II GSK 50/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz, Sędziowie NSA Stanisław Biernat, Bożena Wieczorska (spr.), Protokolant Aleksandra Kuc, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "N. C." Spółki Akcyjnej w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1080/05 w sprawie ze skargi "N. C." Spółki Akcyjnej w C. na decyzję Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zwolnienie spółki z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości oraz spółce prowadzącej giełdę informacji dotyczącej indywidualnych wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej oddala skargę kasacyjną I. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 listopada 2005 roku (sygn. akt VI SA/Wa 1080/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. C. S.A. z siedzibą w C. (zwana dalej Spółką) na decyzję Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 29 kwietnia 2005 roku (Nr ...) w przedmiocie niewyrażenia zgody na zwolnienie Spółki z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości oraz spółce prowadzącej giełdę informacji dotyczącej indywidualnych wynagrodzeń poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy: W raporcie za rok 2004 przekazanym do publicznej wiadomości w dniu 7 kwietnia 2005r. Spółka przedstawiła informacje o łącznej wartości wynagrodzeń i nagród wypłaconych lub należnych członkom zarządu i rady nadzorczej w 2004r. odrębnie dla w/w grup i wniosła na podstawie art. 81c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (tj. Dz.U. 2002r., nr 49 poz. 447 z późn.zm.) - zwana dalej Pr.o p.o.p.w. - o zwolnienie jej z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczącej indywidualnych wynagrodzeń poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej Spółki w raporcie rocznym za 2004r. Jako uzasadnienie wniosku Spółka podała, iż członkowie zarządu i rady nadzorczej nie wyrazili zgody na ujawnienie przedmiotowych danych, powołując się na ochronę dóbr osobistych jaką stanowi Konstytucja RP (art. 51 ust. 1) oraz ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz.U. 2002r., nr 101 poz. 926 z późn.zm.) a ponadto opublikowanie informacji o wysokości indywidualnych wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej może być uznane za działanie szkodliwe dla Spółki i nieuzasadnione obiektywną celowością. Po rozpatrzenia powyższego wniosku Przewodniczący Komisji Papierów Wartościowych i Giełd decyzją z dnia 29 kwietnia 2005r. (nr j.w.): 1. nie wyraził zgody na zwolnienie Spółki z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości oraz spółce prowadzącej giełdę informacji dotyczącej indywidualnych wynagrodzeń poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej spółki w raporcie rocznym za 2004 rok oraz 2. nakazał Spółce przekazanie powyższych informacji do publicznej wiadomości oraz spółce prowadzącej giełdę informacji niezwłocznie, ale nie później niż w ciągu 24 godzin od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu swego stanowiska Przewodniczący K.P.W.i G. - powołując się na treść art. 81 c ustawy Pr.o p.o.p.w. wyjaśnił, iż emitent może wnioskować o zwolnienie z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczących osób fizycznych wchodzących w skład organów zarządzających lub nadzorujących emitenta w przypadku, gdy przekazanie tej informacji mogłoby być sprzeczne z interesem publicznym lub spowodować znaczną szkodę dla interesów emitenta, pod warunkiem, że brak tej informacji nie uniemożliwi inwestorom prawidłowej oceny rzeczywistej sytuacji emitenta lub ryzyka związanego z inwestowaniem w papiery wartościowe emitenta. Odmawiając wyrażenia zgody na zwolnienie z w/w obowiązku informacyjnego Przewodniczący K.P.W i G. stwierdził, iż Spółka nie wykazała - we wniosku z dnia 7 kwietnia 2005r. - że przekazanie spółce prowadzącej giełdę oraz do publicznej wiadomości informacji odrębnie o wynagrodzeniach dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących jest sprzeczne z interesem publicznym lub spowoduje znaczną szkodę dla interesów emitenta. Za nieuzasadniony również uznał Przewodniczący K.P.W.i G. argument o braku zgody członków organów zarządzających i nadzorujących na publikację