II SA/Łd 194/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., podjętym na podstawie art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1985r., Nr 90, poz. 575 ze zm.), art. 57 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz art. 106 § 3 k.p.a., postanowieniem z dnia 29 marca 2005r. uzgodnił pod względem higienicznym i zdrowotnym lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie Małej Elektrowni Wodnej "B" z jazem powłokowym na rzece W. w km 582 + 900 (działka nr 374) wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz linii elektroenergetycznej o napięciu 15kV na działkach nr 374, 17/7,17/2 położonych w miejscowości K. gm. W. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż z przedłożonego "Raportu Oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie Małej Elektrowni Wodnej "B" wynika, że mała elektrownia wodna będzie producentem czystej energii elektrycznej, a jej produkcji nie będzie towarzyszyło ani zanieczyszczenie powietrza, ani emisja hałasu, nie wystąpi też zagrożenie elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym a inwestycja nie wpłynie negatywnie na zdrowie ludzi. W zażaleniu na to postanowienie "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniosła o uchylenie postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zobowiązanie wnioskodawcy oraz organów orzekających w sprawie do przedstawienia dokumentacji zgromadzonej w sprawie dotyczącej przedmiotowej inwestycji celem zapoznania się z ich treścią i dokonania oceny. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, iż nie zawiadomiono "A" o przedmiotowej inwestycji, nikt z odwołującym nie kontaktował się ani też nie przedstawiał jakiejkolwiek dokumentacji. Podkreśliła, iż "A" jest właścicielem mi.in. działki nr 17/2 położonej w miejscowości K. gm. W., na której prowadzi zakład, a z treści decyzji wynika, iż lokalizacja inwestycji i obiektów, urządzeń jej towarzyszących oraz linii elektroenergetycznej przebiegać ma przez tą działkę. Z tego względu "A" jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy i winien mieć możliwość dokonania oceny skutków planowanej inwestycji z punktu widzenia interesu spółki, jak i publicznego. Budowa małej elektrowni, w ocenie odwołującego się, będzie wiązać się z koniecznością piętrzenia wody, co stwarza poważne zagrożenie dla właścicieli terenów okolicznych działek, w tym także działki nr 17/2. Wskazała, iż zwarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia twierdzenia co do braku zagrożeń powodowanych tą inwestycją nie zostało poparte żadnymi dowodami, do odpisu postanowienia nie załączono bowiem raportu o oddziaływaniu na środowisko. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. po rozpoznaniu tegoż zażalenia oraz zażalenia M. Ś. postanowieniem z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż zarzuty zawarte w obu zażaleniach są nieuzasadnione, z raportu wynika bowiem, iż proponowana lokalizacja nie spowoduje zagrożenia przeciwpowodziowego działek sąsiednich, a przyjęta na etapie uzgodnienia technologia funkcjonowania elektrowni stwarza możliwość regulacji spiętrzania wody, również w przypadku zagrożeń naturalnych. Zauważył, iż rzędna spiętrzania będzie mniejsza niż rzędna przylegającego terenu zwłaszcza tego terenu, na którym występuje zabudowa rekreacyjna. Odnosząc się do zarzutów "A" powołał przepisy art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 31 - 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz wyjaśnił, że obowiązek umożliwienia stronom zapoznania się z treścią raportu oddziaływania na środowisko spoczywa na organie prowadzącym postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym na Wójcie Gminy W. Wskazał nadto, iż z raportu wynika, iż inwestycja zostanie posadowiona w starorzeczu rzeki Warty w km 582+900 jej biegu na terenie po nieczynnym młynie wodnym, a niezbędne dla celów energetycznych piętrzenie wody planuje się zrealizować za pomocą jazu powłokowego o długości ca 35m i wysokości piętrzenia do 2,5m. Zauważył nadto, iż autorzy raportu wykazali, iż nie wystąpi przekroczenie dopuszczalnej emisji hałasu do środowiska, realizacja i funkcjonowanie przedmiotowej elektrowni nie spowoduje żadnych skutków środowiskowych w zakresie zanieczyszczenia powietrza, poziom emisji promieniowania elektromagnetycznego o częstotliwości w zakresie fal średnich nie przekroczy wartości dopuszczalnych na terenach sąsiadujących z terenem lokalizacji przedsięwzięcia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie "A" wniósł o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zobowiązanie organów orzekających w sprawie do przedstawienia dokumentacji zgromadzonej w sprawie dotyczącej przedmiotowej inwestycji, w tym raportu oddziaływania na środowisko oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu temu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności zaś art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 31 i 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 10 i art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniósł analogiczne argumenty, jak w zażaleniu, nadto wskazał, iż organy administracyjne winny stać na straży praworządności i podejmować kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli; czuwać nad tym, by strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; a także obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwiać im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podkreśliło, iż nie dano spółce szansy wypowiedzenia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, skoro nie miała ona dostępu do raportu. Skarżący nie zgodził się z próbą przerzucenia odpowiedzialności w zakresie obowiązku przedstawienia pełnej dokumentacji związanej z inwestycją na Wójta Gminy W. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie może on zmienić zaskarżonego postanowienia, a uwzględniając skargę może jedynie je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust 4 i art. 51 ust. 1 ustawy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej pzp, decyzję o lokalizacji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1989r., Nr 90, poz. 575 ze zm.) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem higienicznym i zdrowotnym. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., jak bowiem słusznie przyjmuje się w doktrynie prawa jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, formą prawną uzgodnień powinno być postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. (zob. A. Mucha, Prawo ochrony środowiska przy realizacji inwestycji, Radca Prawny 2003, z. 4, s. 85). W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż inwestor W. F. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Małej Elektrowni Wodnej "B" z jazem powłokowym na rzece W. w km 582 + 900 (działka nr 374) z obiektami, urządzeniami towarzyszącymi oraz linii elektroenergetycznej o napięciu 15kV na działkach nr 374, 17/7,17/2 położonych w miejscowości K. gm. W. w północnej części [...] Parku Krajobrazowego, gdzie znajdują się tereny przemysłowe z zabudową towarzyszącą: Młyn Handlowy C, Młyn A; tereny zabudowy mieszkaniowej wraz z zabudową rekreacyjno – wypoczynkową oraz tereny zadrzewione. Z załączonych akt administracyjnych (str.8 raportu) wynika, iż w miejscu lokalizacji inwestycji koryto rzeki dzieli się na nurty opływające niewielką wyspę, a inwestycja jest zlokalizowana na prawym brzegu rzeki. Inwestor do wniosku przedłożył raport oddziaływania na środowisko sporządzony w październiku 2004r., a Wójt Gminy W. pismem z dnia 22 marca 2005r., znak: OŚiPP-7320/11/2004/2005 wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji pod względem higienicznym i zdrowotnym. Postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] i postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak [...] uzgadniające projekt tej decyzji, w ocenie Sądu, nie naruszają prawa materialnego i prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje więc na uwzględnienie. Przede wszystkim dlatego, że mała elektrownia wodna, co potwierdza załączony raport oddziaływania na środowisko, będzie producentem czystej energii elektrycznej, a jej produkcji nie będzie towarzyszyło ani zanieczyszczenie powietrza, ani emisja hałasu, nie wystąpi też zagrożenie elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym, co ma miejsce, zdaniem Autorów raportu, przy tradycyjnych elektrowniach i sieciach przemysłowych wysokich napięć. Podkreślić nadto należy, iż Autorzy raportu rozważając skutki środowiskowe zamierzenia inwestycyjnego oraz skutki ekonomiczne stwierdzili, że przedsięwzięcie to nie stwarza zagrożenia dla środowiska i łączy w sobie pozytywne aspekty społeczne i ekonomiczne, jego zaniechanie jest obojętne dla środowiska przyrodniczego z punktu widzenia utrzymania powiązań przyrodniczych o charakterze ponadlokalnym, oznacza jednak rezygnację z możliwości utworzenia, na czas budowy, nowych miejsc pracy (streszczenie w języku niespecjalistycznym oraz str. 11 raportu). Nadto wywołane przez planowaną inwestycję nowe źródła hałasu będą miały mały wpływ na klimat akustyczny środowiska, a emisja hałasu instalacyjnego w okresie dnia i w porze nocnej nie przekroczy wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. (raport st. 37); powodowane natężenia składowej elektrycznej i magnetycznej generowanych pól elektromagnetycznych, poziom emisji promieniowania elektromagnetycznego o częstotliwościach w zakresie fal średnich nie przekroczy wartości dopuszczalnych na terenach sąsiadujących z terenem inwestycji a jego oddziaływanie ma charakter lokalny ograniczony do najbliższego sąsiedztwa urządzeń (str. 46 raportu). W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż projektowana inwestycja będzie wymagała modyfikacji obecnie ukształtowanego koryta rzecznego, głównie ze względu na niewielkie piętrzenie podyktowane warunkami lokalnymi, a główne zmiany, co wynika z raportu s. 14, będą polegać na miejscowym pogłębieniu koryta rzeki na potrzeby posadowienia turbin wodnych, wykonaniu stopnia piętrzącego i