III SA/Wa 2430/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej rozłożenia na raty zaległości w podatku VAT oraz umorzenia odsetek od powyższej zaległości oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2006 r. Nr [...]; po rozpatrzeniu zażalenia K. Sp. z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1pkt 1 w zw. z art. 224 § 2 i art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60),dalej "Ordynacja", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2006 r. Nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z [...] lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty i umorzenia odsetek od zaległości Spółki w podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił pogląd Naczelnika Urzędu Skarbowego W., iż decyzje wydawane w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych oraz w sprawie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę nie nakładają na podatnika żadnych obowiązków ani praw, zatem nie podlegają wykonaniu. Z tego powodu niemożliwe jest wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. wykonaniu mogą podlegać jedynie decyzje ustalające lub określające zobowiązanie podatkowe, czyli nakładające na stronę lub organy podatkowe określone prawa i obowiązki, a zatem w tej sprawie nie istniał przedmiot wstrzymania wykonania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] czerwca 2006 r. K. Sp. z o.o. uznała stanowisko organów podatkowych za krzywdzące, ponieważ uniemożliwia ono jej działanie od ponad roku. W ocenie skarżącej sugestia organów podatkowych, że ogłoszenie upadłości byłoby właściwą decyzją jest nieuzasadniona, ponieważ Spółka ma jedynie przejściowe trudności. W szczególności obecnie podpisała kontrakt, który zapewnia jej przychód w wysokości ok. 2 mln. zł, co umożliwi jej zwrot kwoty 53785,20 zł tytułem należności budżetowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako u.p.p.s.a. – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest uzasadniona Według Sądu rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy do sfery uznania administracyjnego ograniczonego ustawową przesłanką "szczególnie ważnego interesu strony". Ustawodawca nie wskazał, co należy rozumieć przez "szczególnie ważny interes strony", zatem uprawnione jest szerokie interpretowanie tego pojęcia, z uwzględnieniem różnorodnych sytuacji faktycznych. Przy interpretacji tego pojęcia należy jednak mieć na względzie, że wstrzymanie wykonania musi być uzasadnione "szczególnie ważnym interesem" związanym z istniejącą sytuacją, nawet niekoniecznie interesem majątkowym. Skarżąca Spółka nie wykazała, a nawet nie podjęła próby wykazania, istotnych w jej odczuciu okoliczności, które mogą być ocenione w płaszczyźnie art.224 § 2 Ordynacji. Poza tym zasadne, zdaniem Sądu, są spostrzeżenia prawne organów podatkowych obu instancji, iż możliwe jest wstrzymanie wykonania tylko tych aktów administracji, które nakładają na stronę obowiązki, nadające się do wykonania. W sytuacji, kiedy skarżąca, przy wniesieniu odwołania od decyzji o odmowie umorzenia odsetek i odmowie rozłożenia na raty zobowiązań podatkowych, domaga się zastosowania środka przewidzianego w art. 224 § 2 Ordynacji, a więc kwestionuje decyzję nie nakładającą na nią żadnego obowiązku, brak jest podstaw do zastosowania tegoż środka. Obowiązki skarżącej ustalały przepisy kolejnych ustaw o podatku od towarów i usług, nakładające obowiązek sporządzania deklaracji VAT – 7 oraz zapłatę wynikającego z tejże deklaracji podatku. Wszelkie argumenty dotyczące niemożności wywiązania się z zobowiązania mogą być podnoszone w postępowaniu wykonawczym. Odmowa rozłożenia na raty i odmowa umorzenia nie zmienia sytuacji podatnika w stosunku do jego sytuacji przed złożeniem stosownych wniosków. Ze względu na powyższe należało na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.