III SA/Wa 1724/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa,, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia, po wznowieniu postępowania, zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za wrzesień 1999 r. oddala skargę Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2004r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tej Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...] w sprawie nadpłaty podatku od towarów i usług za wrzesień 1999r. Rozstrzygniecie w sprawie zapadło na tle następującego stanu faktycznego: Podatniczka I. S. w dniu 25 listopada 1999r. wystąpiła do Urzędu Skarbowego w P. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 1999r. w kwocie 8.415zł, na podstawie art. 79 § 1i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej O.p. z tytułu zakupu samochodu ciężarowego specjalistycznego marki [...] . Decyzją z dnia [...] stycznia 2001r. organ podatkowy odmówił stwierdzenia nadpłaty, bowiem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że przedmiotowy samochód został zarejestrowany przez Starostwo Powiatowe w P. - dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] - jako samochód osobowy. Następnie w pojeździe dokonano przeróbek polegających na zamontowaniu na stałe przegrody oddzielającej część osobową od towarowej. Na podstawie opisu zmian dokonanych w samochodzie, wystawionym przez P. Spółka z o. o. w P. w dniu [...] września 1999r. Nr [...], określono rodzaj tego samochodu jako ciężarowy o dopuszczalnej masie 515 kg z 4 miejscami siedzącymi. Dokonane zmiany nie zostały potwierdzone wydaniem świadectwa homologacji. Izba Skarbowa w L., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dniu [...] marca 2001r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Po wniesieniu przez stronę skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o/z w L., Izba Skarbowa w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. uchyliła w trybie art. 38 § 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368), ostateczną decyzję z dnia [...] marca 2001r. oraz decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2001r. i stwierdziła nadpłatę w podatku od towarów i usług za wrzesień 1999r. w kwocie 8.415zł. W dniu 7 maja 2002r. Pani I. S. złożyła kolejny wniosek o stwierdzenie nadpłaty dotyczący rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2001r. W trakcie postępowania podatkowego obejmującego ten wniosek Urząd Skarbowy w P. ustalił, że podatniczka w dniu 20 grudnia 2001r. wystąpiła do Urzędu Miasta o zmianę rodzaju pojazdu w dowodzie rejestracyjnym z samochodu ciężarowo-specjalistycznego na samochód osobowy, przedstawiając świadectwo homologacji typu pojazdu Nr [...] z dnia [...] września 1998r. na samochód osobowy marki [...]. W dniu 4 stycznia 2002r. został wydany dowód rejestracyjny, zgodnie z którym przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym typu hatchback. Postanowieniem z dnia [...] października 2002r. Izba Skarbowa w L. wznowiła z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych dotyczących rozliczeń podatkowych za wrzesień 1999r. nieznanych organowi wydającemu decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2002r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 202r. uchyliła w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2002r. i orzekając w sprawie uchyliła decyzję z dnia [...] marca 2001r. oraz decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2001r., określając podatniczce zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wrzesień 1999r. w kwocie 8.415zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Izba Skarbowa m.in. stwierdziła, że strona po złożeniu skargi do NSA na decyzje organów podatkowych odmawiających stwierdzenia nadpłaty, w grudniu 2001r. podjęła działania zmierzające do przekwalifikowania przedmiotowego samochodu z ciężarowego- specjalistycznego na osobowy, co w efekcie zostało udokumentowane zmianą dowodu rejestracyjnego pojazdu. W świetle całokształtu materiału dowodowego zebranego sprawie oraz nowych okoliczności faktycznych organ odwoławczy był zobowiązany do oceny rzeczywistego charakteru czynności prawnej, która została udokumentowana fakturą zakupu samochodu Nr [...]