VI SA/Wa 1446/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą drogową oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w tej części; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzje w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. P. kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę, J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "V." [...], karę pieniężną w wysokości 6 500,00 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] października 2005 r. na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości [...]. Z załączonego do akt protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż zatrzymanym do kontroli autobusem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowanym przez Pana J. S., wykonywany był międzynarodowy transport drogowy osób komunikacji autobusowej w relacji [...]. W trakcie prowadzonych czynności ustalono, iż kierowca nie posiadał i nie okazał do kontroli ważnego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w postaci właściwie wypełnionej karty opłat. Kierujący okazał natomiast miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych seria i numer [...], na której wpisany był numer rejestracyjny pojazdu samochodowego [...] tj. inny niż posiadał używany w trakcie kontroli przez stronę pojazd samochodowy o numerze rejestracyjnym [...]. Ponadto, podczas kontroli kierujący pojazdem okazał wypis Nr [...] z licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym w relacji [...] dla "P." Sp. z o.o. z/s w W. przy ul. [...]. W toku prowadzonych czynności ustalono, iż wykonywany w chwili kontroli przewóz miał charakter regularnej komunikacji autobusowej w relacji [...]. Fakt ten stwierdzono na podstawie ww. zezwolenia, które nie było przeznaczone dla strony, lecz dla innego podmiotu gospodarczego oraz na podstawie okazanego biletu Nr [...], wystawionego dla Pani A. M. zamieszkałej w K. przy ul. [...] dodatkowo na podstawie okazanej listy pasażerów z wyszczególnieniem trasy przewozu poszczególnych pasażerów i numerów biletów. Kierujący pojazdem wykonywał przewóz osób zgodnie z okazanym funkcjonariuszom kontroli ww. zezwoleniem. W odwołaniu od decyzji o nałożeniu kary skarżący wniósł o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem, a w szczególności z treścią art. 7, 9, 11, 75, 76 § 1, 77, 80, 81 i innych kpa. Ponadto, strona wniosła o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojego stanowiska strona podniosła, iż w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji, w złożonych pismem z dnia [...] października 2005r. wyjaśnieniach, szczegółowo wykazała, iż autobus o numerze rejestracyjnym [...] w momencie kontroli był tym samym pojazdem, co pojazd o numerze rejestracyjnym [...], dla którego wykupiona została karta opłaty drogowej okazana inspektorom podczas kontroli (co w przedmiotowej decyzji stwierdzili inspektorzy kontroli), a zmiana numeru wynikała z przerejestrowania pojazdu w okresie ważności wykupionej dla niego karty opłaty drogowej.W zaistniałej sytuacji nie można było, zdaniem skarżącego, na kontrolowanej karcie opłaty o Nr [...], wpisać nowy numer rejestracyjny autobusu tj. [...], gdyż jak podniósł skarżący dowód opłaty drogowej nie zawiera odpowiedniej rubryki do wpisania nowego numeru rejestracyjnego pojazdu w czasie, gdy karta opłaty drogowej nie straciła swej ważności. W ocenie skarżącego w powyższym stanie faktycznym nałożenie na niego kary pieniężnej za ww. przewinienie w wysokości 500,00 złotych pozbawione jest jakichkolwiek podstaw i stoi w sprzeczności z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa oraz przepisami art. 75 -78 kpa. Odnosząc się do kwestii wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, skarżący podniósł, iż prowadzona przez niego firma "V." jest firmą rodzinną działającą w oparciu o licencję Nr [...], wydaną przez Prezydenta Miasta L. na wykonywanie transportu drogowego osób. W dniu kontroli tj. w dniu [...] października 2005 r. prowadzona przez skarżącego firma wykonywała na podstawie umowy zawartej z P. z/s w W. przewóz osób na trasie krajowej [...] i w związku tym legitymowała się zezwoleniem Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym do którego załączony był rozkład jazdy na trasie [...] (wydany za zleceniodawcę czyli na P. z/s w W.). W trakcie kontroli kierujący pojazdem przedstawił do kontroli zlecenie wyjazdu Nr [...] wydane na dzień [...] października 2005 r. przez P. na trasie [...] oraz pismo z dnia [...] października 2005 r. upoważniające skarżącego do świadczenia w imieniu P. usług na trasie [...] na linii autobusowej kończącej trasę w [...]