I SA/Łd 26/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA B. Lubiński (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA A. Cudak, Sędzia NSA P. Kiss, Protokolant: Asystent sędziego I. Wędrak, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. oddala skargę. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie 660.580,00 zł oraz zaległość podatkową w kwocie 622.538,00 zł. Określone w decyzji zobowiązanie podatkowe wynikało z: I. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.656.991,87 zł poprzez bezpodstawne zaliczenie do nich wartości: 1) zakupów usług konserwacji i naprawy maszyn i urządzeń od siedmiu podmiotów gospodarczych w wysokości 807.294,44 zł, 2) zakupów usług obcych wynikających z faktur wystawionych przez podmioty nieistniejące w wysokości 184.000,00 zł, 3) umów kupna-sprzedaży zawartych z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej w wysokości 120.807,00 zł, 4) umów zleceń na montaż nabojów w wysokości 266.027,50 zł, których wykonania kontrolowany nie udowodnił i fakt ten nie wynika z jego ewidencji, 5) wypłat z tytułu ekwiwalentu BHP w wysokości 236.931,10 zł, 6) zakupów towarów i usług niezwiązanych z przychodem badanego okresu w wysokości 34.931,83 zł, 7) faktury wystawionej dla PIW B w wysokości 7.000,00 zł, II. zaniżenia przychodów o 165.141,37 zł z tytułu otrzymania nieodpłatnych świadczeń w formie nieoprocentowanych pożyczek od: - J. Z. w kwocie 520.000,00 zł, - A. G. w kwocie 280.000,00 zł, - A. T. w kwocie 300.000,00 zł, - T. R. w kwocie 90.000,00 zł, oraz od – A. S. w kwocie 250.000,00 zł, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. – o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 1993 r., Nr 106, poz. 482 ze zm.) i które mieszczą się w katalogu nieodpłatnych świadczeń zaliczanych do przychodów podlegających opodatkowaniu. W dniu [...] Izba Skarbowa w Ł., po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...], wydała decyzję Nr [...], którą utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. 19 lipca 2005 r. wpłynął do Izby Skarbowej w Ł. wniosek skarżącej o wznowienie przedmiotowego postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.05.8.60 ze zm.), do którego dołączono kopie protokołów przesłuchań podejrzanych: A. T. oraz A. G., kopie pisemnych oświadczeń J. G., Z. G., E. W., A. S. oraz H. P., kopie protokołu przesłuchania świadka J. Z., a także kopię wypisu z aktu oskarżenia sporządzonego przez Prokuraturę Okręgową w Ł. przeciwko J. Z., A. T., A. G. oraz przeciwko E. W. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wznowił na żądanie skarżącej postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdyż zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane wówczas organowi, który wydał decyzję. W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] w całości, podkreślając w jej uzasadnieniu, iż fakt uzyskania przysporzenia przez skarżącą od jednej osoby, a nie od kilku, co prawdopodobnie miało miejsce w przypadku skarżącej Spółki jak wynika z zebranego materiału dowodowego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż istotne dla niego jest tylko to czy takie przysporzenie miało miejsce, czy też nie. Od w/w decyzji Spółka złożyła odwołanie z dnia [...], w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji z dnia [..], zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122 i 125 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na błędnym przyjęciu, iż pożyczki miały miejsce w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż pożyczone pieniądze stanowiły własność strony, a nie fikcyjnych pożyczkodawców. W dniu [...] organ odwoławczy wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w całości, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 9 grudnia 2005 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], zarzucając jej naruszenie art. 122 i 125 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na nieustosunkowaniu się w treści uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji do części materiału dowodowego zebranego w sprawie tj. oświadczeń E. W. będącej księgową w Spółce oraz H. P. będącej kasjerką w tejże Spółce, z których wynika, iż pożyczki były fikcyjne i znajdowały potwierdzenie tylko