II OZ 788/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 247/06 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie II OZ 788/06 U Z A S A D N I E N I E W dniu 16 lutego 2006 r. Z. W. wniósł skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2006 r. w przedmiocie wstrzymania użytkowania jako hurtowni materiałów budowlanych części pomieszczeń budynku magazynowanego płodów rolnych. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia stwierdzając w uzasadnieniu, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", natomiast strona skarżąca we wniosku nie tylko nie wykazała zaistnienia takich okoliczności, ale również nie podała w przybliżeniu wysokości ewentualnej szkody. W ocenie Sądu wykonanie obowiązku wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego w określony sposób oraz przedłożenie oceny uciążliwości obiektu dla otoczenia nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Z. W. podnosząc, iż ustalenia Sądu I instancji rozpatrującego wniosek skarżącego pod kątem oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa są nietrafne, ponieważ we wniosku tym wskazano jakie konsekwencje wywoła wykonanie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach. Przepis art. 61 § 3 ppsa daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że stanowisko Sądu I instancji jest w pełni zasadne skoro skarżący nie wykazał we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Podniesione w skardze do Sądu I instancji takie okoliczności jak potrzeba prowadzenia określonej działalności ze względów gospodarczych i rodzinnych czy też skorzystanie z kredytu na przedmiotową działalność mogły być potraktowane ewentualnie jako wyjaśnienie przez stronę przyczyn korzystania z obiektu budowlanego nie odpowiadają natomiast wymogom dla uzasadnienia wniosku o zastosowanie przez Sąd art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i z tej przyczyny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa. .