danych stanowiących dobra osobiste. Jego zdaniem wprowadzając obowiązek przekazania informacji o wysokości wynagrodzeń odrębnie dla osób zarządzających i nadzorujących emitenta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz. U. z 2004, nr 186, poz. 1921 ze zm.), ustawodawca wziął pod uwagę przepisy cytowanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych. Przewodniczący K.P.W.i G., podkreślił ponadto szczególny status spółek publicznych. Osoby będące członkami organów spółek publicznych wyrażając zgodę na pełnienie takiej funkcji jednocześnie zgadzają się na wykonywanie zarówno przez samą spółkę, jak i osobiście, określonych obowiązków. Zarówno cytowana ustawa - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, jak i przepisy wykonawcze do niej zobowiązują osoby zarządzające i nadzorujące emitenta do podania pewnych informacji, których nie muszą podawać osoby zarządzające lub nadzorujące spółki nie będącej spółkami publicznymi. W skardze na powyższą decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka - reprezentowana przez pełnomocnika - zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: - art. 81c ustawy - Pr.o p.o.p.w., poprzez przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do objęcia informacji klauzulą poufności i przekazaniu jej wyłącznie K.P.W.i G., - art. 51 ust. 1 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że istnieje obowiązek upublicznienia informacji stanowiących dobra osobiste osób fizycznych w sytuacji gdy podstawa prawna nie wynika z przepisu ustawy i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Przewodniczącego K.P.W.i G. w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że objecie poufnością danych dotyczących indywidualnych wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej nie uniemożliwia w żaden sposób dokonywania przez inwestorów prawidłowej oceny rzeczywistej sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej Spółki. Skarżąca dodała ponadto, że ewentualne upublicznienie indywidualnych zarobków, przy braku zgody członków organów zarządzających, może spowodować znaczną szkodę dla Spółki, chociażby przez chęć rezygnacji ze stanowisk. W przekonaniu skarżącej Spółki ujawnienie informacji o indywidualnych wynagrodzeniach członków władz Spółki, będących dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 i 24 kc, w oparciu o przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku i jego załącznika nr 6/1, jest nadto sprzeczne z art. 51 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiącym, iż nikt nie może być zobowiązany inaczej, niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby. W konkluzji Spółka kwestionując legalność żądania upublicznienia informacji o indywidualnych zarobkach i wskazując na brak zgody zainteresowanych jako przesłankę naruszenia ich dóbr osobistych wywiodła, iż spełnione zostały przesłanki do objęcia wnioskowanych danych poufnością. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący K.P.W.i G. wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podniósł, iż żądanie upublicznienia informacji dotyczących indywidualnych wynagrodzeń członków organu zarządzającego i nadzorczego wynika z aktu wykonawczego wydanego na podstawie i w granicach delegacji określonej w art. 71 ust. 3 ustawy - Pr.o p.o.p.w. Organ stwierdził również, że skarżący nie uprawdopodobnił nawet, iż opublikowanie spornych informacji może spowodować znaczącą szkodę poprzez "chęć rezygnacji ze stanowisk" przez osoby zarządzające i nadzorujące emitenta. Tak ujęty związek przyczynowo - skutkowy - zdaniem organu - nie tylko nie został uprawdopodobniony, ale pozostaje w sprzeczności ze stosowaną praktyką ujawniania informacji o dochodach osób zajmujących ważne stanowiska państwowe. Zdaniem Przewodniczącego K.P.W.i G. informacje o wysokości indywidualnych wynagrodzeń osób zajmujących kierownicze stanowiska w Spółce jest niezbędna i istotna z punktu widzenia oceny prezentowanej w prospekcie emisyjnym, kondycji finansowej Spółki, jej osiągnięć i planowanych zamierzeń. W tej sytuacji organ uznał przedmiotowe informacje jako niezbędne z punktu widzenia interesu publicznego - interesu uczestników