. Normy prawa podatkowego dysponują odpowiednimi środkami do realizacji zakreślonych im celów, a organy podatkowe nie mają obowiązku respektować tych postanowień czynności prawnych, które zmierzają do obejścia przepisów fiskalnych. Organ podatkowy może ocenić czynność cywilnoprawną i wydać decyzję w oparciu o tę ocenę. Potwierdzeniem tych uprawnień organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług jest § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.), z którego treści wynika, że faktury potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i art. 83 Kodeksu cywilnego, nie mogą stanowić podstawy zarówno do obniżenia podatku należnego, jak i zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego. Zatem, skuteczność czynności cywilnoprawnych w prawie podatkowym uzależniona jest od tego, czy nie stanowią one działań zmierzających do obejścia przepisów celem uzyskania nieuzasadnionych korzyści finansowych. We wniosku z dnia 16 października 1999r. pani S. wskazuje na treść pisma Departamentu Standardów i Rozwoju GUS, w którym mówi się, że jednym z warunków zmiany rodzaju pojazdu z osobowego na ciężarowy są trwale zmiany konstrukcyjne nadwozia. Natomiast już w piśmie z dnia 14 grudnia 2001r. skierowanym do przedstawiciela [...], podaje jedynie numer identyfikacyjny VIN samochodu bez wskazań dokonanych trwałych przeróbek nadwozia, które były dokonane w 1999r. Od decyzji strona wniosła odwołanie do Ministra Finansów, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5 ustawy O. p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności i dowody istotne dla sprawy, uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną; - art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego przez ich bezpodstawne zastosowanie do czynności polegającej na zakupie przez podatniczkę we wrześniu 1999r. samochodu marki Toyota Corolla jako samochodu ciężarowego specjalistycznego; - art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50) zwanej dalej ustawą o VAT w związku z art. 187 ustawy O.p., poprzez niezasadne przyjęcie, że samochód podatniczki był w dniu zakupu samochodem osobowym, a nie samochodem ciężarowym specjalistycznym o ładowności powyżej 500 kg i wobec tych ustaleń odmowę prawa do zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług związanego z zakupem tego samochodu. Minister Finansów, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2002r., nie znajdując podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania. Minister Finansów podkreślił, że całokształt czynności towarzyszących nabyciu samochodu, w świetle nowych dowodów, mógł wskazywać na podejmowanie z góry zaplanowanych działań, których celem było osiągniecie nieuzasadnionych korzyści finansowych. Izba Skarbowa miała, zatem prawo uznać, że w okolicznościach dotyczących sprawy ( istnienie świadectwa homologacji typu pojazdu Nr [...] z dnia [...] września 1998r., które nie zostało przedstawione organowi podatkowemu, zamontowanie przegrody oddzielającej część osobową samochodu od części towarowej, określenie w dowodzie rejestracyjnym pojazdu jako samochodu ciężarowego specjalizowanego, a następnie dniu 20 grudnia 2001r. wystąpienie strony do Urzędu Miasta o dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym w zakresie rodzaju pojazdu i przeznaczenia oraz przedstawienie jako aktualnego dokumentu świadectwa homologacji z dnia 21 września 1998r.) podatniczka podęła próbę uzyskania nienależnego zwrotu podatku VAT z tytułu zakupu pojazdu, tym bardziej, iż parametry samochodu takie jak dopuszczalna masa całkowita, pojemność silnika nie zmienimy się. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, podnosząc następujące zarzuty: - naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez jego zastosowanie, będące skutkiem błędnego uznania, że w dacie wydania decyzji przez Izbę Skarbową wyszły na jaw nowe okoliczności dotyczące przedmiotowej sprawy, nieznane organowi podatkowemu w chwili wydania decyzji pierwotnej; 1) naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku VAT polegające na przyjęciu, że w dacie rejestracji przedmiotowy samochód był de facto samochodem osobowym, a nie ciężarowym, co skutkuje odmową zwrotu nadpłaty w podatku VAT; 2) naruszenie art. 58 i art. 83 Kodeksu cywilnego, polegające na: - nie rozstrzygnięciu, z jaką ostatecznie wadą czynności prawnej mamy do czynienie w niniejszej sprawie; - oparciu rozstrzygnięcia na wskazanych przepisach przy jednoczesnym uznaniu, że sam stosunek podstawowy - umowa sprzedaży samochodu - w istocie miał miejsce oraz że przedmiot sprzedaży był innego rodzaju, aniżeli twierdziła strona, ( co potwierdzały także dokumenty pojazdu) w sytuacji, gdy ww. przepisy odnoszą się do samej istoty czynności prawnych, a w szczególności wobec faktu, że organy podatkowe nie zakwestionowały realności umowy sprzedaży pojazdu; 4) naruszenie art. 121 § 1 ustawy O.p., polegające na usankcjonowaniu zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w sytuacji, gdy z istoty postępowania administracyjnego wynika, że podstawę rozstrzygnięcia stanowi stan rzeczy istniejący, nie w dniu orzekania, lecz w momencie powstania obowiązku podatkowego. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Minister Finansów podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej Minister stwierdził, iż dokonane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, bowiem z materiału dowodowego sprawy wynika, że organ podatkowy uzyskał informację, że w dniu 20 grudnia 2001r., czyli przed wydaniem decyzji ostatecznej w sprawie, podatniczka wystąpiła do Urzędu Miasta o zmianę rodzaju pojazdu w dowodzie rejestracyjnym z samochodu ciężarowo-specjalistycznego na samochód osobowy. Z całą pewnością powyższy fakt stanowił nową, istotną w sprawie okoliczność nie znaną organowi podatkowemu wydającemu decyzję w dniu [...] kwietnia 2002r. Taką okoliczność stanowił również fakt posługiwania się przez stronę - w celu udowodnienia stanu faktycznego pojazdu na dzień 20 grudnia 2001r. - wydanym w dniu 21 września 1998r. świadectwem homologacji typu pojazdu Nr [...]