VI SA/Wa 27/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę M. S., zwany dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Policji cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie prawnym i faktycznym. Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. numer [...] Komendant Główny Policji (KGP) powołując się na przepisy art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.- w dalszej części: k.p.a.) oraz art. 18 ust.2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz.525 ze zm., w dalszej części: UoBiA), po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej: skarżącego) od decyzji Komendanta Policji (KP)w W. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni sportowej do celów sportowych uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] KP cofnął M. S. pozwolenie na broń z powodu skreślenia w/w z listy członków sekcji strzeleckiej C.. Komendant Główny Policji uchylił tą decyzję wskazując, iż wydana została z naruszeniem art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W ponownym postępowaniu, organ I instancji miał wyjaśnić kwestię uprawiania przez stronę strzelectwa sportowego albowiem strona poinformowała w odwołaniu, że nadal uprawia sport strzelecki na strzelnicy w R., choć do klubu sportowego już nie należy. W ponownym postępowaniu wezwano skarżącego do złożenia wyjaśnień niezbędnych do wydania decyzji. Skarżący, pomimo, że odebrał wezwanie nie skontaktował się z organem. Nie skorzystał również z prawa do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W tej sytuacji KP decyzją z dnia [...] maja 2004r. numer [...], ponownie cofnął pozwolenie na broń, jako powód podając niestawiennictwo strony, co uniemożliwiło organowi wyczerpujące zebranie dodatkowego materiału dowodowego. W odwołaniu od tej decyzji, M. S. zarzucił rażące naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. przez nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, nie uzupełnienie przez organ we własnym zakresie materiału dowodowego w części dotyczącej kwestii czynnego uprawiania przez stronę strzelectwa na strzelnicy w R., oraz zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu czy dla uprawiania strzelectwa sportowego koniecznym jest utrzymywanie członkostwa w klubie sportowym czy też wystarczy faktyczne uprawianie strzelectwa w formach niezorganizowanych, tak jak czyni to skarżący. Jednocześnie wniósł o rozstrzygnięcie powyższych kwestii na etapie postępowania odwoławczego ze względu na wady dwóch decyzji wydanych przez Komendanta Policji oraz zasadę ekonomiki procesowej. Rozpatrując odwołanie skarżącego, KGP podzielił częściowo stanowisko strony, uznając, że organ I instancji powinien był poczynić ustalenia we własnym zakresie w oparciu o oświadczenie strony odnośnie uprawiania przez nią strzelectwa na strzelnicy w R., ponadto bez udziału strony mógł również ustalić czy M. S. uzyskał patent strzelecki, którego posiadanie – zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz.1586) – jest niezbędne do indywidualnego uprawiania strzelectwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2005r. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z uwagi na naruszenie przez ten organ przepisów postępowania. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji naruszył art. 136 Kpa. poprzez uchylenie się od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji w której nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Organ wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 Kpa. nie wyjaśnił dlaczego nie zastosował przepisu art. 136 Kpa. czym naruszył ten przepis oraz przepis art. 107 § 3 Kpa. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, Komendant Główny Policji, uzyskał pisemną informację z dnia [...] września 2005r. od Prezesa C. Sekcji Strzeleckiej, iż skarżący nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego , nie jest członkiem stowarzyszenia od 1996r. oraz iż brak jest informacji o korzystaniu przez skarżącego ze strzelnicy w R.. Pismo to wpłynęło jako odpowiedź na zapytanie skierowane przez zastępcę naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KP z dnia [...] sierpnia 2005r. W tej sytuacji postanowieniem z dnia [...] października 2005r. Komendant Główny Policji wyznaczył dzień [...] listopada 2005r. jako nowy termin zakończenia postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń sportową M. S.. W uzasadnieniu poinformował skarżącego o działaniach podjętych przez organ w trybie art. 136 Kpa. oraz przypomniał, iż po zapoznaniu się przez skarżącego z aktami sprawy, zapowiedział on przedstawienie nowych dowodów w sprawie. Powyższe, jak stwierdził organ, sugeruje potrzebę podjęcia kolejnych czynności procesowych i dlatego zasadnym było wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący dnia [...] października 2005 r. zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy i zastrzegł prawo do złożenia w ciągu 14 dni wniosków dowodowych w związku z pismem Prezesa C. (str. wstępna akt adm.) Wniosków takich ostatecznie nie złożył. Decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] maja 2004r. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową. W uzasadnieniu organ podał, iż zobligowany orzeczeniem Sądu z dnia 20 kwietnia 2005r. do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa. ustalił, iż skarżący nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego, nawet w formach niezorganizowanych tj. nieprzynależąc do klubu sportowego, o czym świadczy pismo – informacja Prezesa klubu sportowego sekcji strzeleckiej C.. Skarżący został poinformowany przez organ o nowym terminie zakończenia sprawy, a mimo iż zgłaszał wcześniej chęć przedstawienia nowych dowodów na okoliczność uprawiania sportu strzeleckiego, danych tych nie dostarczył. Jednocześnie organ wycofał się z przyjętego uchyloną przez Sąd decyzją stanowiska, zgodnie z którym ażeby uprawiać strzelectwo sportowe należy posiadać patent strzelecki. Podkreślił, że w przypadku skarżącego podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń sportową jest art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, bowiem ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na tę broń. Podkreślając uznaniowy charakter decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie wskazanego wyżej przepisu, organ stwierdził iż pozwolenie na broń sportową wydano na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 1993r. z uwagi na jego przynależność do klubu strzeleckiego "C.". Przynależność ta zaważyła na pozytywnej decyzji właściwego organu Policji. Tak więc, jeśli skarżący nie należy już do klubu strzeleckiego, a skarżący nie wykazał, że istnieją inne niż podane w podaniu z 1993r. okoliczności, które uzasadniałyby dalszy byt przedmiotowego pozwolenia na broń, pozwolenie to mogło zostać cofnięte. Na powyższą decyzję M. S. skierował ponownie skargę do WSA w Warszawie, domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej je decyzji Komendanta Policji z uwagi na "nieprowadzenie logicznych działań w ramach postępowania dowodowego" oraz nieprzedstawienie uzasadnienia prawnego dla cofnięcia pozwolenia na broń odpowiadającego przepisowi art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Skarżący zarzucił, że organ nie wyjaśnił, czy na strzelnicę w R. można wchodzić z własną jednostką broni, czy też nie oraz czy obecność na strzelnicy jest tam odnotowywana w jakikolwiek sposób. Wskazując, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe oraz iż przepisy ustawy o broni i amunicji nie uzależniają korzystania z broni sportowej od legitymowania się członkostwem w sekcji strzeleckiej jakiegokolwiek klubu sportowego, skarżący wywiódł że w jego przypadku nie zaszedł przypadek braku celowości dalszego posiadania przez niego broni. Podkreślił, iż od dnia [...] listopada 2005r. jest członkiem sekcji strzeleckiej "G.", co prowadzi do wniosku o bezprzedmiotowości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Podniósł, iż zastosował się do wytycznych dokonanych wyrokiem WSA z dnia 20 kwietnia 2005r. i uzupełnił materiał dowodowy. W wyniku dowodowego postępowania uzupełniającego stwierdzono, że skarżący nie jest znany jako strzelec sportowy korzystający ze strzelnicy klubowej w R.. Pismo na stwierdzoną okoliczność przedstawiono, przed wydaniem decyzji II instancji skarżącemu, który nie przedstawił jakichkolwiek dowodów przeciwnych, choć miał po temu zarówno swobodę jak i konieczny czas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) właściwy organ policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne , które stanowiły podstawę do jego wydania. Powołany przepis stwarza dla wskazanego w nim organu administracji, działającego w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej