II SA/Gd 984/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka Pilch Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 27 września 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia 30 września 2005 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatowego z dnia 2 września 2005 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz W. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 2 września 2005r. [...] na podstawie art. 149 § 3 i 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku magazynowo - biurowo - handlowego wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, deszczowej, elektrycznej i wodociągowej na działce nr [...] w P. G. zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia 12 sierpnia 2005r. oraz odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 12 sierpnia 2005r. W. W. złożył wniosek w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku magazynowo - biurowo - handlowego wraz z przyłączami: kanalizacji sanitarnej, deszczowej, elektrycznej i wodociągowej na dz. nr [...] w P. G. oraz wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę na terenie w/w działki. Wnioskodawca w pismach z dnia 2 sierpnia 2005 r. oraz 12 sierpnia 2005 r. wyraża opinię, iż był stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem wymienionej wyżej decyzji. Organ podał, iż art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) określa, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z definicji zamieszczonej w art. 3 pkt 20 tej ustawy, wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zgodnie z art. 28 Kpa stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego, który decyduje o istnieniu interesu prawnego lub obowiązku prawnego. O atrybucie strony danego postępowania administracyjnego nie decyduje zatem sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność istnienia prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". W postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę organ pierwszej instancji dokonał analizy przedłożonego projektu budowlanego i stwierdził, że nieruchomość, której właścicielem jest wnioskodawca nie znajduje się w zasięgu obszaru oddziaływania obiektu. W związku z tym wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o którego wznowienie wnosi. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 149 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Wnioskodawca wniósł również o wstrzymanie wykonania decyzji. Zgodnie z art. 152 § 1 Kpa wstrzymanie wykonania decyzji następuje gdy wnosi o to strona. W związku z tym, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba nie będąca stroną, organ właściwy do wznowienia postępowania nie wstrzyma wykonania decyzji. Organ wyjaśnił, iż przedmiotem niniejszego postępowania są kwestie formalne, w tym w szczególności to czy skarżącemu przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowego pozwolenia na budowę, nie zaś merytoryczna analiza zgodności wydanego pozwolenia na budowę z przepisami prawa materialnego oraz miejscowego. Analizę taką zgodnie z obowiązującym prawodawstwem właściwy organ przeprowadza, po spełnieniu wszelkich wymaganych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wymogów formalnych, po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Starosta postanowieniem Nr [...] z dnia 8 września 2005 r. sprostował oczywistą omyłkę zawartą w opisanej wyżej decyzji, dotyczącą błędnie przywołanego numeru i daty decyzji o pozwoleniu na budowę, zastępując słowa "ostateczną decyzję nr [...] z dnia 12 sierpnia 2005r." słowami "ostateczną decyzję nr [...] z dnia 15 marca 2005r." Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez W. W. zażaleniem. Natomiast od opisanej wyżej decyzji W. W. wniósł odwołanie do Wojewody. W uzasadnieniu wskazał, iż organ pierwszej instancji w swojej decyzji nie przedstawił merytorycznej analizy zgodności wydanego postanowienia na budowę z przepisami prawa materialnego oraz prawa miejscowego. Zdaniem skarżącego, Starosta wydając pozwolenie na tę budowę w rażący sposób złamał obowiązujące prawo. Wiedząc, że decyzja o warunkach zabudowy jest nieprawomocna, na jej podstawie wszczął postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, które następnie wydał. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji do tej pory ukrywa i nie dołącza do akt sprawy korespondencji z Urzędu Miasta dotyczącej tej inwestycji. W. W. twierdzi, że od początku postępowania administracyjnego dotyczącego tej inwestycji w Urzędzie Miasta . jak i w Samorządowym Kolegium Odwoławczym był stroną w tej sprawie. Ponadto uważa, że jego działka w wyniku inwestycji straci na wartości (uciążliwości przekroczą granice działki: hałas, pyły, spalmy, walory estetyczne, budowa jest niezgodna z MPZP). Wskazuje również, iż organ pierwszej instancji nie przedstawił opinii osoby do tego uprawnionej, na podstawie której urzędnicy stwierdzili, że jego działka nie leży w strefie oddziaływania powyższej inwestycji, mimo iż tego żądał. Podał także, iż w sposób niewłaściwy określono w wydanej decyzji rodzaj inwestycji stanowiący jej przedmiot. Jest to budowa hurtowni materiałów budowlanych z magazynem, placem składowym oraz parkingami a nie jak to określono w tej decyzji budynku magazynowo - biurowo - handlowego. W ocenie skarżącego, budowa ta jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W § 55 tego planu jednoznacznie wskazano, że tereny składów i magazynów należą do strefy techniczno-produkcyjnej a nie do strefy mieszkaniowo-usługowej. Informacja o sposobie rozstrzygnięcia uwag do tego planu nie przedstawia rodzaju planowanej przez inwestora inwestycji oraz byłaby całkowicie sprzeczna z samym planem. Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 30 września 2005r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż art. 145 § 1 Kpa enumeratywnie wymienia przyczyny, z powodu których możliwe jest wznowienie postępowania. W szczególności art. 145 § 1 pkt 4 Kpa stanowi, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, przy czym wymagane jest, zgodnie z art. 148 Kpa, aby podanie w sprawie wznowienia postępowania strona wniosła do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Wskazał też, że po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji zobowiązany jest do zbadania ewentualnego zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 Kpa i po przeprowadzeniu analizy wznawia postanowieniem postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, bądź odmawia w drodze decyzji wznowienia takiego postępowania. Na etapie analizy skuteczności wniosku o wznowienie postępowania właściwy w sprawie organ nie bada pod względem merytorycznym decyzji, o której wznowienie wznoszący zabiega. Wykazano, że skarżącemu, będącemu właścicielem działki [...], sąsiedniej w stosunku do działki nr [...] objętej przedmiotową inwestycją, nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Nr [...] z dnia 15 marca 2005r. Organ drugiej instancji podzielając powyższy pogląd wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującą w dacie wydania decyzji Starosty Nr [...] z dnia 15 marca 2005r. ustawą - Prawo budowlane stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powyżej przywołanymi przepisami nie można obligatoryjnie założyć, że właściciele działek sąsiadujących z nieruchomością objętą pozwoleniem na budowę pozostają stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na tę budowę. Z definicji obszaru oddziaływania obiektu zawartej w art. 3 pkt 20 ustawy, obszar ten określa się jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi lub budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiekt małej architektury. Przedmiotowa budowa dotyczy więc obiektu budowlanego, w związku z czym do określenia stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na jego budowę należy określić obszar oddziaływania tego budowanego obiektu. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] należąca do skarżącego pozostaje niezabudowana, zatem z faktu tego jednoznacznie wynika, że nie może mieć miejsca brak zapewnienia naturalnego oświetlenia budynku przesłanianego, co jest regulowane w § 13 oraz 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ). Według projektu budowlanego stanowiącego załącznik decyzji o pozwoleniu na budowę, a w szczególności z projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany budynek zwrócony jest w stosunku do działki skarżącego ścianą usytuowaną w sposób nierównoległy, a jego najbliżej znajdujący się granicy z działką skarżącego punkt oddalony jest od tej granicy na 6,78 m. W związku z powyższym wymóg § 12 ust. 3 pkt 2 cytowanego wyżej Rozporządzenia pozostaje spełniony. Z powyższego wynika wiec, iż skarżący zasadnie nie został uznany za stronę postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę decyzji Nr [...] z dnia 15 marca 2005r., gdyż brak jest przepisu prawa materialnego pozwalającego na przyznanie mu statusu strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę wymienionej wyżej inwestycji. Z wniosku skarżącego