. Zatem, wznowienie postępowania było w pełni uzasadnione. Zdaniem Ministra Finansów, zarzut naruszania art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT również nie jest zasadny. Bowiem o rodzaju pojazdu decyduje świadectwo homologacji typu pojazdu. Strona przedstawiła je w Urzędzie Miasta dopiero w dniu 20 grudnia 2001r. dla potwierdzenia rodzaju przedmiotowego samochodu jako osobowego. Fakt ten podważał zasadność wniosku o stwierdzenie nadpłaty za wrzesień 1999r., ponieważ w dacie złożenia wniosku przedmiotowy samochód zgodnie ze świadectwem homologacji był samochodem osobowym. W przypadku zmiany rodzaju samochodu, w którym dokonano przeróbek, z powrotem na samochód osobowy ( po uzyskaniu zwrotu podatku), zachodzi również uzasadnione podejrzenie podjęcia próby obejścia obowiązujących przepisów prawa podatkowego w celu osiągnięcia korzyści majątkowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 O.p. poprzez usankcjonowanie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy z istoty postępowania podatkowego wynika, że podstawę rozstrzygnięcia stanowi stan rzeczy istniejący, nie w dniu orzekania, lecz w momencie powstania obowiązku podatkowego, Minister Finansów wyjaśnił, że nowe dowody, jakie wyszły na jaw w sprawie rozliczeń podatkowych za wrzesień 1999r. podważyły ostatecznie istnienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nadpłaty za ten okres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, iż decydujące jest ustalenie czy nowa okoliczność lub dowód miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. Bowiem podstawa wznowienia postępowania z art. 240§ 1 pkt 5 dotyczy wyłącznie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, czyli ustalenia faktów. W ocenie Sądu nowy dowód w postaci świadectwa homologacji Nr [...] na samochód osobowy marki [...] nie był dowodem istotnym tzn. takim, który by miał istotne znaczenie dla rozstrzygniecie niniejszej sprawy, prowadząc do wydania decyzji o odmiennej treści. Organy podatkowe w dacie wydawania decyzji ostatecznej - w dniu [...] kwietnia 2002r.- posiadały wiedzę, iż przedmiotowy pojazd zgodnie ze świadectwem homologacji Nr 2282, ( mimo nie okazania tego dowodu przez podatniczkę) jest samochodem osobowym, który następnie poddany został przeróbkom, udokumentowanymi opisem zmian Nr [...] wystawionym przez P. Sp. z o. o. w P. w dniu 27 września 1999r. i na tej podstawie został wydany dowód rejestracyjny pojazdu kwalifikujący ten samochód w momencie nabycia przez podatniczkę jako ciężarowy specjalistyczny o dopuszczalnej masie 515 kg. Zmiana przeznaczenia pojazdu po pierwszej rejestracji jako osobowego na samochód ciężarowy specjalistyczny nie została potwierdzona nowym świadectwem homologacji. W tej sytuacji nowy dowód w postaci świadectwa homologacji Nr [...] nie doprowadził do odmiennego ustalenia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organy podatkowe koncepcję obejścia prawa podatkowego powiązały z sytuacją, w której zarzucono podatniczce pozorność czynności prawnej przez nią dokonanej bądź dokonanie czynności nieważnej, nie wyjaśniając, na czym owa pozorność lub nieważność polegała. Ponadto organy podatkowe sformułowały jednocześnie i zarzut obejścia prawa, oparty na artykule 58 K.c., i zarzut pozorności czynności prawnej, oparty na art. 83 K.c. Stawianie zarzutu jednoczesnego wypełnienia dyspozycji przepisów art. 58 § 1 K.c. oraz art. 83 § 1 K.c. jest co najmniej nielogiczne. Minister Finansów złożył skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - O.p., poprzez: 1)uznanie przez Sąd, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w tym przepisie a zaskarżoną decyzją dokonano jedynie odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego co w decyzji wymiarowej, podczas gdy w niniejszej sprawie zostały ujawnione nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej w postaci: -wystąpienia Strony do Urzędu Miasta o dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym w zakresie rodzaju pojazdu i jego przeznaczenia, -posługiwania się przez Podatnika, nie ujawnionym wcześniej organom podatkowym, świadectwem homologacji z dnia 21 września 1998 r. w celu potwierdzenia, że przedmiotowy samochód był faktycznie samochodem osobowym, -dokonania zmian w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Uznanie, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zostało oparte na nowych dowodach, które nie były w sprawie istotne, podczas gdy o sposobie rozstrzygnięcia sprawy zadecydowało ujawnienie nowych istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. 