I SA/Wa 749/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie WSA Gabriela Nowak asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2006 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie negatywnej opinii o projekcie podziału nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym wieś G. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w P. księga wieczysta Nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że K. P. wniosła o zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym wieś G. Wstępny projekt podziału tej nieruchomości przewidywał wydzielenie dwóch działek o nr [...] i [...] liczących odpowiednio [...] ha i [...] ha powierzchni. W myśl obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy M. w dniu [...] października 2002 r., przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie jednostki planistycznej [...] – stanowiącej teren zabudowy jednorodzinnej. Plan zagospodarowania przestrzennego ustala minimalny normatyw wydzielanej działki wynoszący [...] m2 przed skanalizowaniem terenu. Ze względu na to, iż wydzielone na wniosek K. P. działki gruntu miałyby mniejszą powierzchnię niż powierzchnia działki wymagana w planie zagospodarowania przestrzennego, Wójt Gminy M. negatywnie zaopiniował projekt podziału przedmiotowej nieruchomości. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. P. podnosząc, że działka, której projekt podziału przedstawiła, położona jest przy ul. [...], w której nie jest projektowana budowa kanalizacji ze względu na możliwość podłączenia położonych przy niej nieruchomości do kanalizacji w ulicach prostopadłych –[...] i [...]. Biorąc to pod uwagę, teren ten nie powinien zostać uznany za skanalizowany. W ulicy [...] zaprojektowano budowę kanalizacji, co ma zostać zrealizowane w roku bieżącym. Dalej wnioskodawczyni wskazała, że istnieje możliwość podłączenia przedmiotowej działki do kanalizacji w ulicy [...]. Stwierdziła także, że została wprowadzona w błąd, gdyż w Urzędzie Gminy uzyskała informacje, że minimalna działka powinna wynosić 1000 m2 + 5%, natomiast o wymogu skanalizowania terenu nie poinformowano jej. Wnioskodawczyni uznała w odwołaniu, że ustalenie dwukrotnie większej minimalnej powierzchni działki na terenie nieskanalizowanym niż na terenie skanalizowanym jest niezrozumiałe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpoznania zażalenia K. P., uznało, że zgodnie z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości może nastąpić tylko wtedy, jeśli jest on zgodny z częścią tekstową i graficzną planu miejscowego. Wskazany przepis nie formułuje innych warunków podziału. Proponowany przez K. P. podział nieruchomości gruntowej – działki ewid. [...] położonej we wsi G., nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunkiem koniecznym zatwierdzenia projektu podziału działki, w wyniku którego powstałyby działki o mniejszej powierzchni, jest skanalizowanie terenu, na którym działka jest położona. Zaś działka odwołującej się leży na terenie nieskanalizowanym. Z akt sprawy wynika jednakże, że ulica [...] zostanie skanalizowana, przy czym nie wskazano terminu wykonania prac, co będzie skutkowało możliwością dokonania podziału działki nr [...] , zgodnie z wnioskiem odwołującej się. Odnośnie do pozostałych zarzutów podano, że ocena zasadności ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przedmiotem postępowania, a za szkody wynikłe wskutek udzielenia mylnej informacji można dochodzić roszczeń na drodze cywilnoprawnej. W skardze K. P. podniosła, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie, zostały oparte na błędnych przesłankach, a mianowicie na takich, że nie ma możliwości skanalizowania działki, o której podział wnosi, a także że planowana jest budowa kanalizacji w ulicy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podane w skardze. Stosownie, bowiem do treści art. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Sąd uznał, iż doszło do naruszenia prawa, a w szczególności przepisów postępowania administracyjnego. Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, iż winien uwzględnić z urzędu inne uchybienia, jeżeli miały wpływ na treść rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzec. Wspomnieć jeszcze należy, że zgodnie z art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Badając akta niniejszej sprawy sąd stwierdził, że w materiale dowodowym brak jest podstawowego dokumentu, a mianowicie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy M. W aktach sprawy znajduje się opinia urbanistyczna zawierająca informacje na temat przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy. Zgodnie z art. 93 ust. 1 podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl przepisu ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają postać norm generalnych, a plan jako całość jest aktem prawnym o charakterze normatywnym. Ustala on przeznaczenie terenu i kształtuje sposób wykonywania prawa własności. Z tego względu podstawą orzekania przez sąd nie może być, znajdująca się w aktach sprawy, opinia urbanistyczna, a mogą nią być włącznie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To oznacza, iż stan sprawy nie został należycie wyjaśniony. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 kpa zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 kpa mówi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy, więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania postanowienia o przekonującej treści. Oczywistym jest, iż ocena materiału dowodowego winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia postanowienia - art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa. Wyżej wskazana nieprawidłowość w rozpoznawanej sprawie stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uzupełnić materiał dowodowy i w oparciu o te ustalenia należy wydać postanowienie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.