II OSK 1360/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 18 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt VII SAB/Wa 35/06 w zakresie odrzucenia skargi W. T. na Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie bezczynności organu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. T. na Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie bezczynności organu. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że pismem z dnia 26 maja 2006r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie wniosku w przedmiocie doręczenia decyzji nr [...] zarzucając organowi nie załatwienie sprawy w określonym przepisami postępowania terminie. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że analiza rejestrów Biura Naczelnego Architekta Miasta nie wykazała, aby w tym czasie taki wniosek wpłynął do organu, dlatego organ zwrócił się do wnioskodawcy o przekazanie kopii w/w wniosku, co pozwoliłoby na ustalenie do jakiej jednostki wpłynął ten dokument i jaka jest treść żądania. Na skutek nie przekazania kopii w/w wniosku organ udzielił odpowiedzi opierając się na kopii decyzji z 1977 r. oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie skarżącego na zaniechanie doręczenia decyzji wskazanej decyzji z dnia [...] września 1977 r. zezwalającej na realizację inwestycji gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400, za niezasadne. W uzasadnieniu organ wskazał, że żądanie doręczenia decyzji ostatecznej osobom, które w dacie jej uprawomocnienia się nie były stronami zakończonych postępowań, nie można zaliczyć do indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, a tym samym nie stosuje się terminów określonych w art. 37 k.p.a. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd I instancji uznał, że objęta skargą czynność polegającą na niedoręczeniu decyzji z dnia [...] września 1977 r., zezwalającej na realizację inwestycji gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400 nie należy do kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, poddanych kontroli przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Doręczenie decyzji jest bowiem czynnością techniczną, na którą nie przysługuje skarga do Sądu, a zatem wniesieni skargi w tym zakresie jest niedopuszczalne. Skargę od powyższego orzeczenia wniósł W. T. zarzucając mu naruszenie przepisów art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że doręczenie decyzji sanowi jedynie czynność "techniczną" nie mieszczącą się w definicji czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem pełnomocnika występującego w imieniu skarżącego wskazany przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ujmuje szerzej katalog zaskarżalnych czynności eliminując ograniczenia zaskarżalności do czynności określonych w art. 16 ust. 1 pkt 4, uchylonej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 z 1995 r. poz. 368 ze zm.). Analizując brzmienie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznać należy, że doręczenie decyzji wypełnia definicję czynności dotyczącej uprawnień wynikających z przepisów prawa. Uprawnienie to zostało zawarte w art. 109 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 2. pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego § (tj. decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie zaś z brzmieniem pkt-u 8 § 2 wskazanego przepisu sąd administracyjny dokonuje kontroli w przypadkach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Rozstrzygając sporną kwestię jaka poruszona została w skardze kasacyjnej należy podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2004 r. (sygn. VII SAB/Wa 1/04, LEX nr 173971), stosownie do którego: "...doręczenie wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji nie mieści się w kategorii aktów i czynności wskazanych w katalogu z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ zgodnie z art. 109 k.p.a. doręczenie aktu na piśmie jest czynnością procesową, a prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny jedynie przy ocenie legalności danego aktu i wywołanych przez niego skutków prawnych. Wynika z tego, iż doręczenie jak również "błędne doręczenie", które niewątpliwie miało miejsce w sprawie nie może być przedmiotem wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność w oparciu o art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi...". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela to stanowisko i stwierdza, że zakres aktów i czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 nie obejmuje czynności doręczenia decyzji organu będącego przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. W związku z tym stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż na bezczynność organu, polegająca na niedoręczeniu decyzji osobie, która nie była stroną postępowania nie przysługuje skarga, należy uznać za uzasadnione a skarga kasacyjna kwestionująca to stanowisko, jako nieuzasadnione, podlega oddaleniu. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a.