I OSK 476/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2118/05 o odrzuceniu skargi L. H. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie wypłaty dodatku wyrównawczego postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę L. H. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r., którym oddalono skargę L. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wypłaty dodatku wyrównawczego, stwierdzając, że skarga została wniesiona po upływie 5 lat od uprawomocnienia się ww. wyroku. Sąd podkreślił, że skarżący nie powołał się na przesłankę braku możności działania lub braku należytej reprezentacji strony w postępowaniu. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości, zarzucając mu błędne przyjęcie, iż skarga o wznowienie postępowania została złożona po terminie, brak uzasadnienia stanowiska Sądu, jak również pozbawienie skarżącego możliwości obrony przez brak zawiadomienia o terminie posiedzenia. Skarżący stwierdził, iż w skardze o wznowienie postępowania jasno wykazał, iż był pozbawiony możliwości działania. Powołał się przy tym na fakt, iż w dniu 31 stycznia 2005 r. została wydana kolejna decyzja administracyjna dotycząca jego stopnia etatowego oraz grupy uposażeniowej. Skarżący stwierdził, że możliwość działania miał więc dopiero po dniu 31 stycznia 2005 r. i od tej chwili powinien być liczony 5-letni termin, o którym mowa w art. 278 powołanej ustawy. Skarżący wskazał również, iż w dniu 16 listopada 2005 r. opublikowany został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 listopada 2005 r., dotyczący przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na niższe stanowisko sędziowskie, w którym Trybunał uznał tytuł zawodowy i uposażenie za gwarancję niezawisłości sędziowskiej. Skarżący uznał, że wyrok ten wpływa na rozpoznanie jego sprawy i stwierdził w związku z tym, iż możliwość działania miał dopiero od dnia publikacji powyższego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia postępowania, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. W skardze o wznowienie postępowania skarżący powołał się na art. 273 § 2 powołanej ustawy, z czego wynika, że podstawą jego skargi było wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wśród tych okoliczności skarżący wymienił wydanie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 stycznia 2005 r. oraz wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 7 listopada 2005 r. Ze sformułowania skargi wynika jasno, iż skarżący uznaje powyższe akty za nowe okoliczności mogące mieć wpływ na wydanie wyroku z dnia 16 listopada 1999 r. W skardze kasacyjnej skarżący zmienił kwalifikację powyższych aktów, stwierdzając, że nie miał możliwości działania we własnej sprawie do czasu ich wydania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wydanie powyższych aktów nie miało wpływu na możliwość działania strony w postępowaniu. Nie można bowiem przyjąć, że akty wydane w 2005 r., a zatem nie istniejące w czasie rozpatrywania sprawy, pozbawiły stronę możliwości działania w sprawie zakończonej w 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla również, że skarżący nie wskazał jako podstawy prawnej wznowienia postępowania artykułu 272 powołanej ustawy, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Jednakże, nawet w przypadku zastosowania przez Sąd art. 134 § 1 w związku z art. 276 powołanej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wydanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 listopada 2005 r. nie byłoby podstawą wznowienia postępowania, ponieważ wyrok ten dotyczy zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), która nie była podstawą wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r. Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż prawo strony do obrony nie zostało naruszone przez niezawiadomienie skarżącego o terminie posiedzenia, na którym zostało wydane postanowienie o odrzuceniu jego skargi. Zgodnie bowiem z art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Art. 95 powołanej ustawy stanowi natomiast, że na posiedzenia niejawne wstęp mają wyłącznie osoby wezwane. Od uznania sądu należy więc decyzja o konieczności wezwania stron na posiedzenie niejawne. W przypadku badania formalnej dopuszczalności wznowienia postępowania nie zachodziła konieczność dodatkowych wyjaśnień ze strony skarżącego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.