publicznego obrotu. II. Wyrokiem z dnia 2 listopada 2005 roku (sygn. akt VI SA/Wa 1080/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki, uznając ją za nieuzasadnioną. Sąd I instancji podkreślił cel art. 81 c ustawy Pr.o p.o.p.w., jako przepisu służącego ochronie zasady transparencji (przejrzystości) rynku publicznego i tym samym zapewniającego inwestorom dostęp do informacji o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych. Zaznaczył, że obowiązek przedstawienia w rocznym sprawozdaniu finansowym informacji o łącznej wartości wynagrodzeń, którą należy przedstawić odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta wynika z Załącznika nr 6/1 do wydanego na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 71 ust. 3 ustawy Pr.o p.o.p.w. - cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ art. 51 ust. 1 Konstytucji RP Sąd zauważył, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej zasada wyłączności ustawy nie wyklucza przekazania do unormowania w drodze rozporządzeń określonych spraw szczegółowych, pod warunkiem wszakże aby rozporządzenie spełniało wymogi określone w art. 92 Konstytucji RP, a w szczególności mieściło się w granicach upoważnienia ustawowego i było zgodne z obowiązującymi ustawami. Zdaniem Sądu cyt. wyżej Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. mieści się w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 71 ust. 3 ustawy Pr. o p.o.p.w. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, iż nałożenie na Spółkę obowiązku ujawnienia informacji o indywidualnych wynagrodzeniach osób wchodzących w skład organów zarządzających spółki publicznej stanowi naruszenia dóbr osobistych zainteresowanych, gdyż - jako wynikające z przepisów prawa - nie jest działaniem bezprawnym w rozumieniu art. 23 kc. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 81c ustawy Pr. o p.o.p.w. Sąd stwierdził, iż Spółka nie wykazała aby opublikowanie informacji o wynagrodzeniach członków organów Spółki mogło spowodować znaczącą szkodę dla interesów tego emitenta. Spółka nawet nie uprawdopodobniła związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy opublikowaniem powyższych informacji "a chęcią rezygnacji ze stanowisk" przez członków jej organów, a ponadto nie wskazała na czym miałaby polegać ta szkoda i dlaczego miałaby ona mieć znaczący charakter. Sąd podzielił również stanowisko Przewodniczącego K.P.W.i G., iż informacja o wysokości indywidualnych wynagrodzeń osób zajmujących kierownicze stanowiska nie narusza interesu publicznego. Poziom otrzymywanego wynagrodzenia przez osoby, od decyzji których zależy jakość prowadzonej przez Spółkę działalności, stanowi miarę oceny jej pracy. Przedmiotowe informacje są niezbędne z punktu widzenia interesu publicznego, rozumianego w tym przypadku, jako interes uczestników publicznego obrotu. Zdaniem Sądu ujawnienie tych informacji stanowi jeden z "kosztów" uzyskania przez emitentów dostępu do źródeł finansowania na rynku publicznym. Za bezzasadne Sąd również uznał stanowisko strony skarżącej, iż podanie do publicznej wiadomości informacji co do indywidualnych wynagrodzeń członków organów spółki publicznej narusza unormowania prawa wspólnotowego w tym Dyrektywy nr 2003/71/WE z dnia 4 listopada 2003r., Dyrektywy 2001/34/WE z dnia 28 maja 2005r. i Dyrektywy nr 2004/109/WE z dnia 15 grudnia 2004r., bowiem krajowy porządek prawny uwzględnia wytyczne zawarte w w/w Dyrektywach, których celem - generalnie rzecz biorąc - jest ochrona inwestorów. W konkluzji Sąd uznał, iż Przewodniczący Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, nie wyrażając zgody za zwolnienie Spółki z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości oraz spółce prowadzącej giełdę informacji co do indywidualnych wynagrodzeń członków organów spółki publicznej oraz nakazując Spółce przekazanie do publicznej wiadomości oraz spółce prowadzącej giełdę tych informacji, nie dopuścił się naruszenia ani wskazanych w uzasadnieniu przepisów prawa wspólnotowego ani prawa krajowego (art. 51 ust. 1 Konstytucji RP, art. 81 c ustawy, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a.). III. Od powyższego wyroku Spółka wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. W petitum jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, w szczególności naruszenie art. 51 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 81 c ustawy Pr.o p.o.p.w. Powołując się na tak sformułowaną podstawę kasacyjną, wniesiono o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, naruszenie art. 51 ust. 1 Konstytucji RP, przez niewłaściwe zastosowanie, polega na nieuprawnionym przyjęciu, że istnieje obowiązek przekazania do publicznej wiadomości informacji stanowiących chronione dobra osobiste osób fizycznych, w sytuacji, gdy podstawa prawna do nałożenia takiego obowiązku nie wynika z przepisu ustawy, a jedynie z przepisów cytowanego rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku i jego załącznika nr 6/1. Skarżąca Spółka dodała, iż w odniesieniu do sfery wolności i praw człowieka zastrzeżenie wyłącznie ustawowej rangi unormowania ich ograniczeń należy pojmować dosłownie, z wykluczeniem dopuszczalności subdelegacji i na poparcie tej tezy powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 1998 roku (publ. OTK ZU 1998/4, poz. 46). Zarzucając naruszenie art. 81 c ustawy Pr.o p.o.p.w., wnosząca skargę kasacyjną zwróciła uwagę, iż dla objęcia poufnością informacji dotyczących osób fizycznych wchodzących w skład organów zarządzających lub nadzorujących Spółki konieczne jest, aby upublicznienie tych informacji mogłoby być sprzeczne z interesem publicznym lub spowodować szkodę dla interesów Spółki, a ponadto by brak upublicznienia takiej informacji nie uniemożliwiał inwestorom prawidłowej oceny rzeczywistej sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej Spółki. Za sprzeczne z interesem publicznym Spółka uznała żądanie przez organ władzy publicznej jakim jest Komisja Papierów Wartościowych i Giełd informacji stanowiących dobra osobiste człowieka - bez zgody tej osoby i przy braku legalnej podstawy prawnej takiego żądania. Uzasadniając spełnienie drugiej przesłanki, powołanej we wskazanym przepisie, skarżąca podniosła, iż objęcie poufnością danych dotyczących wynagrodzeń poszczególnych członków władz Spółki w żaden sposób nie uniemożliwia dokonania przez inwestorów prawidłowej oceny sytuacji Spółki, dla dokonania której wystarczająca i istotna jest wiedza o łącznych kosztach poniesionych przez Spółkę na zarząd i radę nadzorczą. Skarżąca Spółka dodała, iż żadna z dyrektyw Unii Europejskiej nie nakłada obowiązku publikacji wynagrodzeń poszczególnych członków organów Spółki, a zaleca jedynie przedstawianie informacji umożliwiającej inwestorom ocenę poziomu wynagrodzeń osób zarządzających IV. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przewodniczący Komisji Papierów Wartościowych i Giełd wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Za zasadne uznał organ stanowisko Sądu, zgodnie z którym decyzja Przewodniczącego K.P.W.i G. nie narusza dóbr osobistych, które mogą być one naruszone jedynie działaniem bezprawnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 ustawy Pr.o p.o.p.w., Przewodniczący K.P.W.i G. podniósł, iż skarżący nie wskazał, w jaki sposób ujawnienie spornych informacji miałoby być sprzeczne z interesem publicznym, bezpodstawnie uznając tą okoliczność za bezsporną. Dodał, iż przekazanie informacji o wysokości indywidualnych wynagrodzeń osób zajmujących kierownicze stanowiska w Spółce jest niezbędne i istotne z punktu widzenia prezentowanej kondycji finansowej spółki, jej osiągnięć i planowanych zamierzeń, a nadto pozwala inwestorom i akcjonariuszom dokonanie oceny, czy przyznane wynagrodzenie stanowi rzeczywisty miernik oceny pracy każdego z członków zarządu i rady nadzorczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: V. W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 81c Pr.o p.o.p.w. przez ich niewłaściwe zastosowanie, co pozwala przyjąć, że spełnia ona wymogi określone w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego polega na błędzie subsumcji wyrażającym się w mylnym przyjęciu lub w mylnym zanegowaniu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a przepisem prawa. Oczywistym jest, że zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania