II SA/Łd 61/06

Dnia 25 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie: Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant: asystent sędziego Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie legalności budowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...] 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A w D. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 6 listopada 1997r. Nr [...] przez J. G. budowy budynku handlowo usługowego na działce nr ew.[...] w D. przy ul. A. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał przepis art. 48 prawa budowlanego i art. 105 k.p.a., wywodząc, iż postępowanie legalizacyjne może być prowadzone jedynie w stosunku do obiektu budowlanego, na budowę którego nie wydano pozwolenia na budowę, a postępowanie administracyjne podlega umorzeniu, jeśli z jakichkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Wskazał nadto, iż przedmiotem postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego jest legalność budowy budynku handlowo usługowego położonego na działce nr ew. [...] w D. przy ul. A. Zauważył nadto, iż J. G. prowadziła roboty budowlane związane z budową przedmiotowego budynku na podstawie pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] nr [...] a w aktach sprawy znajduje się dokonane przez inwestorkę w dniu 16 maja 2003r. zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania spornego sklepu, oraz zawiadomienie o przyjęciu przez organ administracji architektoniczne budowlanej tegoż zawiadomienia bez zastrzeżeń. Według [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł, wobec przyjęcia bez zastrzeżeń zawiadomienia o zakończeniu budowy, wyłączona jest możliwość zastosowania w niniejszej sprawie postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 51 prawa budowlanego czy art. 48. Powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2005r., III RN 101/02, stwierdził, iż wszystkie nieprawidłowości, które mogłyby powstać w trakcie budowy a nie zostały wyeliminowane przed przyjęciem zgłoszenia mogą zostać konwalidowane jedynie w toku prowadzenia postępowania w sprawie utrzymania obiektu. Podkreślił nadto, iż WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 grudnia 2004r., II S.A./Łd 26/03 wskazał, iż budowa związana z realizacją budynku handlowo usługowego została przerwana na okres dłuższy niż 2 lata, obiekt został oddany do użytkowania, a organ pierwszej instancji uznał, iż zachodzą w sprawie uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego przedmiotowego budynku przez co działając w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...] zobowiązał właścicielkę obiektu do przedłożenia oceny stanu technicznego użytkowanego budynku sklepu położonego w D. przy ul. A. Z przedłożonej dokumentacji wynika, zdaniem organu odwoławczego, iż obiekt ten wybudowany został zgodnie ze sztuką budowlaną, użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, a jego stan techniczny i poszczególne jego elementy konstrukcyjno budowlane są w bardzo dobrym stanie. W tym stanie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w D. wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie decyzji pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o rozpoznanie sprawy podczas nieobecności skarżącego, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz załączenie akt sprawy WSA w Łodzi II S.A./Łd 26/03 i II S.A./Łd 602/03. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła naruszenie art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 84a ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego w związku z nie zastosowaniem przez II instancję art. 48 ust. 2 i art. 49 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 2 i art. 37 tego prawa wobec wygaśnięcia pozwolenia na budowę oraz naruszenie przepisów procesowych, w szczególności zaś art. 6 k.p.a. w związku z przyjęciem braku podstaw do wszczęcia przez I instancję postępowania legalizacyjnego i art. 105 k.p.a. poprzez przyjęcie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, a także naruszenie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zastosowanie się organu do wskazań zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2004r., II S.A./Łd 26/04. W uzasadnieniu tej skargi polemizując z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, iż organ błędnie, wbrew art. 37 prawa budowlanego i wskazanym wyrokom WSA w Łodzi, przyjął, iż w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] nr [..] o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy inwestor przerwał roboty budowlane na okres dłuższy niż dwa lata. Skoro zatem inwestor nie uzyskał nowej decyzji o pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego, powinien zdaniem skarżącego, wykorzystując art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, wszcząć postępowanie w sprawie legalizacji dokonanej samowoli budowlanej i nałożyć opłatę legalizacyjną lub w sprawie likwidacji samowoli poprzez nakazanie jej rozbiórki. W świetle uzasadnienia wyroku WSA II S.A./Łd 26/04 bez znaczenia, w ocenie skarżącego, pozostają przytaczane przez organ II instancji okoliczności w postaci dokonanego zgłoszenia budowy i przyjęcia tego zgłoszenia przez organ architektoniczne budowlany czy też przedłożenie przez inwestora oceny stanu technicznego budynku jako okoliczności uzasadniających