II GSK 392/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1265/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w zakresie działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od M. W. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1265/06 odrzucił skargę M. W., reprezentowanego przez adw. T. M., na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego w zakresie działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", wobec nieuiszczenia przez pełnomocnika skarżącego wpisu stałego od skargi. Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącego, iż wniesiona skarga podlega wpisowi stosunkowemu wskazując, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja o odrzuceniu wniosku skarżącego o dofinansowanie z uwagi na upływ terminu zakreślonego na podpisanie umowy o dofinansowanie, a nie określona wartość pieniężna. Sąd uznał, że skarga na rozstrzygnięcie tego rodzaju podlega wpisowi stałemu, w kwocie 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Nieuiszczenie wpisu stałego w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, prowadzi do odrzucenia skargi na mocy art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. M. W., reprezentowany przez adw. T. M., złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni art. 231 p.p.s.a. poprzez uznanie, że przedmiotem odrzuconej skargi nie są należności pieniężne; 2. prawa materialnego, tj.: - art. 4 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia 817/2004/WE Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. L 153, 30/04/2004 P. 0030- 0083); - zasad określonych w pkt 3.1.2. załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz. U. Nr 207, poz. 2117 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie, że zgodnie ze wskazanymi przepisami przedmiotem zaskarżonej decyzji była odmowa przyznania skarżącemu dofinansowania, to jest należności pieniężnej w kwocie 50 tys. zł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że podstawą prawną udzielenia dotacji są rozporządzenia Wspólnot Europejskich i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006", pomoc w ramach tego programu polega na przyznaniu rolnikowi dofinansowania w stałej wysokości, tj. 50 tys. zł. Po wydaniu decyzji o przyznaniu dofinansowania rolnik zawiera z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umowę o dofinansowaniu. Skarżący podkreślił, że przepisy wspólnotowe nie przewidują zawarcia umowy o dofinansowanie po uzyskaniu decyzji, jest to zatem konstrukcja wprowadzona wyłącznie przez krajowe rozporządzenie wykonawcze. Zarówno przepisy wspólnotowe, jak i krajowe nie przewidują instytucji odrzucenia wniosku o przyznanie dofinansowania. Skarżący podniósł, że przedmiotem indywidualnych decyzji wydawanych na podstawie wspomnianych przepisów jest przyznanie bądź odmowa przyznania przez ARiMR należności pieniężnej w kwocie 50 tys. zł. Konsekwencją tego jest konstatacja, że przedmiotem także ewentualnych skarg na te decyzje są należności pieniężne. Za błędne skarżący uznał zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie, że wniosek skarżącego został odrzucony z powodu upływu terminu zakreślonego na podpisanie umowy o dofinansowanie podnosząc, że termin ten jest przewidziany wyłącznie dla podjęcia decyzji o dofinansowaniu, natomiast zawarcie umowy, jako czynności wykonawczej w stosunku do decyzji, nie jest ograniczone żadnym konkretnym terminem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przyczyny nieważności postępowania określone w § 2, z których żadna w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Wyrażona w tym przepisie zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką powinien on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Zasada ta oznacza także, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych – poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i musi skoncentrować się wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 231 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że przedmiotem odrzuconej skargi nie są należności pieniężne. Naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać, jak naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Stanowi ono jednak podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucając w skardze kasacyjnej błędną wykładnię art. 231 p.p.s.a. powinien podać, na czym polega niewłaściwe odczytanie przez Sąd I instancji treści tego przepisu oraz wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zostały przytoczone argumenty wskazujące na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 231 p.p.s.a., wskutek czego Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości skontrolowania stanowiska skarżącego w tym zakresie. Stanowisko skarżącego, iż przepis art. 231 p.p.s.a. został naruszony wskutek przyjęcia, że przedmiotem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji i odrzuconej skargi, nie są należności pieniężne wskazuje, że skarżący w istocie powołuje się na inną postać naruszenia tego przepisu, a mianowicie na niewłaściwe jego zastosowanie. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Pismo podlegające opłacie stałej wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego podlega odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie opłaty (art. 221 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo orzekł, że przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 lutego 2006 r. nie była należność pieniężna, lecz odrzucenie wniosku skarżącego o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego w zakresie działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Organy obydwu instancji jako podstawę odrzucenia wniosku wskazały przyczyny natury formalnej, a mianowicie nieuzupełnienie braków formalnych wniosku oraz upływ terminu do podpisania umowy o dofinansowanie. Oznacza to, że decyzja o odrzuceniu wniosku ma wyłącznie charakter procesowy, a jej przedmiotem nie jest należność pieniężna. Odmiennej kwalifikacji przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji nie uzasadniają przepisy prawa materialnego przytoczone w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Stanowiska skarżącego w tym zakresie nie uzasadnia argumentacja odwołująca się do charakteru przyznawanej pomocy finansowej. Skarżący podkreślił, że pomoc w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" polega na przyznaniu rolnikowi dofinansowania w stałej wysokości, tj. 50 tys. zł (pkt 3.1.2. załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. powołanego w skardze kasacyjnej). Na tej podstawie skarżący wywiódł, że decyzja o przyznaniu wsparcia, o której mowa w art. 4 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia 817/2004 Komisji Europejskiej, dotyczy należności pieniężnych. Stanowiska tego nie można podzielić, ponieważ w polskim porządku prawnym obowiązuje rozporządzenie wykonawcze przewidujące zawarcie umowy w celu realizacji decyzji, której treścią jest de facto stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o przyznanie wsparcia finansowego spełnia warunki do jego uzyskania. Oznacza to, że sama decyzja administracyjna nie daje stronie prawa do domagania się wypłacenia jej wspomnianej kwoty. Jest decyzją deklaratoryjną, stwierdzającą wypełnienie przez osobę ubiegającą się o wsparcie warunków, kwalifikujących ją jako podmiot uprawniony do jego uzyskania. Z samego jedynie określenia decyzji jako "decyzji o przyznaniu wsparcia" nie można wnioskować, że z tego tytułu strona posiada roszczenie o wydanie jej kwoty dotacji. W załączniku do powołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraźnie postanowiono bowiem, iż "projekty (...) przyjmowane są do realizacji (...) w ramach dostępnych środków, na podstawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu zawartej miedzy wnioskodawcą a Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa". Dopiero zatem zawarcie umowy stwarza roszczenie o charakterze pieniężnym, tj. o wydanie kwoty dotacji w drodze realizacji postanowień umowy. W sytuacji zatem, gdy przedmiotem zaskarżonej decyzji nie była należność pieniężna, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarga na tę decyzję podlegała wpisowi stałemu na podstawie § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który powinien być uiszczony przez adwokata reprezentującego skarżącego bez wezwania (art. 221 p.p.s.a.). Ponieważ wpis nie został uiszczony przez adwokata przy wnoszeniu skargi, Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę na podstawie art. 221 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od M. W. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 180 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (por. także wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04, ONSAiWSA 1(1) 2004, poz. 12). m.s.