przepisów prawa, może być skutecznie podniesiony wówczas, gdy skarżący - jak w niniejszej sprawie - nie kwestionuje ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. Dodać również należy, że Sąd I instancji nie popełnia sam błędu subsumcji lecz dokonuje oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 Konstytucji RP strona skarżąca uzasadniła "nieuprawnionym przyjęciem, że istnieje obowiązek przekazania do publicznej wiadomości informacji stanowiących chronione dobra osobiste osób fizycznych w sytuacji gdy podstawa prawna do nałożenia takiego obowiązku nie wynika z przepisów ustawy, a jedynie przepisów rozporządzenia". Informacja o indywidualnym wynagrodzeniu osoby fizycznej stanowi - zdaniem Spółki - jego dobro osobiste. Trybunał Konstytucyjny w cyt. wyżej wyroku z dnia 19 maja 1998r. zastrzegł dla praw człowieka, a więc również prawa do ochrony dóbr osobistych, w tym prawa do ochrony wiedzy o wynagrodzeniu, wyłączność materii ustawowej. Oznacza to, że jedynie przepis ustawy mógłby upoważnić Komisję Papierów Wartościowych i Giełd do żądania ujawnienia indywidualnych wynagrodzeń członków władz Spółki, a taki przepis rangi ustawowej nie istnieje. Sąd nie podziela powyższego zarzutu. Skarżąca Spółka jest spółką publiczną, co do której zastosowanie ma sformułowania w art. 81 ust. 1 ustawy Pr. o p.o.p.w. zasada powszechnego dostępu do informacji o istotnych zdarzeniach dotyczących spółek publicznych. Spółka bowiem, jako emitent akcji, które dopuszcza się do obrotu giełdowego zobowiązana jest od dnia udostępnienia prospektu emisyjnego do publicznej wiadomości, do równoczesnego przekazywania Komisji Papierów Wartościowych i Giełd i spółce prowadzącej giełdę, a także do publicznej wiadomości szeregu informacji, w tym m.in. informacji okresowych takich jak np. raport roczny. Raport ten winien zawierać m.in. roczne sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z zasadami rachunkowości i zbadane przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych. Powyższy obowiązek informacyjny emitenta może zostać wyłączony odnośnie przekazywania informacji nie stanowiących informacji poufnych podmiotom wymienionym w art. 81 ust. 1 ustawy Pr. o p.o.p.w. oraz do wiadomości publicznej na warunkach przewidzianych w art. 81c ust. 1 ustawy Pr. o p.o.p.w. Dodać należy, że dane dotyczące wysokości wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej skarżącej Spółki, nie stanowią "informacji poufnych" w rozumieniu art. 4 pkt 19 ustawy Pr.o p.o.p.w., zawierającego ustawową definicję tego pojęcia. W stosunku do informacji poufnych, co też należy podkreślić, może nastąpić jedynie opóźnienie przekazania do publicznej wiadomości, a nie zwolnienie od obowiązku upublicznienia informacji poufnych. Powoływany wyżej art. 81c ust. 1 będący bez wątpienia przepisem ustawowym stanowi, iż mogą być wyłączone m.in. z obowiązku przekazywania do publicznej wiadomości informacje dotyczące osób fizycznych wchodzące w skład organów zarządzających lub nadzorujących emitenta. Oznacza to, iż zasadą jest, że informacje te, stanowiące element informacji okresowych, podlegają - zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy Pr.o p.o.p.w. - przekazaniu do publicznej wiadomości, a tylko wyjątkowo obowiązek ten może być wyłączony na warunkach przewidzianych w ustawie tj. w art. 81c ust. 1 pkt 2 ustawy Pr.o p.o.p.w. Wbrew zatem zarzutom skargi obowiązek, jak i zakres przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczących osób fizycznych wchodzących w skład organów zarządzających lub nadzorujących emitenta wynika nie z przepisów rozporządzenia R.M., ale z przepisów ustawy. Jedynie uszczegółowienie tego zakresu uregulowane jest w przepisach cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r., którego zgodność z upoważnieniem zawartym w art. 71 ust. 3 ustawy Pr.o p.o.p.w. nie była w dotychczasowym postępowaniu kwestionowana i którego Sąd również nie kwestionuje. Tym samym zarzut błędu subsumcji polegający na wadliwym wyborze normy prawnej Sąd uznał za bezzasadny. Na marginesie tylko należy zauważyć, że w przypadku ustawowego uregulowania obowiązku informacyjnego spółka zobowiązana