dalsze prowadzenie postępowania. Powołując się na wyrok NSA z dnia 23 grudnia 1999r. IV S.A. 2144/97, Lex 48710, stwierdził, iż zakończenie budowy przez inwestora w sytuacji nie podjęcia przez niego działań czy to polegających na uzyskaniu nowego pozwolenia na budowę czy też zmierzających do legalizacji zakończonej budowy nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego, lecz skutek faktyczny, a to oznacza, iż nie powinno dojść do umorzenia postępowania. Zdaniem skarżącej Spółdzielni, w sprawie nie zaistniała, jak to twierdzi organ odwoławczy, inna sytuacja niż opisana w art. 48 prawa budowlanego, skoro budowa budynku przy ul. A w D. została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Niezrozumiałe dla skarżącej Spółdzielni jest także powoływanie się przez organ II instancji na wyrok SN z dnia "3 października 2003r. (a nie z 3 października 2005r., także bez wskazania miejsca publikacji)" syg. akt III RN 101/02, OSNP 2004. z. 14, poz. 238, gdyż wyrok ten dotyczy innej sprawy, sprawy, w której "inwestor na podstawie ważnego pozwolenia na budowę w 1983r. (a więc przed wejściem w życie przepisów ustawy z 7 lipca 1994r. prawo budowlane) wybudował budynek garażowy nie spełniający warunków technicznych 9 umieścił w ścianie granicznej zamiast otworów wentylacyjnych otwory okienne)". W tej sprawie chodziło o doprowadzenie do zgodności obiektu z wymogami przewidzianymi przez przepisy określające warunki techniczne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm. ) , zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, t j . jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 powołanej ustawy, jeśli stwierdzi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w D. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] Nr [...] przez J. G. budowy budynku handlowo usługowego na działce nr ew.[...] w D. przy ul. A, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną tych decyzji stanowi przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administarcyjnego (tj . Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Stosownie do tegoż przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zawarta w powołanym przepisie przesłanka bezprzedmiotowości nie została wprawdzie zdefiniowana przez ustawodawcę, doktryna prawa administracyjnego i orzecznictwo sądowe są zgodne co do tego, że obejmuje ona te przypadki, w których brak jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Beck 2000, s. 428 i n. czy A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia, Zakamycze 2000, s. 578 oraz wyrok NSA z 9 marca 2000r., IV S.A. 12/98, LEK nr 77609) . Do tych elementów zalicza się brak podmiotu i przedmiotu postępowania, a także zaistnienie innych okoliczności wywołujących podobny skutek, skutkujące tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty(por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2003r., III SA 2225/01, Biul.Skarb. 2003/6/25, wyrok NSA z dnia 9 września 2000r., IV SA 12/98, LEX nr 77609). Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania, przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2001r., V SA 381/01 LEX nr 78917 czy wyrok NSA z dnia 13 lutego 2001r., I SA 2032/99, LEX nr 75519, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1999r., SA/Sz 1029/97,LEX nr 36139, wyrok NSA z 18 kwietnia 1995r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80, wyrok NSA z 25 stycznia 1990r., II SA 1240/89, ONSA 1990, nr 1, poz. 16 czy A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia, Zakamycze 2000, s. 57). Jeśli natomiast istnieje stan faktyczny podlegający konkretyzacji przez organ administracji publicznej, na wniosek strony lub z urzędu, postępowanie w pierwszej instancji nie może być uznane za bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 29 września 1987r., IV SA 220/87, ONSA 1987, nr. 2, poz. 67 z glosą H. Starczewskiego, GAP 1988, nr. 9, s. 44, wyrok NSA z 26 września 2001r., V S.A. 381/01, LEK nr 78917). Umorzenie postępowania administracyjnego jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie powinien być więc interpretowany rozszerzająco, a umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 1998r., I SA/Ka 1254/96, LEK nr 34116, por. wyrok SN z dnia 9 lutego 2001r., III RN 57/00, OSNP 2001/16/502 czy wyrok NSA z dnia 9 września 1998r., IV SA 1634/96, LEX nr 43795, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1997r., I SA/Wr 871/96, LEX nr 30820). Sąd podziela wyrażony w dotychczasowym orzecznictwie pogląd, wedle którego "nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania kończącego formalnie postępowanie w sprawie, w której strony są zainteresowane uzyskaniem decyzji merytorycznej po dokładnym ustaleniu okoliczności faktycznych" (np. wyrok NSA z 12 października 1987, IV SA 334/87, GAP 1988, nr. 21, s. 43). Na marginesie powyższych rozważań zauważyć również trzeba, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Temu powinna służyć działalność orzecznicza administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż Kierownik Urzędu Rejonowego w W. w dniu [...] udzielił J. L. G. pozwolenia na budowę budynku handlowego /sklepu/ zlokalizowanego na terenie działki nr [..] w D. przy ul. A 1, działka nr ew.