I GZ 96/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 2028/05 w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów i odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: 1. Odrzucić zażalenie w części dotyczącej zaskarżenia orzeczenia o odmowie przeprowadzenia dowodów. 2. Oddalić zażalenie w pozostałej części. P O S T A N O W I E N I E Dnia 29 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 2028/05 w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów i odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: 1. Odrzucić zażalenie w części dotyczącej zaskarżenia orzeczenia o odmowie przeprowadzenia dowodów. 2. Oddalić zażalenie w pozostałej części. U Z A S A D N I E N I E Skarżący A. A. wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe wniósł równocześnie o, jak to określił, "rozpatrzenie moich dowodów lub o wstrzymanie wykonania decyzji". Powoływał się na okoliczność, iż nie zostało zakończone postępowanie przygotowawcze w sprawie karnej, do skargi dołączył kopie szeregu dokumentów, domagał się też przeprowadzenia wywiadu we właściwej Prokuraturze Rejonowej, co do stanu toczącego się dochodzenia. Postanowieniem z dnia 22 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do potraktowanych łącznie wniosków w ten sposób, że oddalił wniosek. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżący nie wykazał, by zachodziły konkretnie oznaczone okoliczności odpowiadające przesłankom wstrzymania wykonania decyzji wymienionym w art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. W kwestii "rozpatrzenia powołanych dowodów" powołano się na art. 106 § 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz zasadę wydawania wyroku na podstawie akt sprawy, by dojść do konkluzji, że wniosek nie był uzasadniony. A. A. wniósł zażalenie na to postanowienie. W treści zażalenia przedstawił szereg uwag dotyczących znaczenia i oceny dowodów oraz kwestionowania oceny dokonanej przez organy celne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Aczkolwiek skarżący domagając się rozpoznania wniosków dowodowych i wstrzymania wykonania decyzji użył spójnika "lub", brak było podstaw do przyjęcia, że wniosek dotyczący obu kwestii można było traktować jako wniosek alternatywny względnie o zbliżonym charakterze. Skarżący odniósł się bowiem do pozostających bez istotnego związku instytucji regulowanych odrębnymi przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego oraz wstrzymania wykonania decyzji. W tej sytuacji uchybieniem sądu pierwszej instancji było łączne odniesienie się do, potraktowanego jako jednolity, wniosku. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji doszło do wszczęcia postępowania wpadkowego kończonego postanowieniem, postanowienia dowodowe stanowią element postępowania rozpoznawczego zmierzającego do wydania orzeczenia co do istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł jednak do wniosku, że przedstawione uchybienie nie miało istotnego znaczenia w sprawie, zważywszy że, jak wynikało z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, sąd odrębnie ustosunkował się do obu wniosków, mając na względzie traktowane oddzielnie regulacje dotyczące objętych wnioskami instytucji. Odnosząc się do zażalenia, w pierwszej kolejności stwierdzić należało, że nie było dopuszczalne zażalenie na postanowienie w części dotyczącej odmowy przeprowadzenia dowodów. W postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwe jest prowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Do określonego w tym przepisie postępowania dowodowego, za pośrednictwem art. 106 § 5 p.p.s.a., stosuje się przepisy kodeku postępowania cywilnego. Z treści art. 236 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. wynika, że kwestie dotyczące przeprowadzenia dowodu, w tym ich rozpatrzenia (oceny), sąd rozstrzyga w formie postanowienia. Na postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu nie przysługuje zażalenie, jako że nie jest to postanowienie kończące postępowanie i nie jest też żadnym z postanowień wymienionych w art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. ani też w art. 194 § 1 p.p.s.a. Kwestia zasadności odmowy przeprowadzenia dowodu może być oceniana w przypadku zaskarżenia orzeczenia co do istoty sprawy. W tych warunkach odrzucono, jako niedopuszczalne, zażalenie we wskazanej części na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Choć zapewne skutkiem oczywistej omyłki sąd pierwszej instancji błędnie powołał jako podstawę prawną orzeczenia odnoszącego się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji art. 63 § 3 p.p.s.a. zamiast art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczenie w tym przedmiocie nie wzbudzało zastrzeżeń. Rzeczywiście skarżący nie wskazał żadnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również z akt sprawy nie wynikały okoliczności, które sąd mógłby wziąć pod uwagę z urzędu i uznać, by zachodziły wymienione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W szczególności, nałożenie na skarżącego obowiązku spełnienia świadczenia pieniężnego nie stanowi z istoty swej źródła powstania nieodwracalnych skutków czy znacznej szkody, jeśli zważyć, że w przypadku uwzględnienia skargi uiszczona należność podlegałaby zwrotowi. Z wymienionych przyczyn oddalono zażalenie w pozostałej części stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.