. Powyższe pismo z dnia [...] października 2005 r. w odczuciu skarżącego stanowi istotny dokument dwustronnych uzgodnień, w którym zleceniodawca określa trasę, jaką strona ma obsłużyć, rodzaj środka transportowego, termin oraz stawkę za przejechany kilometr, dlatego też zarzut kontrolującego mówiący o braku stosownego zezwolenia na wykonywanie przewozu osób na trasie [...] skarżący uznał za bezpodstawny. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 Kpa, art. 18 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym – utd. ( Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm. ) oraz l.p 1.2.1. i l.p. 1.4.4. załącznika do cyt. ustawy, utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Organ zważył, iż argumenty zawarte w odwołaniu nie mogą, w świetle obowiązujących przepisów prawa, stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zdaniem organu, zarzut skarżącego nieprawdziwego ustalenia, że nie posiadał dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, w sytuacji posiadania w chwili kontroli dowodu uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w momencie kontroli, który wcześniej nosił numer rejestracyjny [...] ( wpisany w karcie opłaty ), jest nietrafny. Organ podniósł, iż nie nałożył na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczonej opłaty za przejazd po drogach krajowych, lecz za wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej. Organ dodał, iż zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U Nr 150, poz. 1684 ze zm.) kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu (...). Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż wyżej określony (...) nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty (§ 5 ust. 6 cyt. rozporządzenia). W świetle powyższego, zgodnie z obowiązującą w polskiej procedurze administracyjnej zasadą swobodnej oceny dowodów organ uznał, iż strona spełniła obowiązek uiszczenia stosownej opłaty, a jedynie dopuściła się naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej tj. nieprawidłowo określonym numerem rejestracyjnym pojazdu przy pomocy, którego realizowany był przewóz. Co do wyjaśnień skarżącego zwartych w odwołaniu, a dotyczących nałożenia kary pieniężnej za brak stosownego zezwolenia organ uznał, iż argumenty strony nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia odwołania. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego tj.: ـ podpisanego, bez żadnych uwag przez kierowcę protokołu kontroli, ـ pisma "Zlecenia wyjazdu" z dnia [...] października 2005 r. wystawionego przez firmę P. Sp. z o.o., ـ pisma zleceniodawcy z dnia [...] października 2005 r. potwierdzającego wspólne ustalenia co do obsługi połączeń antenowych na trasie [...] do linii [...] oraz ـ umowy z dnia [...] października 2005 r. o świadczeniu usług przewozowych na ww. trasie zawartej pomiędzy stroną a P. Sp. z o.o. przewóz osób na linii regulowanej [...] wykonywany był w chwili kontroli przez firmę V. [...] J. P. Z treści ww. pism i dokumentów zdaniem organu jednoznacznie wynika, iż przewozy osób w ww. linii mają charakter zarobkowy i wykonywane są w sposób zorganizowany i ciągły (§ 1,§ 12 ww. umowy). Zgodnie zaś z treścią art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych (...) wymaga zezwolenia. Okazane przez kierowcę podczas kontroli zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym nie może stanowić, zdaniem organu, dokumentu uprawniającego stronę do wykonywania przewozów regulowanych na ww. linii komunikacyjnej gdyż wydane zostało na zupełnie innego przewoźnika tj.: P. Sp. z o.o. Organ wyjaśnił ponadto, iż niedopuszczalnym jest w świetle obowiązujących przepisów prawa, wykonywanie przewozów na danej linii komunikacyjnej w oparciu o zezwolenie wydane dla innego przewoźnika, jeżeli przewozy te wykonywane są w sposób ciągły powtarzający się, a taki charakter zgodnie z odwołaniem miały przewozy wykonywane przez stronę. Ustawodawca przewidział wprawdzie możliwość wykonywania przewozów w zastępstwie innego przewoźnika, jednakże dotyczy to wyłącznie sytuacji nadzwyczajnych (art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe), co w niniejszym przypadku z uwagi na cykliczność wykonywanych przewozów nie ma zastosowania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - żonę K. P. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie interesu prawnego skarżącego na skutek bezpodstawnego nałożenia na stronę kary w wysokości 6 500,00 złotych za rzekome zdaniem skarżącego wykonywanie przewozu regularnego bez zezwolenia oraz za rzekomo niewłaściwie wypełnioną kartą opłaty drogowej. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 4 pkt 7, art.18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ustawy prawo przewozowe oraz naruszenie prawa procesowego a w szczególności art. 7, art. 75, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 kpa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając zaskarżoną decyzję pod tym właśnie kątem należy stwierdzić, że w części dotyczącej nałożenia kary 500,00zł. narusza ona prawo, a zatem skarga podlega częściowemu uwzględnieniu. 1. GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję o nałożeniu na skarżącego J. P. kary 500,00zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej oraz kary 6000,00zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Jak stanowi art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym - utd. ( Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm. ) podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, a stawki tych opłat, zgodnie z ust. 3 cyt. artykułu, uzależnione są od m.in. czasu przejazdu po drogach krajowych. Opłata drogowa jest więc przypisana do określonego pojazdu. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm. ) przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową lub dobową. Uiszczenie tej opłaty, zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, następuje poprzez nabycie karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. W rozpatrywanej sprawie, jak to zostało ustalone podczas przeprowadzonej kontroli, skarżący wykupił i okazał do kontroli miesięczną kartę opłaty drogowej nr [...] za przejazd po drogach krajowych, która w rubryce "numer rejestracyjny" opatrzona została wpisem [...], podczas gdy pojazd kontrolowany posiadał numer rejestracyjny [...]. Po złożonych przez skarżącego wyjaśnieniach dotyczących przerejestrowania pojazdu kontrolowanego, w okresie ważności karty opłaty, z numeru [...] na numer [...], organ nałożył na skarżącego karę 500,00zł za wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej. Należy stwierdzić, że takie działanie organu narusza prawo. Po pierwsze, organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego przez skarżącego argumentu dotyczącego przerejestrowania pojazdu, który był kontrolowany, a który posiadał wykupioną kartę opłaty drogowej. Stwierdził jedynie, że nałożona kara dotyczy nie braku opłaty, lecz niewłaściwego wypełnienia karty tej opłaty dlatego jej nałożenie, w sytuacji niezgodności numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, jest uzasadnione. Tymczasem skarżący odwoływał się właśnie od nałożenia kary za nieprawidłowe wypełnienie karty, twierdząc że jej nałożenie jest bezprawne. Argumentował, iż w związku z zakończeniem umowy leasingu, autokar musiał zostać przerejestrowany z numeru tyskiego, gdzie zawarta była umowa, na numer [...] odpowiednio do siedziby firmy skarżącego. Wykupiona opłata drogowa dotyczyła jednego i tego samego pojazdu mającego ten sam numer ramy i silnika, na co skarżący przedstawił stosowne dowody: zaświadczenie z Urzędu Miasta L. ( k. 62 akt adm. ), polisę ubezpieczeniową( k. 64 i k. 66 akt adm. ). Skarżący twierdził, że w dacie wykupienia winiety pojazd posiadał numer [...], a więc po zmianie numeru rejestracyjnego, w sytuacji ważności winiety, zasadne było dalsze jej używanie dla tego pojazdu. Organ do tych argumentów nie odniósł się, poprzestając na stwierdzeniu, iż inny niż faktyczny numer rejestracyjny pojazdu uzasadniał przyjęcie kwalifikacji nieprawidłowo wypełnionej karty opłaty drogowej. Stanowisko organu jest wadliwe. Zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia kartę opłaty wypełnia jednostka, o której mowa w art. 42 ust. 3 utd. a więc nie może tego uczynić przedsiębiorca. Przedsiębiorca może wyłącznie wpisać numer rejestracyjny pojazdu oraz termin ważności karty opłaty w przypadku karty opłaty dobowej lub siedmiodniowej. W rozpatrywanej sprawie przedsiębiorca posiadał wykupioną miesięczną kartę opłaty drogowej, co oznacza że została ona wypełniona przez jednostkę wskazaną w art. 42 ust. 3 utd. w dacie zakupu tj. dnia [...] września 2005r. ( k. 57 na odwrocie akt. adm. ). Na karcie wpisano numer rejestracyjny pojazdu, którym wówczas realizowano transport drogowy - [...] ( k. 57 akt adm. ). Tak wiec w dacie zakupu i wypełnienia karty opłaty drogowej dane pojazdu, później kontrolowanego już z innym numerem rejestracyjnym przez służby inspekcji drogowej, wpisane były prawidłowo. Organ nie zakwestionował dowodów przedłożonych przez skarżącego, a dotyczących konieczności przerejestrowania pojazdu, dla którego wykupiona była karta opłaty drogowej, lecz przez utrzymanie w mocy nałożonej kary i niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie, pominął je. Pominął również istotną kwestię podnoszoną przez skarżącego, w jaki sposób skarżący miał uwzględnić zmianę numeru rejestracyjnego pojazdu na ważnej wypełnionej wcześniej karcie opłaty dla tego pojazdu, jeśli zgodnie z § 5 ust. 6 cyt. rozporządzenia karta opłaty zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Reasumując, zgodnie z l.p. 1.4.4. załącznika do utd. obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania, kara 500,00zł odpowiadała naruszeniu "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej". Jak już była o tym mowa, opłata drogowa w postaci wykupionej karty opłaty, przypisana jest do określonego pojazdu. Należy więc stwierdzić, że w sytuacji wykupienia karty opłaty drogowej dla pojazdu posiadającego w dacie zakupu i wypełnienia tej karty numer rejestracyjny inny, niż w dacie kontroli, to przy braku wątpliwości, że chodzi o ten sam pojazd, nie można uznać, że karta wypełniona jest nieprawidłowo poprzez brak wpisania aktualnego numeru rejestracyjnego. Organ nakładając na skarżącego karę za nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty drogowej, pominął całkowicie okoliczności przywołane przez skarżącego zarówno w wyjaśnieniach z dnia [...] października 2005r. jak też w odwołaniu, które jak już to zostało wyżej zaznaczone, miały dla wyniku sprawy zasadnicze znaczenie i doprowadziły do wadliwego rozstrzygnięcia. Sąd mając zatem na uwadze naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –p.p.s.a. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zaskarżoną decyzję w tej części uchylił i orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. o jej niewykonalności. Sąd przyznał tez skarżącemu zwrot części kosztów postępowania na zasadzie art. 206 p.p.s.a 2. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art. 4 pkt 7 i art. 18 ust. 1 utd. oraz art. 1 ust. 1 i art. 5 ustawy Prawo przewozowe. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym – utd. ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm. ), kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w pkt od 1) do 8) tego artykułu podlega karze pieniężnej w wysokości od 50zł do 15.000zł. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 cyt. ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, które zgodnie z pkt 1g) tego artykułu, wydawane jest, w przypadku wykonywania przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa, przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy w uzgodnieniu z marszałkiem województw właściwym ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. Jest poza sporem, że skarżący zezwolenia na przewóz regularny nie posiadał. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że skarżący nie kwestionuje faktu wykonywania przez niego w dniu kontroli tj. [...] października 2005r. przewozu osób. Nie kwestionuje także tego, iż on sam nie posiada wydanego dla niego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Twierdzi, iż nie stanowi naruszenia przepisu art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozu osób na odcinku krajowym [...] w sytuacji, jeżeli odcinek ten objęty jest zezwoleniem wydanym dla innego przewoźnika - firmy P., a skarżący zawarł z tym przewoźnikiem umowę powierzenia wykonywania przewozu. Zdaniem skarżącego, powierzenie wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi na całej przestrzeni przewozu lub jej części przewiduje art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe ( Dz. U. z 2000r. Nr 50, poz. 601 ze zm. ), a zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. nie stanowi odstąpienia zezwolenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 P.p. Jeśli więc przewoźnik, który wykonuje przewóz regularny działa w oparciu o umowę powierzenia wykonywania przewozu ( umowa na usługi przewozowe ) zawartą z innym przewoźnikiem posiadającym zezwolenie na taką działalność i posługuje się jego zezwoleniem nie narusza prawa, a konkretnie art. 18 ust. 1 u.t.d. Z takim stanowiskiem skarżącego zgodzić się nie można. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zasady i warunki na jakich przedsiębiorcy mogą podejmować i wykonywać krajowy i międzynarodowy transport drogowy określają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Jak stanowi art. 18 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy, który chce wykonywać przewozy regularne i regularne specjalne, musi uzyskać na taką działalność zezwolenie. Przypadki, w których zezwolenie nie jest wymagane ustawodawca wymienił w ust. 3 art. 18 cyt. ustawy i jest to katalog zamknięty. Udzielonego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych nie można odstępować pod rygorem jego cofnięcia, co prowadzi do wniosku, że jest to dokument wydany dla konkretnego przewoźnika w celu umożliwienia mu wykonywania tego rodzaju usług transportowych. Nie można z treści przepisu art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. który odnosi się do sytuacji cofnięcia zezwolenia, a w którym określono jakie działanie nie stanowi odstąpienia zezwolenia, wywodzić w powiązaniu z art. 5 P.p. możliwości wykonywania przewozu regularnego w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźnikowi tylko dlatego, że zawarło się z nim umowę powierzenia wykonywania przewozu/przewozów. Takie rozumowanie prowadziłoby do obchodzenia przez przedsiębiorców wymogu wykonywania przewozów regularnych w oparciu o wydane dla nich zezwolenie, niweczyłoby zasadę zakazu odstępowania zezwolenia i prowadziłoby do sytuacji, w której jedni przedsiębiorcy wykonują przewozy regularne posiadając zezwolenie, a inni wykonują taki sam transport bez zezwolenia, w oparciu o zezwolenie wydane innym przedsiębiorcom i czyniąc tak nie naruszają prawa, bowiem mają z przewoźnikiem posiadającym zezwolenie zawartą umowę wykonywania przewozu. Powoływany wyżej przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. dysponujący cofnięcie zezwolenia w sytuacji odstąpienia go osobie trzeciej określa, że nie stanowi odstąpienia zezwolenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy Prawo przewozowe. Z uwagi na omówioną wyżej zasadę, jaką jest wykonywanie przewozu regularnego w oparciu o wydane przewoźnikowi zezwolenie, oczywiste jest, że wykonywanie przewozu w oparciu o zezwolenie udzielone innemu przewoźnikowi czyli bez zezwolenia wydanego dla realizującego przewóz regularny, możliwe jest wyłącznie w sytuacjach szczególnych, przy czym należy zgodzić się z organem, że takie wykonanie przewozu ma charakter pojedynczy i incydentalny. Zauważyć bowiem należy, że zarówno przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. jak też przepis art. 5 P.p. odnoszą się do wykonania przewozu, nie zaś do wykonywania przewozów, co prowadzi do wniosku, że przewoźnik zastępczy może wykonać określony przewóz za przewoźnika uprawnionego na podstawie zawartej z nim umowy powierzenia wykonania takiego przewozu, a wykonując jednorazowo taki przewóz bez zezwolenia nie naruszy prawa w sposób skutkujący karą pieniężną, o której mowa w art. 92 ust. 1 w wysokości określonej l.p. 1.2.1 załącznika do ustawy o t.d. W rozpatrywanej sprawie, organ ustalił, iż na podstawie zawartej przez skarżącego dnia [...] października 2005r. z firmą P. Sp. z o.o. umowy na usługi przewozowe ( k. 36 akt adm. ), podpisanego przez kierowcę protokołu kontroli ( k. 52 akt adm. ), pisma "zlecenie wyjazdu" z dnia [...] października 2005r. wystawionego przez firmę P. ( k. 81 akt adm. ) oraz pisma zleceniodawcy z dnia [...] października 2005r. potwierdzającego wspólne ustalenia co do obsługi połączeń antenowych na trasie [...] do linii [...] ( k. 84 akt adm. ), skarżący wykonywał przewóz regularny na linii [...]. Prawidłowo zatem organ ustalił, iż działanie takie naruszyło przepis art. 18 ust. 1 u.t.d. co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia, iż decyzja w tej części naruszała prawo. Dodatkowo, zauważyć należy, że zezwolenie nr [...], na które powołuje się skarżący, wydane dla firmy P., jak wynika z jego treści ( k. 55 akt adm. ) nie uwzględniło w przebiegu trasy międzynarodowego transportu drogowego osób miasta [...], którego obsługę na linii [...] wykonywał skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w tej części oddalił.