[...], a postanowieniem z dnia [...] nr [...] wstrzymał wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił tą decyzję i odmówił pozwolenia na budowę, a WSA w Łodzi w dniu 26 kwietnia 2002r. uchylił tą decyzję i wskazane postanowienie. Z załączonego do akt administracyjnych dziennika budowy wynika również, iż roboty budowlane rozpoczęto 19 maja 1998r., a następnie przerwano do dnia 13 lipca 2002r., po czym w tym dniu wznowiono. Zauważyć nadto należy, iż w dniu 16 maja 2003r. J. G. zawiadomiła o zakończeniu budowy sklepu, a zawiadomienie to w dniu 29 maja 2003r. zostało przyjęte bez zastrzeżeń przez Starostę Powiatowego w P. Powyższe okoliczności dowodzą, iż inwestor przerwał roboty budowlane na okres 4 lat, co oznacza, iż kontynuowanie tych robót wymagało uzyskania nowego zezwolenia, którego jednakże inwestor nie uzyskał, a pomimo to zakończył roboty budowlane. Z tegoż względu roboty budowlane były realizowane niezgodnie z prawem budowlanym, a na ową niezgodność nie zwrócił uwagi Starosta, który nie wniósł sprzeciwu od zawiadomienia o ich zakończeniu. Trudno zatem zaakceptować wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, wedle którego roboty zrealizowano na podstawie pozwolenia na budowę, pozwolenie to wskutek przerwania robót budowlanych na co najmniej 2 lata wygasło z mocy prawa. Także powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok SN z dnia 3 października 2005r., III RN 101/02 nie mógł stanowić argumentu przemawiającego za umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie, w sprawie będącej przedmiotem tegoż wyroku roboty budowlane były realizowane na podstawie ważnego, występującego w obrocie prawnym, pozwolenia .na budowę, które zostało uchylone przez sąd po zrealizowaniu tegoż pozwolenia. Nie można nadto nie dostrzec tego, iż organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie nie zastosowały się do wiążących wytycznych zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2004r., II S.A./Łd 26/03. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, iż "prowadzący postępowanie w sprawie oceny legalności prowadzonych robót budowlanych organ nadzoru budowlanego stwierdziwszy zaistnienie przesłanek wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może uchylić się od oceny tegoż zdarzenia prawnego i zaniechać działań przewidzianych w art. 50 i art. 51 prawa budowlanego", "zaskarżona decyzja i decyzja I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 105 oraz przepisów art. 37, art. 50 i art. 51 powołanej wyżej ustawy prawo budowlane", "organ nadzoru budowlanego (...) w zakresie swoich uprawnień, sam, jest uprawniony do oceny czy decyzja o pozwoleniu wygasła czy też nie w przypadku przerwania robót budowlanych. Ewentualna odmowa stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę wobec ziszczenia się przesłanek z art. 37 ust. 1 prawa budowlanego byłaby sprzeczna z prawem, a organ nadzoru budowlanego zobligowany byłby do podjęcia działań zmierzających do jej wyeliminowania z obrotu prawnego". Sąd w tym uzasadnieniu podkreślił nadto, iż do kontroli zgodności z prawem prowadzonych robót budowlanych uprawnionym jest wyłącznie organ nadzoru budowlanego, a nie organ administracji architektoniczne budowlany. Zauważyć nadto trzeba, iż WSA w Łodzi uchylając w dniu 10 maja 2004r. poprzednio zapadłe w tej sprawie decyzje umarzające postępowanie przesądził, iż postępowanie to nie stało się bezprzedmiotowe stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., a to w konsekwencji oznacza, iż w sprawie naruszono przepisy art. 50 i n prawa budowlanego. Z tego względu w toku ponownie prowadzonego postępowania organy obowiązane są zastosować do powyższych wskazówek. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dopatrzył się także naruszenia art. 89 § 2 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Skoro zatem w postępowaniu występują co najmniej dwie strony, a ich interesy nawzajem wykluczają się w całości lub części organ obowiązany jest przeprowadzić rozprawę (wyrok NSA z 10 listopada 1981r., SA/Kr 173/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 111). Celem rozprawy jest doprowadzenie do konfrontacji stron, która umożliwia organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie występują strony o spornych interesach, z jednej strony mamy bowiem inwestora, z drugiej zaś skarżącą domagającą się merytorycznego rozpoznania sprawy legalności wykonanych przez inwestora robót. O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 211, art. 200 i 250 ppsa, § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie bowiem do powołanych przepisów koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł, zaś stawki minimalne opłat za czynności radców prawnych wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna i decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi 240 zł. Ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...] zostały podjęte z naruszeniem prawa, co stanowiło z kolei podstawę do ich uchylenia, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. obowiązany jest wypłacić na rzecz skarżącego kwotę 755,00 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów postępowania. Jednocześnie z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy za zbędne. Mając na uwadze fakt, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...] doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, decyzje te są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.