podwyższeniu brzegu rzeki. Wydaje się jednak, iż roboty te nie powinny mieć wpływu na pogorszenie warunków higienicznych i zdrowotnych otoczenia, jak bowiem wynika z raportu oddziaływania na środowisko (str. 52) inwestycja nie będzie wywierać istotnych, niekorzystnych skutków dla powierzchni ziemi w odniesieniu do terenów przyległych i będzie się ograniczać do strefy przykorytowej rzeki, a przekształcenia powierzchni ziemi będą wynikać głównie z etapu budowlanego elektrowni, zaś podczas funkcjonowania elektrowni i jazu można jedynie spodziewać się wpływu naturalnych czynników erozyjno – sedymentacyjnych w obrębie koryta rzeki. Wybudowanie małej elektrowni wodnej, wbrew obawom skarżącej Spółki "A" wyrażonym zarówno w zażaleniu, jak i skardze, nie spowoduje zagrożenia przeciwpowodziowego, jak bowiem wynika z raportu technologia funkcjonowania obiektu stwarza możliwość regulacji spiętrzenia, także w przypadku zagrożeń naturalnych. Zdaniem Autorów raportu, maksymalne spiętrzenie wody nie spowoduje zagrożenia terenów sąsiadujących ponieważ rzędna spiętrzenia będzie mniejsza niż rzędna przylegającego terenu – zwłaszcza tego, na którym znajduje się zabudowa letniskowa (str. 40). Okoliczność tą, zdaniem Sądu, potwierdza także zamieszczona chociażby pomiędzy stroną 8 a 9 raportu mapa oznaczona jako załącznik graficzny nr 2. Z naniesionych na tej mapie poziomic terenu wynika, iż teren inwestycji usytuowany jest na poziomie od 159,0 do 160,6 m npm, zaś tereny zabudowy mieszkaniowej i letniskowej położone są na terenie o rzędnej od 161,5 m npm do 162, 5 m npm, a więc wyżej niż teren planowanej inwestycji. Nie bez znaczenia jest też i to, że piętrzenie jazu nie spowoduje wystąpienia rozlewiska wykraczającego poza obecne koryto rzeki, a piętrzenie jazu spowoduje podniesienie zwierciadła wody w rzece do przewidywanej rzędnej terenu 161,3 m npm (str. 55 raportu). Dodatkowo zauważyć należy, iż na spornym obszarze występują już obiekty budowlane, których funkcjonowanie wymaga piętrzenia wody, tj. jak obiekt skarżącej Spółki. Z raportu wynika nadto, iż zwiększenie retencyjności obszaru i podniesienie się zwierciadła wody gruntowej nie tylko nie będzie powodowało zalewania terenów sąsiednich, ale wręcz przyczyni się do utrzymania oraz zwiększenia obszaru funkcjonowania siedlisk wilgotnych w dolinie, zahamowania procesu obniżania się dna rzeki, spowoduje podniesienie poziomu wody w starorzeczach, co umożliwi powrót i zasiedlenie ich przez rozmaite gatunki zwierząt i ptaków wodnych oraz będzie sprzyjało bytowaniu awifauny wodnej i stanie się miejscem wypoczynku ptactwa migrującego (str. 59). Okoliczność ta, w ocenie Sądu, zasługuje na podkreślenie, skoro planowana inwestycja ma być zlokalizowana w północnej części [...] Parku Krajobrazowego. Nie sposób także podzielić wyrażoną przez skarżącą Spółkę "A" czy to w skardze czy w zażaleniu argumentację, wedle której w sprawie doszło do naruszenia należącego do tejże Spółki prawa własności nieruchomości nr 17/2, skoro planowana inwestycja ma przebiegać przez teren tej nieruchomości. Stosownie bowiem do przepisu art. 63 ust. 2 zdanie pierwsze pzp decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Aby zatem sporna elektrownia mogła przebiegać przez teren działki skarżącej Spółki inwestor na etapie pozwolenia na budowę musi uzyskać na to akceptację tej Spółki, w przeciwnym razie nie będzie dysponował prawem do terenu, niezbędnym do uzyskania pozwolenia na budowę. Dla oceny zasadności wskazanego zarzutu nie bez znaczenia ma też i ta okoliczność, iż organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje, nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy jej w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma bowiem w istocie swojej charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. Przepis art. 106 k.p.a. dotyczy tzw. współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji i normuje tylko i wyłącznie kwestie proceduralne, a zatem nie może stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 7 marca 2001r., II SA 519/00 LEX nr 51225, wyrok NSA z dnia 7 marca 2001r., II SA 2938/00, LEX nr 81776, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001r., IV SA 323/99, LEX nr 79343, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003r., II SA 1817/01, LEX nr 157747). Opinia, o której mowa w art. 106 k.p.a., jest jednym z elementów materiału dowodowego sprawy podlegającego rozpatrzeniu przez organ wydający decyzję w tej sprawie według zasad określonych w art. 7 kpa oraz w trybie określonym w art. 77 § 1 art. 80 i art. 107 § 3 kpa. (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1999r., II SA 1001/99, LEX nr 46805). Za chybiony uznać także należy zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej spółce możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, w szczególności z uwagi na niedoręczenie raportu oddziaływania na środowisko oraz wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Możliwość zapoznania się z zebranym w sprawie przez Wójta Gminy