II OSK 1996/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" S.A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 września 2006r. sygn. akt II SA/Sz 995/06 o odrzuceniu skargi "[...]" S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie budowy stacji telefonii cyfrowej postanawia: - uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 29 września 2006r., sygn. akt II SA/Sz 995/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę "[...]" S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia [...], uznającą za nieaktualne opracowania dotyczące lokalizacji stacji telefonii cyfrowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Ś. – K. Przedmiotową uchwałą Rada zobowiązała Prezydenta do uwzględnienia jej zastrzeżeń ujętych w uzasadnieniu tej uchwały, jak również uchwały z dnia [...] opiniującej negatywnie wzmiankowane przedsięwzięcie. Sąd I instancji stwierdził, iż zaskarżona uchwała została wydana w toku postępowania administracyjnego, dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym, że uchwała rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki, nie mieści się ona, w ocenie Sądu, w sprawie z zakresu administracji publicznej, a zatem nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Uchwała nie mieści się również, zdaniem Sądu, w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Od powyższego postanowienia "[...]" S.A. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, iż zaskarżona uchwała nie mieści się w kategorii "aktów organów jednostek samorządu terytorialnego" podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. W skardze kasacyjnej podniesiono, iż w sprawach z zakresu administracji publicznej podejmowane są także uchwały o charakterze indywidualnym, które podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Sąd I instancji, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, wadliwie ocenił, że zakwestionowana przez "[...]" S.A. z siedzibą w W. uchwała nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia [...], nie może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. W szczególności Sąd I instancji błędnie wywiódł, że zaskarżona uchwała nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem o tym, czy mamy do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej przesądza nie prawna forma jej rozstrzygnięcia a materialnoprawny charakter sprawy związany z realizacją zadań administracji publicznej. Z tego punktu widzenia zaskarżona uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Co prawda uchwała ta nie mieści się w żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 tej ustawy. Należy podzielić stanowisko skarżącej Spółki, iż na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego zarówno uchwały (zarządzenia) stanowiące akty prawa miejscowego, jak również akty indywidualne. Stanowisko Sądu I instancji uznające zaskarżoną uchwałę za decyzję administracyjną jest błędne, bowiem rada miasta (gminy) nie ma kompetencji do wydawania decyzji w sprawach administracyjnych. Powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyrok NSA z dnia 16 listopada 1991r., sygn. akt SA/Wr 1010/91 dotyczył sytuacji, gdy uchwała została podjęta przez organ wykonawczy gminy (ówczesny zarząd), właściwy do wydania decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do tego, aby zaskarżoną uchwałę uznać za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a., a skoro tak - to w myśl wcześniejszych stwierdzeń - uchwała ta może być kwestionowana w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po uprzednim wezwaniu rady miasta do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, z mocy art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekł, ponieważ o zwrocie kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 ustawy wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd pierwszej instancji.