nie można zatem wznowić postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2005r. Wojewoda zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania zawartego w piśmie skarżącego z dnia 2 sierpnia 2005r. wyjaśniając jednocześnie procedury: odwoławczą, wznowieniową i stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec lakonicznej odpowiedzi skarżącego, Wojewoda Pomorski po raz kolejny szczegółowo i precyzyjnie wyjaśnił skarżącemu powyższe kwestie. Organ drugiej instancji administracji architektoniczno - budowlanej jakim jest Wojewoda, kierując pisma do skarżącego dokłada wszelkich starań w celu wyjaśnienia skarżącemu kwestii administracyjnych. Wojewoda Pomorski zobligowany jest do załatwiania spraw wszystkich zgłaszających się do tutejszego organu obywateli i nie może pozwolić, aby nękające pisma jednej osoby - skarżącego doprowadziły do zaniedbań w stosunku do innych obywateli. Wskazał organ, iż w procedurze wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę (decyzja Nr [...] z dnia 15 marca 2005r. z dniem 6 kwietnia 2005r. stała się ostateczna) merytoryczne rozpatrywanie kwestii zasadności i poprawności udzielonego pozwolenia na budowę może mieć miejsce dopiero po wznowieniu postępowania. Podał, iż wznowienie postępowania nie nastąpiło, gdyż wnoszący nie został uznany za stronę postępowania, a więc wznowienie postępowania z wniosku skarżącego jest niemożliwe. Od powyższej decyzji W. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, iż jest stroną niniejszej sprawie ponieważ był nią w postępowaniu Urzędu Miasta jak i w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Uciążliwości z tej inwestycji będą przenikać na teren jego działki. Inwestycja jego zdaniem jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i w wyniku tej inwestycji jego działka znacznie straci na wartości. Wskazał, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy tej działki znajdujący się w aktach sprawy opracował mgr inż. arch. K. J. będący kierownikiem Oddziału Budownictwa i Architektury w Wydziale Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego. Jest on bezpośrednim podwładnym K. N. - dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego zajmującego się tą sprawą z upoważnienia Wojewody. Zdaniem skarżącego, K. J. wpisał w projekcie tej decyzji jak i w załącznikach do tego projektu nieprawdziwe dane, że działka ta znajdowała się na terenie przemysłowo - składowo - magazynowym. Dane te były kluczowe, ponieważ bez nich decyzja nie mogłaby być wydana. Nie podpisał się on ani nie postawił swojej pieczątki pod tym projektem ani pod załącznikami. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze negatywnie oceniło tą decyzję o warunkach zabudowy i ją uchyliło. Wniósł o uwzględnienie tej decyzji, ponieważ wskazuje ona na wiele nieprawidłowości. Podał również, iż Starosta wiedząc, że decyzja o warunkach zabudowy tej działki jest nieprawomocna i została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na jej podstawie 15 marca 2005r. wydał pozwolenie na budowę. Skarżący podniósł również, iż jego zdaniem urzędnicy Starostwa ukrywają przed nim i nie dołączyli także do akt sprawy Wojewody, korespondencji z Urzędem Miasta do Starostwa dotyczącej tej inwestycji, a mających znaczenie w ocenie całej sprawy. Nie podjęto żadnych działań w celu uzupełnienia tych akt przez Starostwo oraz nie podjęto żadnych działań z urzędu w celu wyjaśnienia jego podejrzeń łamania prawa przez urzędy jemu podległe, nawet jeżeli skarżący nie byłby stroną w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że kwestionowana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana w dniu 22 kwietnia 2004 r. nr [...] przez Burmistrza Miasta, uchylona następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2004r. Nr [...], nie funkcjonuje w obrocie prawnym z uwagi na jej wyeliminowanie decyzją Burmistrza Miasta z dnia 21 listopada 2004r. nr [...]. Organ drugiej instancji wskazał, iż w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 25 sierpnia 2004r. (ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 127, poz. 2211 z dnia 20 października 2004r.) w związku z art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 7127, z późn. zm.), która weszła w życie 11 lipca 2004r., decyzja z dnia 22 kwietnia 2004r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stała się bezprzedmiotowa. Zatem zarzuty skargi w tym zakresie, zdaniem organu odwoławczego instancji należy uznać za bezpodstawne. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W dalszym toku postępowania w sprawie, Starosta w dniu 15 marca 2005r. wydał decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie Zakład Robót Budowlanych M. W. pozwolenie na budowę. Z uwagi na zaistnienie w sprawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, to jest uchylenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu decyzją SKO w dniu 13 września 2004r., a następnie umorzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji przez Burmistrza Miasta w dniu 21 listopada 2004r., organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją Starosty z dnia 15 marca 2005r. nr [...] i na podstawie art. 146 § 2 Kpa odstąpił od uchylenia decyzji wydanej w dniu 15 marca 2003r. z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uchybienia proceduralne polegające na oparciu decyzji z dnia 15 marca 2005r. na nie obowiązującej prawnie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i jednocześnie zbadaniu jej zgodności z obowiązującymi na tym terenie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w dacie wydania decyzji Starosty z dnia 15 marca 2005r. - wyeliminowane zostały przez organ orzekający w sprawie. Jak wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta nr [...] z dnia 25 sierpnia 2004r. "zmiana funkcji działki nr [...] na zabudowę mieszkaniowe - usługową, nie narusza zakresu programowego planowanej przez M. W. inwestycji, co zostało sprawdzone w świetle dopuszczalnych funkcji dla terenów MNU1". W piśmie procesowym z dnia 18 września 2006r., uzupełniającym skargę, W. W., domaga się między innymi stwierdzenia przez Sąd, czy inwestycja M. W. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem jak twierdzi tereny składów i magazynów należą do strefy zabudowy techniczno – produkcyjnej i nie mieszczą się w strefie mieszkalno – usługowej. Wnosi o unieważnienie decyzji o pozwoleniu na budowę i wydania nakazu rozbiórki gdy inwestycja jest sprzeczna z tym planem, jeśli zaś jest zgodna z planem – wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto wnioskuje o sprawdzenie, czy w pozwoleniu na budowę została określona ilość miejsc parkingowych, czy nie zostało przekroczone maximum zabudowy działki, czy nie zmniejszono wielkości biologicznie czynnej minimum, czy suma wymiarów infrastruktury budowlanej jest równa powierzchni działki. Ponadto domaga się, by Sąd w uzasadnieniu wyroku, nie rozpatrując jej w odrębnym postępowaniu, odniósł się do jego skargi wniesionej na postanowienie Wojewody z dnia 30 września 2005r. Nr [...], co do którego na skutek błędnego pouczenia skierował skargę do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący kwestionuje również prawdziwość danych zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy oraz analizie funkcji i cech zabudowy do tej decyzji. Ponawia stwierdzenie o ukrywaniu przez Starostę Powiatowego korespondencji z Urzędem Miejskim. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę uważa, że chociaż decyzja o warunkach zabudowy nie funkcjonowała w obrocie prawnym, na jej podstawie wydano pozwolenie na budowę i jest ona dowodem kto i w jaki sposób ją sporządził. Skarżący domaga się oceny pracy urzędników w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest odmowa wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia 15 marca 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. W. Zakład Robót Budowlanych pozwolenia na budowę budynku magazynowo – biurowo – handlowego wraz z przyłączami na działce nr [...]na skutek ustalenia, że skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania administracyjnego, którego wznowienia się domaga. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 30 września 2005r. podjęta została na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Przepis art. 149 Kpa stanowi co następuje: § 1. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. § 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. § 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Z powyższej regulacji wynika, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić tylko w drodze postanowienia. Złożenie przez stronę podania z żądaniem wznowienia postępowania skutkuje, gdy nie zachodzą warunki do odmowy wznowienia, obowiązkiem wydania postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 Kpa. Postanowienie to nie rozstrzyga sprawy wznowienia postępowania i nie przesądza o bycie prawnym decyzji ostatecznej. Stwierdzenie, czy wystąpiła przyczyna wznowienia, i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Wydanie zaś decyzji odmawiającej wznowienia postępowania możliwe jest wówczas, gdy niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 Kpa lub w art. 145a § 2 Kpa. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego (vide: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 659-661). W konsekwencji ustalenia, iż skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie doszło do merytorycznego badania sprawy zakończonej tą decyzją, gdyż organy administracji odmówiły wznowienia postępowania, nawet nie badając istnienia podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Z tych przyczyn nie jest możliwe w niniejszym postępowaniu objęcie rozstrzygnięciem Sądu decyzji Starosty Gdańskiego Nr 216/2005 z dnia 15 marca 2005r., stosownie do treści art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem wymieniona decyzja nie została wydana w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W konsekwencji nie mogą być w niniejszym postępowaniu rozważane zarzuty podniesione w skardze w stosunku do decyzji Starosty z dnia 15 marca 2005r. W niniejszym postępowaniu mogą być badane jedynie prawne podstawy uznania, iż skarżący nie był stroną postępowania zakończonego wymienioną wyżej decyzją Starosty. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Nr [...] z dnia 2 września 2005r. [...] oba organy administracji uznały, że W. W. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 15 marca 2005r. Dokonując takiej oceny powołały się organy na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016, ze zm.). Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" wprowadzone zostało wymienioną wyżej nowelą do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, zawierającego legalne definicje pojęć używanych w tej ustawie. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy, przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego jak i już zagospodarowanego, ograniczenia mogą bowiem dotyczyć zmiany sposobu zagospodarowania. Natomiast przepisy odrębne, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, są to przepisy, których zastosowanie powoduje jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (por. Zdzisław Kostka, Prawo budowlane Komentarz, ODiDK Sp. z o.o. Gdańsk, 2005, str. 21-22). W szczególności będą to przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 65, poz. 690, ze zm.), na które powołuje się również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Przepisy wskazanego rozporządzenia regulują nie tylko kwestie związane z odległościami między budynkami ze względu na zacienienie (§ 57-60) oraz usytuowanie budynków względem granic działki (§ 12-13), na czym skoncentrowały się oba organy, ale również odnoszą się do odległości od obiektów budowlanych do zbiorników nieczystości stałych, ciekłych, do trzepaków, urządzeń rekreacyjnych, budynków produkcyjnych i garaży a także usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271-272). Kompleksowa regulacja dotycząca odległości i stref oddziaływania znajduje się także w szczegółowych przepisach ochrony przeciwpożarowej. Przepis art. 3 pkt 20 zawiera zatem odesłanie do innych regulacji wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące odległości w zabudowie i zagospodarowania terenu i w sytuacji, gdy wynikają z nich ograniczenia w zagospodarowaniu (w zabudowie) sąsiednich nieruchomości, należy przyjąć, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Takie ograniczenie w zabudowie nieruchomości należącej do skarżącego wprowadzają wymienione wyżej przepisy § 271 i § 272 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 272 reguluje odległości ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej, czyniąc określone założenia co do tego, jakiego rodzaju budynek zostanie usytuowany na tej działce, zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wymienionych wyżej przepisów wynika, że planowana zabudowa może wywierać wpływ na niezabudowaną nieruchomość sąsiednią, poprzez wprowadzenie określonych ograniczeń, na przykład co do usytuowania budynku oraz klasy ogniowej odporności ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Te okoliczności przesądzają w ocenie Sądu, iż W. W. jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego M. W. Analiza i określenie obszaru oddziaływania obiektu było niezbędne i powinno zostać poczynione w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem stosownie do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ustalić należało krąg osób, które posiadają interes