W., a następnie przekazanym do uzgodnienia organom sanitarnym, materiałem dowodowym i dokonania jego oceny skarżąca Spółka miała możliwość, w ocenie Sądu, w siedzibie wskazanych organów. Stosownie bowiem do art. 73 k.p.a. w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Przeglądanie tych akt następuje, co podkreśla się w doktrynie przedmiotu, w siedzibie organu, niedopuszczalne jest wynoszenie akt z siedziby organu ( B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000r., s. 331 i podana tam literatura). Przepis art. 73 § 1 k.p.a. nie przewiduje, jak tego zdaje się oczekuje skarżąca Spółka, możliwości wydania dokumentów z akt sprawy, lecz umożliwia stronie jedynie sporządzenie notatek i odpisów (wyrok NSA z dnia 17 lipca 1996r., SA/Sz 2308/95, LEX nr 27233), a w dodatku udostępnienie to następuje na wniosek, nie zaś z urzędu. Możliwość zapoznania się z treścią raportu skarżąca Spółka miała po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez Wójta Gminy W., a z całą pewnością taka możliwość istniała po otrzymaniu postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek podania strony o udostępnienie czy sporządzenia kopii spornego raportu, skarżąca Spółka, co potwierdzają załączone akta administracyjne i akta sądowoadministracyjne, ograniczyła się wyłącznie do złożenia zażalenia na to postanowienie, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Nie bez znaczenia ma też okoliczność, iż raport oddziaływania na środowisko nie stanowi integralnej części decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie jest on więc doręczany stronom z urzędu wraz z tą decyzją, stanowi on jedynie jeden z dowodów w sprawie podlegających ocenie organu rozpoznającego sprawę. Stosownie do art. 54 ust. 2 pzp jedynym załącznikiem decyzji doręczanym stronom jest mapa z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Dodatkowo zauważyć należy, iż będący przedmiotem uzgodnienia przez organy sanitarne projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera elementy wskazane w raporcie na stronie 71 – 72, a mianowicie zawiera zapis, że projekt winien zapewniać rozwiązania projektowe gwarantujące minimalizację niepożądanych oddziaływań planowanego obiektu na otoczenie; że konieczne jest ustalenie w treści decyzji wymagań dopuszczających minimalny poziom natężenia hałasu na granicach posesji sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej i letniskowej; w decyzji nałożono obowiązek określenia w projekcie urządzeń w zakresie ochrony otoczenia przed hałasem, ochrony wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniem oraz prowadzenia monitoringu oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu rozpoznającego tą sprawę, dokonana przez organy sanitarne obu instancji ocena przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko nie nosi cech dowolności, w szczególności dlatego, że jest ona zgodna z powołanymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a ponadto mieści się w granicach wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone, postanowienie znajduje bowiem oparcie we wszechstronnej i wnikliwej ocenie całokształtu materiału dowodowego(zob. wyrok NSA z dnia 22 lipca 1998r., III SA 310/97, nie publikowany, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1998r., I SA/Lu 631/97, nie publikowany czy wyrok NSA z dnia 23 lipca 1997r., SA/Łd 1910/95, nie publikowany).(por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 1995r., SA/Wr 2413/94, "Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych" z 1995r., nr 4, poz. 131). Zauważyć nadto należy, iż ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a strona została poinformowana o motywach takiego rozpoznania jej sprawy. Jedyne zastrzeżenia w niniejszej sprawie budzić może okoliczność, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera, wbrew art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienia prawnego z uwagi na niepowołanie i nieprzytoczenie treści przepisów stanowiących podstawę tegoż postanowienia oraz okoliczność rozpoznania przez organ administracji publicznej drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu zażaleń zarówno M. Ś. i "A", podczas, gdy każdy z tych skarżących miał w sprawie własny indywidualny interes prawny, co wymagało podjęcia dwóch odrębnych w sprawie rozstrzygnięć. Wady te nie miały jednak, w ocenie Sądu, wpływu na wynik sprawy, wobec faktu, iż organ odrębnie w uzasadnieniu postanowienia ustosunkował się do zarzutów obu odwołujących się, oraz wobec tego, iż wady uzasadniania nie mogą stanowić odrębnej podstawy uchylenia aktu administracyjnego, jeśli akt ten, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie narusza innych przepisów prawa. Mając na uwadze fakt, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [..] nie naruszają przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, które w istotny sposób mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz nie dostrzegając z urzędu innych wad, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.