stronie postępowania uprawnienia do posiadania broni w sytuacji spełnienia przesłanki tym przepisem określonej. W rozpatrywanej sprawie, skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną sportową z uwagi na to, że ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania – skarżący nie jest członkiem klubu sportowego i nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego. Jak wynika z materiału dowodowego, skarżący wnosił o wydanie mu pozwolenia na broń sportową z uwagi na czynne uprawianie sportu strzeleckiego w sekcji strzeleckiej C. i w oparciu o ten wniosek pozwolenie uzyskał. Stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń może być wydane m.in. w celach sportowych. Oznacza to, że organ decydując się na wydanie pozwolenia na broń sportową, bada czy zainteresowany uprawia tę dyscyplinę sportu. Sposobem na stwierdzenie tego faktu jest np. członkostwo osoby zainteresowanej w strzeleckim klubie sportowym. Organ może wydać, na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń w oparciu wyłącznie o ustalony fakt członkostwa w klubie strzeleckim, bez dodatkowego uzyskiwania potwierdzeń co do częstotliwości bytności zainteresowanego na strzelnicy, czy uzyskiwanych przez niego wyników strzeleckich lub udziału w zawodach, jeżeli podane we wniosku o pozwolenie na broń okoliczności będą dla organu na tyle przekonujące, że uzna uzyskiwanie dalszych dowodów, na okoliczność celowości posiadania przez stronę broni, za zbędne. Zauważyć jednak należy, że wydane w oparciu o ustalony fakt członkostwa w strzeleckim klubie sportowym pozwolenie na broń, będzie pozwoleniem wydanym celu uprawiania sportu strzeleckiego nie zaś z uwagi na przynależność do strzeleckiego klubu sportowego, tak więc zasadny jest argument skarżącego podnoszony w postępowaniu administracyjnym, że okoliczność ustania członkostwa w klubie sportowym nie może być wyłączną przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń. Właściwy organ policji, chcąc cofnąć pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zobowiązany jest ustalić, czy osoba której wydano pozwolenie na broń sportową, a która nie jest już członkiem klubu sportowego, uprawia dalej strzelectwo. Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej ( Dz. U. z 2001r. Nr 81, poz. 889 ze zm. ) sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych. Z definicji tej wynika, że aby można było mówić o uprawianiu sportu przez określoną osobę, musi ona realizować swoje zainteresowania w tej dziedzinie w sposób ciągły, mniej lub bardziej regularny. W świetle obowiązującego stanu prawnego brak jest podstaw do przyjęcia, że uprawianie określonej dyscypliny sportu może dokonywać się jedynie poprzez członkostwo w klubie sportowym, ponieważ członkostwo klubu sportowego i opłacanie składek nie oznacza, że sport jest rzeczywiście uprawiany. Uznając zasadność zarzutu skarżącego co do braku podstaw cofnięcia pozwolenia na broń z powodu ustania członkostwa w strzeleckim klubie sportowym, Sąd stwierdził jednak, iż ostatecznie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem organ ustalił, iż skarżący nie uprawia czynnie sportu strzeleckiego, a podnoszone przez niego okoliczności w jakich ten sport realizuje nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Organ zaznaczył w decyzji, że pozwolenie na broń zostaje cofnięte, ponieważ skarżący nie należy do klubu strzeleckiego a nie wykazał istnienia innych okoliczności uzasadniających dalszy byt pozwolenia. Skarżący, jako dowód na okoliczność uprawiania przez niego strzelectwa, podnosił iż w miesiącu wrześniu 2003r. był dwukrotnie na strzelnicy w R., gdzie używał broni, na którą otrzymał pozwolenie. Organ nie uznał tych argumentów z uwagi na to, że w uzupełniającym postępowaniu dowodowym ustalił, iż skarżący nie jest znany jako osoba korzystająca ze strzelnicy w R. ( pismo prezesa C. str. 63 akt adm. ). Z dowodem tym, jak i z pozostałymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie, zapoznano skarżącego dnia [...] października 2005r. czego dowód – pismo skarżącego o zapoznaniu się z aktami sprawy - znalazł się w aktach administracyjnych sprawy na stronie wstępnej tych akt. Skarżący nie złożył dowodu przeciwnego w stosunku do tego, który przedstawił organ. Nie złożył również zapowiadanych w piśmie z dnia [...] października 2005r. wniosków