I OSK 1369/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S.A. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 50/06 w sprawie ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez A. S.A. w [...] na decyzję z dnia [...]. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...], którą odmówiono wydania zezwolenia na dalsze zajęcie w [...] pasa drogowego ul. [...] w rejonie ulicy [...] w celu usytuowania nośnika reklamowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia [...] Zarząd Dróg Miejskich w [...] zezwoli Spółce Akcyjnej A. z siedzibą w [...] na zajęcie odcinka pasa drogowego (drogi krajowej) ulicy [...] w rejonie ulicy [...] w celu umieszczenia reklamy na okres od dnia 31 lipca 2003 roku do dnia 28 listopada 2004 roku. Pismem z dnia 8 lipca 2004 roku skarżąca zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich w [...] o przedłużenie zezwolenia na dalszy okres osiemnastu miesięcy. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Prezydent [...] decyzją z dnia [...] odmówił wydania zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 127 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856) oraz 39 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych po rozpatrzeniu odwołania A. S. A. z siedzibą w [...], orzekło na zasadzie art. 138 § 1 pkt l k.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę wniesioną przez skarżącą Spółkę stwierdził, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawa materialnego, a w szczególności podstawowego dla rozpatrywanej sprawy przepisu art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 71, poz. 838 ze zm. – dalej zwanej ustawą o drogach publicznych). Zdaniem Sądu I instancji funkcjonowanie reklamy we wnioskowanej lokalizacji byłoby sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Marymont II" (Dz. U. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 284, poz.7445), który w §10 pkt 3 dopuszcza lokalizacje reklam wolnostojących, z wyjątkiem obszarów oznaczonych symbolami UO, ZP, US oraz pasów drogowych ulic Podleśnej, Gwiaździstej, Wybrzeże Gdańskie, Rudzkiej i Hłaski. Przepis art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku zabrania umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych innych niż tam wskazane, pozwalając jednak na ich lokalizację "w szczególnie uzasadnionych przypadkach/'. Przez te przypadki należy rozumieć sytuacje, w których umieszczenie takich obiektów nie będzie kolidowało z funkcjonalnością drogi lub potrzebami ruchu drogowego albo z innymi przepisami, jak na przykład z prawem miejscowym. Potwierdzeniem takiego pojmowania "szczególnie uzasadnionych przypadków" stanowi treść art. 38 ust. 1 ustawy, który stwierdza, iż istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Sąd wskazał, iż organ administracji wydając rozstrzygnięcia w przedmiocie zajęcia pasa drogowego, musiał mieć na uwadze przepisy prawa miejscowego regulujące przeznaczenie gruntów objętych pasem drogowym. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom, że w sposób dowolny i nieuzasadniony odmówiły skarżącej Spółce wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Jednocześnie Sąd wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, to należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) skargę oddalić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. S.A. w [...], zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów procedury tj: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozważenie w uzasadnieniu kwestii niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej M. G. pomimo tego, że kwestia ta była przedmiotem rozważań na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. (co potwierdza również pismo pełnomocnika procesowego Skarżącej z dnia 20 kwietnia 2006 r.), 2) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji SKO pomimo zajścia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji przez SKO z rażącym naruszeniem prawa - art. 129 § 2 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a.,. 3) art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sprawie, pomimo istnienia ku temu podstawy, a to w związku z faktem, że WSA badając skargę na decyzję SKO winien zauważyć naruszenie przepisów art. 40 § 2 k.p.a. (przez Prezydenta [...] zastępowanego przez dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...]), art. 134 k.p.a. w związku z naruszeniem art. 129 § 2 k.p.a. (przez SKO), co dawało podstawę do wznowienia postępowania z uwagi na to, że w postępowaniu przed organem I instancji strona nie brała udziału bez własnej winy, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie podstaw przyjętego przez WSA stanowiska, że "organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Jednocześnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a." W odniesieniu do prawa materialnego skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nie jest możliwe dalsze zajmowanie pasa drogowego z uwagi na zapis obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że przez "szczególnie uzasadnione przypadki" należy rozumieć sytuacje, w których umieszczanie reklam nie będzie kolidowało z przepisami prawa miejscowego, 2) § 10 pkt 3 Uchwały nr 779/XXXVI/02 Rady Gminy [...] z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...] (zwanej dalej Planem) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (tj. z mocą wsteczną). Wskazując na przytoczone wyżej zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając poszczególne zarzuty wskazano, iż z uzasadniania zaskarżonego wyroku nie wynika, aby kwestia reprezentowania skarżącej przez M. G. w kontekście niedoręczenia mu decyzji organu I instancji została w ogóle przez WSA rozważona przy wyrokowaniu, pomimo tego, że WSA winien zbadać, czy organ I instancji winien - na podstawie art. 40 § 2 k.p.a. - doręczyć decyzję pełnomocnikowi. Okoliczność ta jest ważna z uwagi na art. 129 § 2 k.p.a. Zdaniem autora kasacji rodzi się przypuszczenie, że WSA w ogóle pominął rozważenie kwestii skutków prawnych wydania decyzji przez SKO pomimo niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącej decyzji organu I instancji, chociaż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji SKO z uwagi na rażące naruszenie prawa, tj. art. 129 § 2 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. Tym samym zachodzą przesłanki do zastosowania przez WSA art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a więc do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji SKO. Ponadto WSA winien rozważyć kwestie zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. w związku z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej. Zdaniem strony skarżącej nie wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą zostały wyczerpująco zbadane przez organy administracji publicznej, gdyż pominięto kwestię skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji, a tym samym również dopuszczalności odwołania od tej decyzji, pominięto fakt, iż można było ulokować nośnik reklamowy w roku 2003 na terenie objętym zakazem, o ile inwestor posiadał odpowiednią decyzję o wzizt oraz np. pozwolenie na budowę czy zgłoszenie zamiaru montażu reklamy, nadto skarżąca wskazała, iż nie zakwestionowano zgodności reklamy skarżącej z przepisami z zakresu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi przed 2002 r., tj. gdy instalowana była reklama skarżącej. W opinii skarżącej zawarta w wyroku wykładnia art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych jest błędna, bowiem obecne postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym również Planu, stanowią podstawę do wydania pozwolenia na budowę, bez potrzeby uprzednio decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. 2003, nr 80, poz. 717 ze zm. oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Wybudowanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustawy Prawo budowlane oznacza, że obiekt ten jest "legalny" nawet wówczas, gdy po pewnym czasie wejdą w życie bardziej restrykcyjne przepisy prawne, np. wprowadzające zakaz funkcjonowania określonych obiektów — nośników reklamowych. Skarżącą podkreśliła, iż jej wniosek dotyczył tylko postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego, a nie postępowania w sprawie z zakresu zagospodarowania przestrzennego, a to jej zdaniem powoduje, że nie można przyjąć, że za każdym razem zarządca drogi prowadzić będzie analizę zgodności funkcjonującego obiektu budowlanego z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Autor kasacji stwierdził, iż skoro plan wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, to tym samym zakaz lokalizowania reklam dotyczyć może tych, które zostaną umieszczone po tej dacie. Tym samym gdy inwestor posiada decyzję o wzizt, która stała się ostateczna przed wejściem w życie Planu, to sprzeczność tej decyzji z Planem nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu pozwolenia na budowę, a odmowa może nastąpić tylko z innego tytułu. Według skarżącej z punktu widzenia przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym również z punktu widzenia przepisów Planu jej nośnik reklamowy funkcjonuje w terenie zgodnie z prawem. Jednocześnie Skarżąca podkreśliła, że zarządca drogi może odmówić zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, ale tylko w oparciu o postanowienia art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych z wyłączeniem, możliwości zastosowania w sprawie postanowień Planu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie stwierdzając, iż kasacja nie jest zasadna albowiem zdaniem organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopuścił się naruszenia przepisów przytoczonych we wniesionych zarzutach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., oraz zarzut uchybienia art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. i art. 134 k.p.a. oraz w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Zauważyć należy, że stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., musi być powiązane z oceną, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie administracyjne przed wniesieniem skargi do sądu. Zależność podstawy wznowienia postępowania administracyjnego od tego, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie administracyjne, wynika przede wszystkim z tego, że wznowienie postępowania administracyjnego dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Oznacza to, że podstawy wznowieniowe, określone jako naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, mogą stanowić podstawę uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, ale muszą odnosić się do postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a więc taką decyzją, od której nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 k.p.a.). Powyższe podkreślenie jest konieczne z uwagi na sytuację zaistniałą