma zatem charakter wewnętrzny. To, że organ stanowiący jednostki zarządu terytorialnego nie jest pracodawcą, gdyż takim jest kierownik tej jednostki, jak wynika z art. 4 pkt 5 ustawy o pracownikach samorządowych, nie oznacza, że uprawnienia rady gminy w zakresie kształtowania wysokości wynagrodzeń pracowników gminnych jednostek organizacyjnych, polegające na ustaleniu najniższego wynagrodzenia i uzgodnieniu wartości jednego punktu, mają charakter aktu prawa miejscowego, bowiem treść tych uprawnień rady, ograniczona do wpływu na wysokość wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w gminnych jednostkach organizacyjnych, wyraźnie wskazuje, że mają one charakter uprawnień z zakresu prawa pracy o charakterze wewnętrznym – podkreślił Sąd. Skargę kasacyjna od tego wyroku wniósł Wojewoda Małopolski, reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności § 5 uchwały w zakresie słów "z dniem jej podjęcia" i zarzucając naruszenie przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych, zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 61, poz. 708 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię, a to poprzez uznanie, iż uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego podjęta na jego podstawie stanowi akt z zakresu prawa pracy, a zatem nie może ona mieć charakteru aktu prawa miejscowego. Odpowiadając na skargę kasacyjną Gmina Miasto Oświęcim wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych, zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 61, poz. 708 ze zm.) zawiera w sobie definicję najniższego wynagrodzenia, upoważnienie dla organów stanowiących jednostki samorządu terytorialnego do jego ustalania oraz, poprzez odesłanie zasady ustalania najniższego wynagrodzenia. Stanowi on, iż ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o najniższym wynagrodzeniu zasadniczym, rozumie się przez to najniższe wynagrodzenie zasadnicze, ustalone odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy, w I kategorii zaszeregowania, określone w tabeli miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego sporządzonej według zasad, o których mowa w § 3 ust. 5. Wydaną na tej podstawie uchwałę Rady Miasta Oświęcim, Wojewoda Małopolski uznał za akt prawa miejscowego, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż jest to akt wewnętrzny w zakresu prawa pracy. Takiemu stanowisku Sądu Wojewoda zarzucił błędną wykładnię wyżej cyt. § 2 pkt 2 rozporządzenia. Jednak zaskarżonemu wyrokowi takiego zarzutu nie można postawić. Istota sprawy sprowadza się do odwołania się do definicji aktu prawa miejscowego, wypracowanej przez doktrynę i orzecznictwo na podstawie głównie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie zaś do wykładni ww. § 2 pkt 2 rozporządzenia. Akt prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który je ustanowił, jak wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, a wydawany jest na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, jak stanowi art. 84 Konstytucji. Jest to zatem akt o charakterze generalnym, skierowany do szerokiego kręgu podmiotów, które jakkolwiek zatem mogą być określone (np. nauczyciele, dla których ustalony jest regulamin wynagrodzenia, co podnosi się w skardze kasacyjnej) to jednak dotyczy on nauczycieli pracujących na obszarze działania organu stanowiącego. Natomiast uchwała Rady Gminy Oświęcim z dnia 25.02.2005 r. określająca najniższe wynagrodzenie zasadnicze oraz zatwierdzająca wartość jednego punktu, dotyczy tylko pracowników Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Oświęcimiu, który jest zakładem budżetowym Gminy Miasto Oświęcim. Akt ten nie ma zatem charakteru powszechnie obowiązującego na obszarze działania Rady tej Gminy, ale skierowany jest do wąskiego kręgu podmiotów jednostki organizacyjnej Gminy. Podstawy jego wydania nie stanowi przepis ustawy, ani nie określa ona jego granic, jest wydany z upoważnienia wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów, które jakkolwiek jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa z mocy art. 87 ust.1 Konstytucji RP, jednak nie daje podstaw do wydania aktu prawa miejscowego. Uznaniu zatem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż uchwała Rady Gminy Miasta Oświęcim nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, ale wewnętrzny, nie można zarzucić naruszenia prawa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).