I FSK 1242/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Łucji S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Ol 306/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Łucji S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 28 kwietnia 2006 r. (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lipca 2006 r., I SA/Ol 306/06, mocą którego odrzucono skargę Łucji S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników za zaległości spółki cywilnej. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca była w tej sprawie reprezentowana przez radcę prawnego, który w dniu 1 czerwca 2006 r. uiścił od powyższej skargi wpis w wysokości 100 zł. Sąd przytoczywszy art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwana dalej p.p.s.a. - a także przepis par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ - zwane dalej rozporządzeniem z 16 grudnia 2003 r. - stwierdził, że w niniejszej sprawie należnym był wpis stały w wysokości 500 zł. W ocenie Sądu niniejsza sprawa jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, nieobjętych wpisem stosunkowym. Ponieważ pełnomocnik skarżącej uiścił wpis w niewłaściwej wysokości, skarga wniesiona w tej sprawie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od przedmiotowego orzeczenia zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 216, art. 231 p.p.s.a. i przepisu par. 1 w zw. z par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że błędne jest stanowisko Sądu, jakoby w tej sprawie należny był wpis stały. Wynika to z faktu, że zaskarżona decyzja dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej, jej tytułu i rozmiaru, a więc dotyczy należności pieniężnej. Skoro więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, wpis od skargi powinien mieć charakter stosunkowy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie miał podstaw by zastosować art. 221 p.p.s.a., bowiem przepis ten dotyczy sytuacji zaniżenia wysokości wpłaconego wpisu stałego bądź wpłacenia go po terminie do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazał na stanowisko doktryny i orzecznictwo, zgodnie z którym osoba trzecia, na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa, nie może kwestionować ani podstawy opodatkowania, ani wysokości podatku. W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osoby trzeciej organ podatkowy bada wystąpienie przesłanek odpowiedzialności konkretnego podmiotu, natomiast zakres odpowiedzialności w znacznej części uzależniony jest od decyzji wydanej wobec pierwotnego dłużnika. Co za tym idzie, przedmiotem zaskarżenia nie są w tej sprawie należności pieniężne. W dalszej części uzasadnienia organ podatkowy powołał się na treść art. 5 Ordynacji podatkowej, definiującego pojęcie zobowiązania podatkowego. Na jego podstawie stwierdził, że skargi z zakresu zobowiązań podatkowych, wskazane w par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., to skargi, których przedmiot bezpośrednio dotyczy wysokości, terminu, miejsca czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Jak słusznie podano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest decyzja dotycząca ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki cywilnej. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że: Zgodnie z treścią art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach należny jest wpis stały. Z uwagi na dalece idące uproszczenie zastosowane w powołanym przepisie budzi on poważne wątpliwości interpretacyjne. Należy bowiem stwierdzić, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 par. 2 i 3 p.p.s.a. Co za tym idzie, należy przyjąć, że ustawodawca miał na myśli sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Z powyższego wynika, że nie wszystkie sprawy, które w jakimkolwiek stopniu dotyczą należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. W niniejszej sprawie meritum stanowi to, czy skarżąca spełnia przesłanki odpowiedzialności za zobowiązania spółki cywilnej określone w rozdziale 15 działu 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./. Spór nie dotyczy więc ustalenia kwoty samej zaległości podatkowej. Mówiąc w sposób uproszczony, to nie należność pieniężna objęta jest postępowaniem administracyjnym, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej, ale kwestia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu. Na dalszy plan schodzi w takim przypadku sama wysokość należności, strony postępowania sądowoadministracyjnego nie dążą tu do jej weryfikacji. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji miał zbadać legalność przeniesienia odpowiedzialności na Łucję S., a nie poprawność ustalenia wysokości należnej kwoty podatku. Dlatego też w niniejszej sprawie należny wpis winien zostać ustalony w oparciu o przepis par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. na kwotę 500 zł. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że chybionym jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 231 w zw. z par. 1 i par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. Ostatni z powołanych przepisów stanowi podstawę odrzucenia skargi wniesionej przez radcę prawnego, jeśli nie został od niej uiszczony wpis stały i to bez wezwania do uiszczenia opłaty. Mając na uwadze opisane powyżej okoliczności należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zasadnie przepis ten zastosował. Jak słusznie bowiem stwierdzono w skardze kasacyjnej, przewiduje on sankcję zarówno w przypadku nieuiszczenia, jak i niewłaściwego uiszczenia opłaty od wniesionego pisma, jeśli pismo to podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie wpis od skargi został uiszczony w zbyt małej kwocie, czyli w sposób nienależyty. Powyższe skutkować musi stwierdzeniem, że została wypełniona dyspozycja art. 221 p.p.s.a. Co za tym idzie, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił skargę kasacyjną oddalić. Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie znalazł natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.