2) W związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z powodu braku sprecyzowania przez organy podatkowe, który z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 58 § 1 czy art. 83 § 1), został naruszony podczas gdy przepisy Kodeksu cywilnego w kontekście niniejszej sprawy, tj. wystąpienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - O.p., nie miały zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto Podatnik nie zwrócił się do organu podatkowego o uzupełnienie decyzji w trybie art. 213 § 1 ustawy - O.p. 3) Naruszenie art. 151 ustawy p.p.s.a. , poprzez uznanie skargi Podatnika w sytuacji braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdzono, iż rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania, bowiem ujawniono świadectwo homologacji spornego pojazdu z dnia 21 września 1998r. Oraz nowe okoliczności w postaci wystąpienia strony do właściwego organu administracji o zmianę w dowodzie rejestracyjnym w zakresie rodzaju pojazdu i jego przeznaczenia oraz w konsekwencji dokonania zmian w dowodzie rejestracyjnym. Nie ulega wątpliwości, iż zarówno ww. dowody i okoliczności były nowe, bowiem nie były znane organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji o stwierdzenie nadpłaty. Były to też istotne okoliczności bowiem mogły wpłynąć na ocenę okoliczności faktycznych czy samochód był osobowy czy też stanowił inny pojazd, od którego zakupu prawo przewidywało zwrot podatku od towarów i usług. Poza tym może świadczyć, że dokonana przeróbka nie miała charakteru trwałego. Wskazano także, iż organ podatkowy miał prawo do oceny zachowań podatnika pod kątem ominięcia przepisów prawa podatkowego przy pomocy czynności cywilnoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269), iż sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia również wymaga, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Głównym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podstawą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. O zaistnieniu tej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: - wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; - są one istotne dla sprawy tj. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; - nie były one znane organowi, który wydał decyzję; - istniały w dniu wydania decyzji. Zatem, decydujące jest, by nowa okoliczność lub dowód miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów, bowiem podstawa wznowienia postępowania z art. 240§ 1 pkt 5 o.p. dotyczy wyłącznie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, czyli ustalenia faktów. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy przytoczyć ustalenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. W ocenie Sądu w niniejszej prawie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania. Ujawniono świadectwo homologacji pojazdu [...] z dnia 21 września 1998r. oraz nowe okoliczności w postaci wystąpienia strony o zmianę w dowodzie rejestracyjnym w zakresie rodzaju pojazdu i jego przeznaczenia oraz dokonania zmian w dowodzie rejestracyjnym. Były to nowe i istotne okoliczności, które mogły wpłynąć na ocenę okoliczności, czy przedmiotowy samochód był samochodem osobowym, czy też ciężarowym i czy stronie przysługiwał zwrot podatku naliczonego, czy też nie. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela wyrażone stanowisko w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest nim ograniczony w rozstrzygnięciach podejmowanych w przyszłości. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch faz. W pierwszej dokonuje się oceny czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, natomiast w drugiej dokonuje się merytorycznego rozstrzygnięcia, także na podstawie ujawnionych nowych dowodów i okoliczności. Organ prawidłowo podjął decyzję o wznowieniu postępowania wobec zaistnienia przesłanek z art.240 § 1 pkt 5 O.p., a następnie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia i rozstrzygnięcie to należycie uzasadnił. Sąd jest również związany, stwierdzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organy podatkowe były uprawnione do oceny, czy zachowanie podatnika służyło obejściu prawa podatkowego. Powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosiły się do dwóch pierwszych punktów skargi kasacyjnej. Punkt trzeci skargi Ministra Finansów dotyczył naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez uznanie skargi podatnika w sytuacji braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2004r. Również i co do tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny przyznał rację skarżącemu Ministrowi Finansów. Mając na uwadze fakt, iż według Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2004r. Naruszało art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 151 p.p.s.a należało skargę pełnomocnika I. S. od w/w decyzji oddalić.