jest z mocy prawa do przekazywania informacji, a nie - jak przyjęto w skardze kasacyjnej - na żądanie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Zarzut naruszenia art. 81c ustawy Pr.o p.o.p.w. Spółka uzasadniła tym, iż: - po pierwsze - "wydaje się niesporne, że upublicznienie informacji stanowiącej dobra osobiste człowieka bez jego zgody i przy braku podstawy prawnej jest sprzeczne z interesem publicznym", - po drugie - brak upublicznienia informacji dotyczących wynagrodzeń poszczególnych członków władz Spółki nie uniemożliwia dokonania przez inwestorów prawidłowej oceny rzeczywistej sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej Spółki. Za bezsporne także Spółka uznała, iż z punktu widzenia inwestorów istotna jest wiedza o "łącznych kosztach poniesionych na zarząd i radę nadzorczą", a taką informację inwestorzy otrzymali. W ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 81c ustawy Pr.o p.o.p.w. jest bezzasadny. Stosownie do treści w/w art. 81c ust. 1 Przewodniczący K.P.W.i G. może zwolnić emitenta na jego wniosek z obowiązku przekazania informacji okresowych innych niż określone w pkt 1, a dotyczących osób fizycznych wchodzących w skład organów zarządzających lub nadzorujących emitenta, innym podmiotom wymienionym w art. 81 ust. 1 oraz do publicznej wiadomości, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z przesłanek pozytywnych tj. sprzeczność z interesem publicznym lub spowodowanie znacznej szkody dla interesów emitenta przy jednoczesnym braku przesłanki negatywnej tj. pod warunkiem, że brak tej informacji nie uniemożliwi inwestorom prawidłowej oceny rzeczywistej sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta lub ryzyka związanego z inwestowaniem w papiery wartościowe emitenta. Zdaniem Sądu prezentowane w dotychczasowym postępowaniu stanowisku zarówno Sądu I instancji, jak i orzekającego w sprawie organu, co do braku pozytywnej przesłanki, jaką jest podniesiona w skardze kasacyjnej "sprzeczność z interesem publicznym" jest prawidłowe. Istnienie powyższej przesłanki nie zostało bowiem przez stronę skarżącą wykazane. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej obowiązek przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczących wysokości wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej emitenta wynika z obowiązujących przepisów ustawowych, a zatem zarzut "braku legalnej postawy prawnej" jest bezzasadny. W tej sytuacji bez znaczenia jest brak zgody osób pełniących funkcje w organach zarządu i rady nadzorczej spółki publicznej, bowiem nie jest to przesłanka ustawowa. Ponadto Sąd podziela w całości argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji, iż upublicznienie w/w informacji dotyczących wysokości wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej dokonywane jest właśnie w interesie publicznym. W sytuacji gdy Sąd potwierdził, iż nie wystąpiła pozytywna przesłanka wyrażenia zgody przez Przewodniczącego K.P.W.i G., to nie istnieje potrzeba oceny istnienia przesłanki negatywnej. Tylko bowiem wystąpienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 81c ust. 1 ustawy Pr. o p.o.p.w. oraz brak przesłanki negatywnej upoważnia Przewodniczącego K.P.W.i G. do zwolnienia emitenta z obowiązku przekazania w/w informacji do publicznej wiadomości. Za niejasny Sąd uznaje zarzut sformułowany w końcowej części skargi kasacyjnej co do tego, iż Sąd I instancji wyciągnął błędne wnioski z przytoczonych w uzasadnieniu wyroku Dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej. Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Skarga kasacyjna powinna zatem wskazywać w sposób nie budzący wątpliwości podstawy kasacyjne przez powołanie konkretnych przepisów prawa, które naruszył Sąd I instancji i określenie sposobu ich naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może się domyślać intencji skarżącego i formułować za niego zarzutu pod adresem zaskarżonego wyroku. Sąd zauważa ponadto, że brzmienie art. 81c ustawy Pr. o p.o.p.w. odpowiada treści art. 62 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. nr 184 poz. 1539). Z powyższych względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.