prawny i będą stronami tego postępowania. Skoro jak wynika z akt sprawy nieustalono obszaru oddziaływania planowanego obiektu w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 15 marca 2005r., Starosta jako organ pierwszej instancji w postępowaniu wywołanym żądaniem skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną wyżej decyzją, winien był ustalić, czy nieruchomość W. W. mieści się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, co przesądzałoby o jego przymiocie strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tej inwestycji. Należało mieć na względzie okoliczność, że nieruchomość W/ W/ jest niezabudowana, wobec czego ograniczenie powyższego badania do ustalania odległości planowanego obiektu do granic działki, a zatem do spełnienia wymogów określonych przepisem § 12 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003r., jest niewystarczające, a działanie organu narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 7 Kpa, statuującego ogólną zasadę prawdy obiektywnej, która nakłada na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z przepisami art. 7 i art. 77 Kpa postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie oficjalności, z czego wynika obowiązek przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego. Natomiast organ odwoławczy dokonując kontroli ustaleń organu pierwszej instancji, z uwzględnieniem przytoczonych zasad postępowania, wobec braku analizy obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, rozumianego jako obszaru wyznaczonego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej, należącej do skarżącego, winien był również samodzielnie ustalić, czy zagospodarowanie tej sąsiedniej nieruchomości może być ograniczone w inwestowaniu. Bowiem by właściwie ocenić, czy skarżący był stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 15 marca 2005r. organy winny były ustalić usytuowanie jego nieruchomości względem projektowanego obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenie według przepisów o planowaniu przestrzennym, a następnie zbadać przepisy techniczne dotyczące zabudowy zgodnej z tymi przepisami, pod kątem wprowadzenia ograniczeń ewentualnej zabudowy. Kwestia ta nie była przedmiotem wszechstronnej analizy i rozważań żadnego z organów, przeciwnie, została przez nie całkowicie pominięta, tymczasem właściciel nieruchomości sąsiadującej niezabudowanej, na którą może oddziaływać prawo do zabudowy, ma prawo nie tylko do samej działki ale i również do jej zabudowy. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego stoi bowiem na straży prawa do zabudowy określonej w art. 4 tej ustawy, czyniąc stroną każdego, komu oddziaływanie inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości. Tym samym naruszyły oba organy administracji również art. 149 § 3 Kpa w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z przyczyn wyjaśnionych powyżej, w ocenie Sądu, brak było podstaw do jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości oceny, że nieruchomość skarżącego nie leży w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego dotyczy ostateczna decyzja Starosty z dnia 15 marca 2005r., a zatem że nie jest stroną postępowania zakończonego wymienioną wyżej decyzją, a tylko takie ustalenie mogło być podstawą do odmowy wznowienia postępowania na podstawie cytowanego przepisu. Zwrócić też trzeba uwagę obu organom administracji rozstrzygającym niniejszą sprawę na liczne błędy i uchybienia, których skutkiem jest naruszenie przepisów art. 8 i art. 9 Kpa. Pierwszy z nich statuuje zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz oddziaływania tych organów na świadomość prawną i kulturę obywateli, drugi zaś nakłada na organy obowiązek udzielania stronom informacji faktycznej i prawnej, w tym celu, aby strony i inne osoby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Sąd pomija kwestie oczywistych omyłek i błędów, które zdarzyły się w decyzjach wydawanych przez organy orzekające w niniejszej sprawie, a które mogą podlegać sprostowaniu stosownie do przepisu art. 113 Kpa. Nie sposób jednak nie zwrócić uwagi na powtarzające się błędne pouczenia strony co do środków zaskarżenia od incydentalnych rozstrzygnięć wydawanych przez Wojewodę, z których jedno odniosło skutek w postaci odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II SA/Gd 569/06 spóźnionej skargi na postanowienie Wojewody z dnia 30 września 2005r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 8 września 2005r. Nr [...], prostujące oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty z dnia 2 września 2005r. Nie można również zaaprobować aroganckiej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania określa pisma skarżącego jako "nękające", informując między innymi, że będzie pozostawiał dalsze jego pisma bez odpowiedzi. Trzeba zwrócić uwagę, że W. W. miał podstawy uważać za niejasne i niezrozumiałe postępowanie organów w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji, toczącego się na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) posiadał przymiot strony i mógł skutecznie zwalczać decyzję wydaną w dniu 22 kwietnia 2004r., natomiast nie został uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tej samej inwestycji. Zawiłości prawne i cel jaki przyświecał ustawodawcy przy ograniczeniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, dokonanym ustawą również z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), są niejednoznaczne i budzą spory w doktrynie i judykaturze. Na przykład Edward Radziszewski w Komentarzu do Prawa budowlanego (Wydawnictwo Prawnicze LexixNexis Warszawa 2004r., str. 71) twierdzi wręcz, że "skoro art. 28 ust. 2 pr. budowlanego ogranicza ustawowo możliwość podejmowania działań mających służyć ochronie interesów lub obowiązków danego podmiotu wynikających z ustawy, przez pozbawienie podmiotu prawa strony – przepis ten dokonuje naruszenia praw i wolności obywatela, służących mu ustawowo z mocy wskazanych wyżej przepisów (art. 2, art. 42, art. 77) Konstytucji RP". Jak wynika z powyższych rozważań tylko Wojewoda nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 15 marca 2005r. Umknęło natomiast Wojewodzie, że stosownie do treści art. 8 Kpa nałożony został na organy obowiązek pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz że obowiązuje go poszanowanie kultury administrowania, a w tych pojęciach nie mieści się ani arogancja władzy ani irytacja urzędników, "nękanych" pismami obywatela. Z kolei art. 9 Kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek udzielania stronom i innym osobom uczestniczącym w postępowaniu informacji faktycznej i prawnej, aby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zatem obowiązek udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytania i wątpliwości zgłaszane na piśmie przez stronę, która chociażby może domagać się wszczęcia postępowań nadzwyczajnych, jest zagwarantowany ustawowo i nie można go ograniczyć urzędniczymi "kaprysami". Rola organu administracji publicznej jako doradcy i obrońcy uczestników postępowania administracyjnego jest wielokrotnie podkreślana w literaturze (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz str. 80); szczególnie zaś dbałość organu zarówno o wizerunek Państwa jak i dobro stron musi mieć miejsce wówczas, gdy interesy stron postępowania są sprzeczne, a taki stan ma miejsce w niniejszej sprawie. Realizacji zasad wynikających z powołanych wyżej przepisów art. 7, art. 8, art. 9 Kpa nie służą chaos, pośpiech ani bałagan w dotychczas prowadzonych postępowaniach, a taki pogląd można wyprowadzić zapoznając się z aktami administracyjnymi dołączonymi do niniejszej sprawy. Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych w skardze i piśmie ją uzupełniającym, wskazać trzeba, że ocena zgodności projektowanego obiektu budowlanego z treścią postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta nie jest możliwa w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, jak już wyżej zaznaczono, bowiem decyzja Starosty z dnia 15 marca 2005r. nie została wydana w granicach sprawy, której skarga dotyczy. Natomiast kwestia ta zostanie zbadana przez organ po wznowieniu postępowania, przy wydaniu rozstrzygnięcia sprawy wznowienia postępowania oraz wydaniu decyzji przesądzającej o bycie prawnym ostatecznej decyzji Starosty z dnia 15 marca 2005r., w ustaleniach i podstawie prawnej opartej, jak wynika z jej treści, na postanowieniach nieostatecznej i wyeliminowanej już wówczas z obrotu decyzji Burmistrza Miasta z dnia 22 kwietnia 2004r. Zarzuty odnoszące się do decyzji Burmistrza Miasta z dnia 22 kwietnia 2004r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również do projektu tej decyzji, również nie mogą rozpatrzone przez Sąd w niniejszym postępowaniu, z przyczyny określonej w art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ decyzja ta nie została wydana w granicach sprawy, której skarga dotyczy. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych, wymieniona decyzja uchylona została ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2004r. Nr [...], co oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Z kolei skutkiem zmiany stanu prawnego, to jest podjęciem przez Radę Miasta uchwały nr [...] z dnia 25 sierpnia 2004r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 20 października 2004r. Nr 127, poz. 2211 i stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Tym samym niecelowe jest odnoszenie się do wad wymienionej decyzji o warunkach zabudowy, szczegółowo opisanych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W istocie, jak już zaznaczono powyżej i jak słusznie zauważa skarżący, decyzja Starosty z dnia 15 marca 2005r. podjęta została w oparciu o wskazaną wyżej decyzję Burmistrza Miasta z dnia 22 kwietnia 2004r., jednakże jak wynika z okoliczności sprawy, na skutek wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 15 marca 2005r. wydana została przez ten organ decyzja z dnia 19 lipca 2005r. Nr [...], zgodnie z którą Starosta odstąpił od uchylenia decyzji z dnia 15 marca 2005r. Nr [...], z uwagi na fakt, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z treści decyzji z dnia 19 lipca 2005r. wynika, iż organ pierwszej instancji uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Należy jednak zwrócić uwagę, że decyzja ta również nie została doręczona W. W., tymczasem uznanie, że skarżący jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wydanego M. W. w oczywisty sposób implikowało dalsze skutki także dla bytu prawnego tej decyzji. Natomiast zakończenie niniejszego postępowania decyzją odnoszącą się merytorycznie do decyzji Starosty z dnia 15 marca 2005r. może również wywołać skutki w postaci wszczęcia jednego z postępowań nadzwyczajnych w stosunku do decyzji Starosty z dnia 19 lipca 2005r. Inne szczegółowe zarzuty skargi, odnoszące się do zbadania ilości miejsc parkingowych, powierzchni zabudowy działki, wymiarów infrastruktury, wielkości biologicznie czynnej, itp. również rozpatrzone być mogą jedynie w postępowaniu odnoszącym się merytorycznie do decyzji Starosty z dnia 15 marca 2005r., gdyż z przyczyn objętych dyspozycją cytowanego już art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi badanie wymienionej decyzji przez Sąd nie jest dopuszczalne. Zarzut braku pełnej dokumentacji w aktach administracyjnych nie jest zasadny o tyle, że brak pism opisanych w skardze i piśmie ją uzupełniającym nie miał wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Natomiast zarzuty odnoszące się do pracy urzędników nie podlegają rozpatrzeniu przez Sąd, bowiem sądy administracyjne najogólniej mówiąc kontrolują zgodność z prawem wydanych decyzji administracyjnych i innych aktów pochodzących od organów administracji bądź bezczynność tych organów w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kontrola jakości i sposobu pracy urzędników oraz ocena tej pracy należą do pracodawcy. Sąd nie mógł również uwzględnić wniosku skarżącego o wspólne rozpoznanie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi na ostateczne postanowienie Wojewody z dnia 30 września 2005r. Skarga ta została odrzucona wspomnianym już postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2006r., wydanym w sprawie sygn. akt II S.A./Gd 569/06, a zatem nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w innej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w niniejszym postępowaniu wznowieniowym toczącym się wskutek żądania W. W., właściwy organ architektoniczno - budowlany w pierwszej kolejności wyda postanowienie o wznowieniu postępowania stosownie do treści art. 149 § 1 Kpa i przeprowadzi badanie wskazanej podstawy wznowienia według rozważań i oceny prawnej dokonanej przez Sąd i po ustaleniu, że postępowanie w sprawie wydanej decyzją ostateczną Starosty z dnia 15 marca 2005r. było dotknięte wadą wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej Starosty z dnia 15 marca 2005r. W konsekwencji powyższych rozważań skarga na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze na mocy powołanego przepisu i nadto art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego czy i w jakim zakresie zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja odmawiająca wznowienia postępowania nie nadaje się do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie powołanego wyżej przepisu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na wniosek skarżącego, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalając, że na wymienione koszty składa się wpis sądowy uiszczony w kwocie 200,00 zł.