w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z treści decyzji organu pierwszej instancji doręczona została ona stronie skarżącej, odwołanie od tej decyzji wniósł działający w imieniu strony skarżącej radca prawny, przy czym co istotne organ II instancji odwołaniu jako wniesionemu w terminie nadał bieg w wyniku, którego wydana została następnie decyzja będąca przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji. Tak więc zaistniała wadliwość czynności organu I instancji została konwalidowana przez czynności samej strony i wydanie decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy poprzedzone było postępowaniem, któremu nie można postawić zarzutu zaistnienia przesłanek wznowieniowych, o jakich mowa we wniesionej kasacji. Tym samym organ odwoławczy nie miał podstaw do wydania postanowienia opartego na art. 134 k.p.a., a w konsekwencji zasadnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził zaistnienia warunków, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. Trafnie też Sąd pierwszej instancji nie zastosował przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a., bowiem odwołanie strony skarżącej od decyzji organu I instancji wniesione zostało w terminie, przez uprawniony do tego podmiot. Chybione są też zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzucanie Sądowi, iż stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. nierozważył w uzasadnieniu kwestii niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej jest błędne, w sytuacji gdy uwzględni się okoliczności wyżej przytoczone i treść normy, której naruszenie zarzuca kasacja. Nie znajduje też uzasadnienie zarzut uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie, zdaniem skarżącej, podstaw przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, że organy administracji spełniły wymogi art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nakazuje zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i stwierdzić trzeba, że zaskarżony wyrok te wszystkie elementy zawiera. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, iż nie jest trafny, ani zarzut błędnej wykładni art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, ani też zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania § 10 pkt 3 Uchwały nr 779/XXXVI/02 Rady Gminy [...] z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...]. Art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ustanawiał zasadę, w myśl której zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Obowiązujący w dacie wydawania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zawierał rygorystycznie sformułowany wyjątek od przedstawionej wyżej zasady stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Oczywistym jest fakt, iż wydawane na podstawie art. 39 ust. 3 decyzje (m.in. dotyczące umieszczania reklam w pasie drogowym) miały charakter uznaniowy. Równie oczywisty wedle dotychczasowego dorobku orzecznictwa i doktryny jest ograniczony zakres kontroli decyzji uznaniowych przez sąd administracyjny. Ogranicza się on w istocie do kontroli dochowania reguł proceduralnych przy wydawaniu decyzji i rzecz jasna badania czy wydanie decyzji uznaniowej nie oznacza wydania decyzji dowolnej. Orzekanie przez Sąd administracyjny pierwszej instancji sprowadza się w takich przypadkach (co do zasady) na ocenie podstaw uwzględnienia skargi wskazanych w art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. Przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zaostrzał uznaniowe przypadki wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego do szczególnie uzasadnionych wypadków z punktu widzenia ochrony dóbr wskazanych w przepisie art. 39 ust. 1. Argumentacja autora rozpatrywanej kasacji nie zasługuje na aprobatę. Przedmiotem sporu objętego skargą kasacyjną było zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ulicy [...] w celu usytuowania nośnika reklamowego w sytuacji, gdy w myśl postanowień §10 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Marymont II" (Dz. U. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 284, poz.7445) dopuszczono lokalizację reklam wolnostojących, ale z wyjątkiem między innymi pasów drogowych ulicy [...] Stwierdzić trzeba, iż analizując zaistnienie dyspozycji przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zasadnie w zaskarżonym wyroku powołano się na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji zaskarżonej. Wydając każdorazowo rozstrzygnięcie w zakresie zgody na zajęcie pasa drogowego, trzeba mieć na uwadze właśnie przepisy prawa miejscowego regulujące przeznaczenie gruntów objętych tymże pasem drogowym. To są względy dla jakich wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego następuje na określony okres. Podkreślić przy tym należy, iż skarżąca przez fakt wydania pierwszej decyzji wyrażającej zgodę na zajęcie pasa uzyskała prawo do określonego w czasie podanym w tej decyzji użytkowania pasa drogowego i to użytkowania wyłącznie zgodnie z celem wskazanym w decyzji. Spółka zatem nigdy nie pozyskała prawa do gruntu na okres ponad podany w decyzji wyrażającej zgodę na zajęcie pasa. Tym samym argumentacja strony wnoszącej kasację o nabyciu uprawnień do zajęcia pasa na dłuższy okres, a wynikający z faktu wcześniejszego usytuowania nośnika reklamowego w oparciu o posiadane decyzje o pozwoleniu na budowę nie jest zasadna. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.