w dokumentach, a kasa nie dysponowała nigdy kwotami kilkunastu tysięcy złotych, co doprowadziło zdaniem strony do wydania decyzji w swej istocie wadliwej. Podnosząc w/w naruszenia przepisów prawa skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w decyzji z dnia 4 [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim trzeba podnieść, iż Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128), dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Między innymi chodzi tu o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie wznowienia postępowania, które może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wymienionymi w art. 240 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (por. np. wyrok z 16 października 1998 r., Sygn. akt: II SA 1241/98, lex 41894). W myśl art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania może mieć miejsce, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. A zatem wzruszenie decyzji będzie możliwe gdy: 1) wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. inne od tych, które stanowiły podstawę w postępowaniu dotychczasowym przy wydawaniu decyzji podatkowej, 2) dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, a więc muszą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, 3) dowód lub okoliczność muszą istnieć w dniu wydania decyzji, 4) dowód lub okoliczność nie mogą być znane organowi, który wydał ostateczną decyzję. Skarżąca Spółka składając w dniu 21lipca 2005 r. i wskazując jako podstawę prawną pkt. 5 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej podała, iż "ujawniły się nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane Izbie Skarbowej w Ł., świadczące o tym, iż pożyczki udzielone przez udziałowców i pracowników Spółki nie miały miejsca, a służyć miały jedynie legalizacji środków finansowych pochodzących z niewypłaconych, ale zaksięgowanych jako koszty uzyskania przychodów wydatków, związanych z zawartymi fikcyjnymi umowami zakupu towarów i usług". Z treści tego wniosku w sposób jednoznaczny wynika, że skarżąca nie kwestionuje faktu powiększenia jej zasobów finansowych poprzez ich przekazanie przez J. Z. -520.000 zł, A. G. – 280.000 zł, A. T. – 300.000 zł, T. R. – 90.000 zł i A. S. – 250.000 zł. Również postępowanie wyjaśniające przeprowadzone prze organy podatkowe potwierdziło taką okoliczność (protokół przesłuchania A. G. – k. 146). Także J. Z. w trakcie przesłuchania w dniu [...] (k.35 i następne) zeznał, iż z uwagi na brak płynności finansowej Firmy i trudności z uzyskaniem kredytu w banku w celu realizacji zamówień były zasięgane pożyczki. Fakt przekazywania pieniędzy potwierdził również w obecności pełnomocnika Spółki A. T. Co wynika z protokołu przesłuchania świadka w dniu [...] (k. 55). Z akt sprawy wynika, iż decyzją Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...], o uchylenie której wniosła skarżąca Spółka, uznano za przychód nieodpłatne świadczenia w wysokości 165.141,37 zł z tytułu "otrzymania nieoprocentowanych pożyczek". Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wiąże obowiązek podatkowy z osiągnięciem dochodu bez względu na rodzaj źródeł przychodów z jakich dochód ten został osiągnięty (art. 7). Źródła przychodów określa ogólnie w art. 12 ust. 1-3, wymieniając wśród nich m.in. nieodpłatne świadczenia. Natomiast art. 12 ust. 4 ustawy określa w sposób wyczerpujący, co nie jest przychodem w rozumieniu ustawy. A contrario wszystkie inne przychody niż określone w art. 12 ust. 4, powodujące przysporzenie aktywów Spółki, należy uznać za przychód skutkujący powstaniem obowiązku podatkowego. Tym samym nie ma znaczenia dla potrzeb rozpatrywanej sprawy, czy przyrost aktywów firmowych pochodził z jednego źródła, czy też od kilku osób i jakich osób. Nie ma również żadnego znaczenia podniesiona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność, że Inspektorzy Kontroli Skarbowej pominęli faktyczną możliwość przechowywania tak dużych kwot pieniędzy, czy też brak ich wydatkowania z uwagi na fikcyjność obrotów. Przypomnieć należy, iż to podmiot gospodarczy decyduje o sposobie prowadzonej działalności, w tym także o miejscu i warunkach przechowania środków finansowych. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji wyroku.