I SA/Wr 636/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant Paulina Wódka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi A spółki z o.o. z siedzibą w S. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] odmawiająca uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej we W. z dnia [...] w sprawie podatku od towarów u usług za czerwiec 2000 r. A spółka z o.o. z/s w S. jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, iż ostateczna decyzja Izby Skarbowej we W. w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. jest konsekwencją decyzji wydanej przez ten organ w sprawie podatku dochodowego pod osób prawnych należnego od Spółki za 2000 r., a tę decyzję uchylił wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Organy podatkowe w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania uznały za koszt uzyskania przychodów wcześniej kwestionowane wydatki (zakup towarów reklamowych oznaczonych znakiem towarowym nabywcy przekazanych nieodpłatnie kontrahentowi Spółce Akcyjnej B). W ocenie wnioskodawcy daje to podstawę do wzruszenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r., gdyż organ podatkowy kwestionował prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczanego z uwagi na nie uznanie tych wydatków za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Izby Skarbowej we W. z dnia [...] w sprawie podatku od towarów u usług za czerwiec 2000 r. podając jako przesłankę wznowienia postępowania art. 240 §1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8. poz.60 ze zm.) - dalej Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy uznał brzmienie tego przepisu za zbliżone do powołanego we wniosku przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, który to akt prawny nie ma zastosowania w postępowaniu podatkowym. Po rozpoznaniu wniosku organ podatkowy pierwszej instancji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej we W. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. W uzasadnieniu stwierdził, brak podstaw do zmiany decyzji ostatecznej i wyjaśnił, że przesłankami, dla których nie uznano prawa Spółki do rozliczenia podatku naliczonego były także inne okoliczności niż nie uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Pouczając o środkach zaskarżenia decyzji Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, iż decyzja jest ostateczna i służy stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka z o.o A z/s w S. wniosła o uchylenia decyzji i zarzuciła naruszenie: - art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.) - dalej uptu przez jego błędną interpretację, - art. 240 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wcześniej wydana decyzja w podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowi szeroko rozumianej podstawy prawnej wydania decyzji w podatku od towarów i usług na podstawie art. 25 ust.1 pkt 3 uptu, - art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w wyniku przyjęcia, iż w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. - art. 122 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie upsa) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jesli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie chyba, ze skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Regulacja taka wynika z założenia, iż sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis" Warszawa 2006r.). W rozpoznawanej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], wniosła Spółka z o.o. A z/s w S. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany decyzji Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. Zaskarżona decyzja została, zatem wydana przez organ pierwszej instancji, jakim w tej sprawie był, zgodnie z art. 244 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej we W. Od decyzji takiej przysługuje stronie odwołanie zgodnie z regulacją zawartą art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz.483) oraz ogólnymi regułami zawartymi Ordynacji podatkowej. Powołany art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż każdej ze stron przysługuje prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. W zakresie trybu zaskarżenia oraz wyjątków od tej zasady Konstytucja odsyła do regulacji ustawowych. Regulacje takie w sprawach dotyczących postępowania podatkowego zawarte są w Ordynacji podatkowej, która w art. 127 przewiduj dwuinstancyjność postępowania. Oznacza to, iż każda sprawa podatkowa podlega dwukrotnemu rozpoznaniu przez organ podatkowy. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują wyłączenia tej zasady w przypadku rozpoznawania sprawy z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest, zatem nieprawidłowe. Od decyzji tej przysługiwało stronie odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej we W., który jest zgodnie z art. 13§1 pkt 2 lit.c) Ordynacji podatkowej jest organem odwoławczym od decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w pierwszej instancji na podstawie odrębnych przepisów. Skarżąca Spółka nie wyczerpała trybu odwoławczego przewidzianego w przepisach Ordynacji podatkowej niedopuszczalne było, zatem wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.