IV SA/Wr 825/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. Z. na czynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] we W. z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby postanawia odrzucić skargę St. sierż. A. Z. złożył w dniu [...] r. wniosek do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] we W. o wypłatę zaległych świadczeń pieniężnych należnych mu z tytułu uchylenia decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego wraz z odsetkami, w związku z wyrokiem Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt II S.A. 2883/03. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] podjętą na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750), przyznał starszemu sierżantowi A. Z. odsetki ustawowe za zwłokę w wypłacie należnych świadczeń pieniężnych od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w osnowie decyzji nie rozstrzygnął natomiast o wypłacie, bądź odmowie wypłaty, zaległych świadczeń pieniężnych. Dopiero w uzasadnieniu decyzji podano, iż w związku z przywróceniem st. sierż. A. Z. do pracy dokonano ustalenia wszystkich należnych mu świadczeń pieniężnych i ich wysokości, a następnie z tak ustalonej kwoty potrącono wypłacone wcześniej świadczenia tytułem odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w łącznej kwocie [...] zł. Obie te należności potraktowano jako świadczenia nienależne wobec anulowania decyzji o zwolnieniu ze służby zawodowej. W wyniku złożenia przez pełnomocnika skarżącego odwołania, organ wyższego stopnia decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] pismem z dnia [...] r. zajął stanowisko, w którym stwierdza brak podstaw do wypłaty przedmiotowych należności, wskazując, iż art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma w sprawie zastosowania, gdyż sąd przywracając zainteresowanego do służby konwalidował tym samym fakt jego zwolnienia, a zatem żołnierz nie miał tytułu do odprawy związanej ze zwolnieniem ze służby. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego, w trybie art. 52 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wobec braku odpowiedzi ze strony organu na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] we W. wskazaną w piśmie z dnia [...] r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ dopuścił się naruszenia prawa tj. art. 103 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179 poz. 1750 ze zm.), zgodnie z którym z uposażenia żołnierza zawodowego mogą dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, poprzez dokonanie potrącenia w sposób niezgodny z przepisami o wynagrodzeniu za pracę; art. 77 w/w ustawy poprzez przyjęcie, iż wypłacone st. sierż. A. Z. świadczenia tytułem odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem go ze służby, jako świadczenia nienależne wobec anulowania decyzji o zwolnieniu go ze służby zawodowej, podlegają zwrotowi, podczas gdy z treści tego przepisu wyraźnie wynika, iż uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73 w/w ustawy (w należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej), pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] wniósł o oddalenie skargi na czynności wskazane w piśmie nr [...] z dnia [...] r. ewentualnie o jej odrzucenie z powodu wniesienia jej przez pełnomocnika skarżącego po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Załatwienie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa przed powołanym do tego organem może nastąpić jedynie w formie władczej ingerencji administracji publicznej w sferę praw i obowiązków jednostki. W doktrynie prawa i w judykaturze utrwalony jest pogląd, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, nie przesądza jego nazwa czy forma, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu powołanego do załatwienia sprawy (por. wyrok z 18 października 1985 r. II CR 320/85, OSNCP 1986, nr 10, poz. 158). Elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna, określa art. 107 § 1 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie, utrwalił się pogląd, że pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć należy oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. W ocenie Sądu, pismo Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] r. nr [...], skierowane do A. Z., mimo iż nie nadano mu formy decyzji, jest w istocie decyzją administracyjną wydaną przez organ pierwszej instancji, ponieważ zawiera niezbędne elementy decyzji wymagane przepisami k.p.a., tj.: oznaczenie organu wydającego akt, wskazuje adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis organu administracji. Ta minimalna liczba elementów zawartych w piśmie Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] r. w połączeniu z uregulowaniem prawa materialnego i procesowego odnoszącego się do sprawy, której pismo dotyczy, pozwala w samej rzeczy na ustalenie wszystkich, wcześniej wymienionych, składników materialnego pojęcia decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w w kwestii zarzutów skarżącego zawartych w skardze, gdyż decyzja w tej sprawie jako nieostateczna i nieprawomocna nie podlega rozpoznaniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Niewyczerpanie przez stronę - przed wniesieniem skargi sądowej - środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.