II GZ 146/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2733/05 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2733/05 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do dalszego rozpoznania Pismem z dnia 17 lipca 2006 r. profesjonalny pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego (radca prawny) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2006 r. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2733/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił powyższą skargę kasacyjną. Powołując się na art. 231 p.p.s.a. oraz na § 3 w związku z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) Sąd stwierdził, że odpis wyroku został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi organu dnia 19 czerwca 2006 r., a wpis stały od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł nie został uiszczony w przewidzianym prawem terminie, tj. do dnia 19 lipca 2006 r. W zażaleniu Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 231 p.p.s.a. w związku § 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, oraz art. 221 p.p.s.a. i § 3 w związku z § 2 ust. 6 wskazanego wyżej rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w art. 231 p.p.s.a. i § 1 rozporządzenia jest mowa o sprawach podlegających wpisowi stosunkowemu, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Zdaniem strony, z przepisów tych nie wynika, ażeby takimi sprawami były wyłącznie sprawy związane z powstaniem lub określeniem należności pieniężnych ani też, że z kręgu tego nie wyłączono spraw mających za przedmiot uchylenie powstałych już pieniężnych należności, a taki właśnie charakter miały decyzje organów administracji o odmowie umorzenia należności pieniężnej w wysokości 6000 zł. W ocenie skarżącego powyższe potwierdza § 1 rozporządzenia, w którym jest mowa o należności pieniężnej "objętej" zaskarżonym aktem. Zdaniem strony, wydane w sprawie decyzje "obejmowały" należność pieniężną, skoro w sentencji decyzji organu I instancji z dnia 10 maja 2005 r. wprost odmówiono umorzenia należności w wysokości 6000 zł. Zaskarżone decyzje odnoszą się bezpośrednio do należności pieniężnych, rozstrzygając kwestię ich wygaśnięcia. Konsekwencją błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów było, zdaniem skarżącego, niewłaściwe zastosowanie art. 221 p.p.s.a. i § 3 w związku z § 2 ust. 6 rozporządzenia, z uwagi na to, że zaskarżony akt administracyjny obejmował należności pieniężne i był on wraz z tą należnością przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Na podstawie delegacji udzielonej w art. 233 p.p.s.a. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym została określona wysokość wpisu stosunkowego i stałego. Przepis § 2 powyższego rozporządzenia określa wysokość wpisów stałych pobieranych w sprawach skarg, których przedmiot określono w kolejnych punktach tego przepisu, nie rozstrzyga natomiast o tym, że we wszystkich tych rodzajach spraw pobiera się wpis stały. Inaczej rzecz ujmując, przepis ten określa wysokości wpisów stałych należnych w wymienionych rodzajach spraw pod warunkiem, że skargi w tych sprawach nie podlegają wpisowi stosunkowemu. Równocześnie mieć należy na względzie, że art. 231 p.p.s.a. wyraźnie ogranicza możność pobierania wpisów stałych do przypadków innych niż te, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Stąd też nie można by przyjmować wykładni, według której zawarte w art. 233 p.p.s.a. upoważnienie ustawowe dla Rady Ministrów do określania w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu prowadzić mogło do wydawania przepisów wykonawczych rozumianych jako określające w inny sposób, niż to wynika z art. 231 p.p.s.a., kryteria uznawania skarg za podlegające wpisowi stałemu bądź stosunkowemu. Pojęcie określania wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu nie obejmuje więc ustanowienia kategorii skarg podlegających wpisowi stałemu, rozporządzenie wykonawcze rozróżnia jedynie wysokość wpisów stałych pobieranych w wymienianych sprawach. § 2 ust. 6 rozporządzenia zawiera przy tym unormowanie pozwalające ustalić wysokość wpisu stałego we wszystkich sprawach skarg niewymienionych w przepisach konkretnie odnoszących się do rodzajów spraw, co przy założeniu, że § 2 rozporządzenia wymienia kategorie spraw, w których pobierany jest wpis stały, prowadziłoby do paradoksalnego wniosku, iż wpis stały pobierany jest we wszystkich sprawach za wyjątkiem tych nielicznych, do których odwołano się w § 2 ust. 3 rozporządzenia jako podlegających wpisowi stosunkowemu. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia kary pieniężnej, zatem przedmiotem zaskarżenia były należności pieniężne, co z wymienionych powodów skutkowało koniecznością pobierania wpisu stosunkowego. Stosownie do art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. W myśl przepisu art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a. przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie opłatę sądową należy uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2006 r. został doręczony stronie w dniu 19 czerwca 2006 r., natomiast skargę kasacyjną wniesiono w dniu 18 lipca 2006 r., a zatem w przepisanym prawem terminie, jednak nie uiszczono od niej wpisu. Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jednakże tylko wtedy, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna podlegała wpisowi stosunkowemu, a zatem Sąd, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., powinien był wezwać stronę do jego uiszczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. MR