II FSK 1738/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. C. P. LTD sp. z o. o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 941/06 w sprawie ze skargi I. C. P. LTD sp. z o. o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 27 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt I SA/Łd 941/06), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę I. C. P. LTD sp. z o. o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 27 marca 2006 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych). W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił, że od skargi złożonej w dniu 5 maja 2006 r. strona – reprezentowana przez adwokata – nie uiściła wpisu stałego w kwocie 200 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. – dalej powoływane jako rozporządzenie). W związku z tym skarga strony podlegała odrzuceniu stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia podniesiono zarzuty: 1) naruszenia prawa materialnego, tj. § 2 pkt 6 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, mimo że określiła ona w sprostowaniu wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 18.548,90 zł, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze spółka zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i skierowania sprawy do Sądu wojewódzkiego celem nadania dalszego biegu skardze strony. W uzasadnieniu środka odwoławczego skarżąca podniosła, że w dniu 11 lipca 2006 r., a więc jeszcze przed terminem posiedzenia niejawnego, złożyła pismo prostujące wartość przedmiotu zaskarżenia z błędnej kwoty 0 zł na poprawną kwotę 18.548,90 zł. Sąd I instancji nie dostrzegł tej istotnej okoliczności, podczas gdy w takiej sytuacji przewodniczący powinien był zastosować art. 220 § 1 p.p.s.a. i wezwać spółkę do opłacenia wpisu stosunkowego od skargi. Uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło poddanie skargi merytorycznej kontroli sądu administracyjnego I instancji. Wadliwe zdaniem strony skarżącej było także przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdował § 2 pkt 6 rozporządzenia. Z postępowania przed organami podatkowymi wynika, że wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonymi orzeczeniami organów podatkowych stanowiła równowartość 19 % podatku dochodowego obliczonego od kwoty tzw. "odstępnego", o jakim mowa w skardze. Sporne było bowiem uznanie kwoty "odstępnego", zapłaconej przez stronę skarżącą swojemu kontrahentowi, za koszt uzyskania przychodu, co rzutuje na wysokość zobowiązania podatkowego (określonego w konkretnej kwocie). Sprawa niniejsza dotyczy więc według spółki należności pieniężnej, co oznacza, iż od skargi należny jest wpis stosunkowy, a nie stały, jak błędnie przyjął Sąd I instancji. W piśmie procesowym z dnia 31 października 2006 r. (data złożenia w Sądzie wojewódzkim) organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie w NSA pełnomocnik organu wnosiła jak w piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozważania nad zasadnością powołanych w skardze kasacyjnej podstaw zaskarżenia zacząć należy od uwagi, iż wbrew twierdzeniu strony opiera się ona wyłącznie na zarzutach o charakterze procesowym. Nie jest bowiem przepisem prawa materialnego § 2 ust. 6 rozporządzenia (a nie § 2 pkt 6 jak to błędnie wskazały zarówno strony postępowania, jak i Sąd wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu). Unormowanie to stanowi przepis wykonawczy do ustawy procesowej (p.p.s.a.), określając – zgodnie z delegacją zawartą w art. 233 p.p.s.a. - wysokość oraz jedną ze szczegółowych zasad pobierania wpisu. Reguluje tym samym kwestię związaną z konkretnymi czynnościami proceduralnymi sądu administracyjnego. Przechodząc natomiast do meritum sporu zauważyć należy, że przedmiotem skargi do Sądu wojewódzkiego jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dotycząca pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że Sąd odwoławczy zajmował już stanowisko odnośnie do charakteru wpisu w sprawach o takim przedmiocie, stwierdzając iż skargi w tym zakresie nie dotyczą należności pieniężnych. Instytucja interpretacji prawa podatkowego, dokonywanej przez organy podatkowe, ma na celu wyjaśnienie podatnikom treści przepisów prawa, nie ma ona jednak mocy wiążącej dla podatnika. Spełnia jedynie funkcje informacyjne i wyjaśniające, nie jest natomiast żądaniem określonego zachowania, skierowanym do pytającego (podatnika, płatnika, inkasenta), nie kreuje (bądź stwierdza) bowiem terminu czy sposobu zapłaty, a zwłaszcza wysokości zobowiązania podatkowego (szerzej w tej kwestii por. post. NSA z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 727/05, ONSAiWSA 2006 nr 3, poz. 78). Zarazem – jak wyjaśniono w powołanym orzeczeniu – z uwagi na zróżnicowany charakter przepisów podlegających interpretacji w trybie regulacji działu II, rozdziału 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), zatytułowanego "Interpretacje przepisów prawa podatkowego" (mogą to być np. unormowania dotyczące kwestii zgłaszania kas rejestrujących czy nadawania numeru identyfikacji podatkowej), nie można przyjąć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego, dokonywane przez organy podatkowe, mieszczą się w zakresie określonym w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (sprawy z zakresu zobowiązań podatkowych). Nie są one także wyszczególnione w katalogu spraw wskazanych w § 2 ust 1-5 rozporządzenia. Stąd też w sprawach dotyczących interpretacji prawa podatkowego należny jest wpis stały w wysokości 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia). Zarzut naruszenia ostatnio wymienionego przepisu należy w konsekwencji uznać za chybiony. Sąd wojewódzki prawidłowo ustalił, iż znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie. Tej okoliczności nie zmienia w świetle powyższych rozważań powołanie się przez skarżącą spółkę na podanie przez nią wartości przedmiotu zaskarżenia, ani też wywód dotyczący przedmiotu spornej interpretacji. Zaskarżony akt prawny nie stwierdza (ani nie kreuje) po stronie podatnika należności pieniężnej we wskazanej przez spółkę kwocie (nie dotyczy jej bezpośrednio). W świetle ustalenia, że w niniejszej sprawie skarga strony podlegała wpisowi stałemu, nietrafiony jest także zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie (tj. niewezwanie spółki do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi). Przepis ten nie mógł być w niniejszym przypadku zastosowany z uwagi na dyspozycję art. 221 p.p.s.a. To ostatnie unormowanie wyłącza (jako lex specialis) obowiązek przewodniczącego do wzywania o uiszczenie należnej opłaty sądowej od pisma procesowego (art. 220 § 1), jeżeli ma ona charakter stały, a pismo złożył zawodowy pełnomocnik (adwokat, radca prawny). W takiej sytuacji, pismo – które nie jest należycie opłacone – pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty. Stwierdzenie zatem, iż wnoszący skargę adwokat nie uiścił należnego od niej wpisu stałego, obligowało Sąd wojewódzki do jej odrzucenia, bez uprzedniego podejmowania przez przewodniczącego czynności, o których mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Podstawę niniejszego postanowienia stanowił art. 184 ustawy procesowej. Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej o zwrot kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony przede wszystkim dlatego, że art. 204 pkt 1 p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strony skarżącej od postanowienia sądu I instancji odrzucającego skargę.