dowodowych. Nie bez znaczenia jest cała postawa skarżącego prezentowana w trakcie postępowania administracyjnego, gdzie na szereg pism organu kierowanych do skarżącego ( pismo z dnia [...] października 2003r, str. 19 akt adm., pismo z dnia [...] listopada 2003r. str. 23 akt adm. , pismo z dnia [...] lutego 2004r. str. 38 akt adm. , pismo z dnia [...] kwietnia 2004r. str. 40 akt adm., pismo z dnia [...] lipca 2004r. str. 52 akt adm. , pismo a dnia [...] lipca 2004r. wreszcie postanowienie z dnia [...] października 2005r. str. 75 akt adm. wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy w związku z zapowiedzią skarżącego złożenia nowych wniosków dowodowych ), w których organ domagał się przedstawienia dowodów na okoliczność czynnego uprawiania sportu, udzielił on jednego wyjaśnienia i złożył dwa odwołania od decyzji cofających pozwolenie na broń, wskazując jako dowód uprawiania sportu strzeleckiego swój dwukrotny pobyt na strzelnicy w R. w miesiącu wrześniu 2003r. W ocenie Sądu nie można organowi zarzucać naruszenia art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, jeżeli ustalił on, że skarżący nie uprawia sportu strzeleckiego ani poprzez członkostwo w klubie sportowym, ani indywidualnie poprzez strzelanie na strzelnicy w R., zaś skarżący nie dostarczył dowodu przeciwnego, poprzestając na twierdzeniu, że strzelectwo uprawia. Zważyć należy, że przez uprawianie sportu strzeleckiego nie można rozumieć incydentalnych działań w tym zakresie, lecz ( jak już to wyżej zauważono stosownie do cyt. art. 3 pkt 3 ustawy o kulturze fizycznej ) aktywną postawę osoby posiadającej własną broń na podstawie pozwolenia na broń, czy korzystającej z broni klubowej ( wtedy przynależność do klubu sportowego jest konieczna ) zmierzającą do ciągłego doskonalenia własnych umiejętności czy to dla zaspokojenia indywidualnych potrzeb i ambicji na tym polu, czy dla współzawodnictwa sportowego. W rozpatrywanej sprawie, organ nie stwierdził czynnego uprawiania przez M. S. sportu strzeleckiego, a ustalenie to oparł na dowodzie z pisma Prezesa C. z dnia [...] września 2005r. niezakwestionowanym przez skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego. Dodatkowo, organ stwierdził, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń wydana na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji jest decyzją uznaniową, zaś organ ustalił, iż spełniona została przesłanka wskazana w tym przepisie tzn. ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia - ustała przynależność skarżącego do klubu strzeleckiego, która to zaważyła na decyzji pozwoleniowej. Jak wynika z wniosku o wydanie pozwolenia na broń, skarżący uzasadnił potrzebę posiadania broni faktem przynależności do klubu strzeleckiego, zaś organ, odwołując się do treści wniosku skarżącego stanowiącego wraz załączonym do wniosku zaświadczeniem z C. o czynnym uprawianiu strzelectwa podstawę faktyczną wydanego pozwolenia na broń uznał, iż stan ustania członkostwa skarżącego w klubie sportowym spełnia przesłankę, o której stanowi art. 18 ust. 4 cyt. ustawy – ustania okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Takie stanowisko organu, choć oparte jest na niekwestionowanym fakcie ustania członkostwa klubowego, nie jest do końca prawidłowe, bowiem jak już wyżej powiedziano, przesłanką dla ewentualnego cofnięcia pozwolenia na broń sportową musi być zaprzestanie uprawiania sportu strzeleckiego, nie zaś nieuprawianie go w formule zespołowej. Należy jednak zauważyć, że organ nie poprzestał w uzasadnieniu na wskazaniu wyłącznie faktu ustania członkostwa skarżącego w C., lecz wskazał na brak dowodów na czynne uprawianie strzelectwa przez skarżącego, a już takie ustalenie poparte niepodważonym przez skarżącego dowodem jest wystarczające dla przyjęcia spełnienia przesłanki, o której mowa w cyt. przepisie. Mimo pewnej niespójności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić że organ wskazał poparte dowodami okoliczności przemawiające za cofnięciem pozwolenia i w tej sytuacji trudno uznać, że decyzja podjęta została w sposób dowolny, naruszający art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz że nie spełnia w sposób wystarczający wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. czy narusza art. 6, art. 7, art. 8 lub art. 11 Kpa. jak zarzuca skarżący. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.