I OSK 55/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Marek Stojanowski, Sędziowie NSA: Irena Kamińska, Roman Ciąglewicz – spr., Protokolant: Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 873/06 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. S. z dnia [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego S. G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 873/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S. G. w sprawie ze skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r., Komendant Powiatowy Policji w S. S., na podstawie art. 41 ust.1 pkt 4 w związku z art. 45 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 19, poz.185 ze zm.), zwolnił S. G. ze służby w Policji, z dniem [...] kwietnia 2006 r. Organ ustalił, że skarżący w dniu 17 października 2005 r. został skazany przez Sąd Rejonowy w Passewalku w Niemczech, prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, tj. zbiorowe łapownictwo, na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu. Według Komendanta, swoim postępowaniem funkcjonariusz doprowadził do naruszenia autorytetu Policji. Organ stwierdził, iż prawomocny wyrok sądu kraju sygnatariusza Konwencji z Schengen stanowi podstawę do zastosowania art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji. W odwołaniu skarżący zarzucił, że żaden przepis konwencji z Schengen, ani żaden inny przepis prawa obowiązującego w Polsce nie stanowi, że w świetle prawa polskiego wyrok skazujący państwa obcego, będącego sygnatariuszem konwencji z Schengen, jest tożsamy z wyrokiem skazującym sądu polskiego. Zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji było więc nieuzasadnione. Do odwołania skarżący dołączył informację, według której nie figuruje w kartotece karnej Centralnego Rejestru Karnego. Zaskarżony rozkaz personalny został utrzymany w mocy rozkazem personalnym nr [...], Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., z dnia 13 czerwca 2006 r. Zdaniem organu odwoławczego, zaistniała przesłanka obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby, określona w art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki wskazał na regulację art. 114 § 1 K.p.k., według której orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do wszczęcia lub prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed sądem polskim. Wyjątek od tej zasady ustanowiono w art. 114 § 3 pkt 3 K.p.k., zgodnie z którym przepisu § 1 nie stosuje się do orzeczeń państw obcych, jeżeli wynika to z wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej. Zgodnie z treścią art. 54 Konwencji z Schengen, której Polska jest sygnatariuszem, osoba prawomocnie skazana przez jedną z układających się Stron, nie może z powodu tych samych czynów być ścigana przez inną układającą się Stronę, pod warunkiem, że w wypadku skazania kara została wykonana lub jest w trakcie wykonywania lub nie może być wykonana, według prawa wewnętrznego tej układającej się Strony, która orzekła karę. Skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Passewolku stanowi przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn na terenie Polski. W rezultacie, przepis art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji ma zastosowanie do skazania nie tylko orzeczeniem sądu polskiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie S. G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, w wyniku uznania, że skazanie przez sąd, o którym mowa w art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji, oznacza skazanie przez jakikolwiek sąd, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż oznacza ono skazanie przez sąd polski, a skazanie przez inny sąd, niż sąd polski, uniemożliwia wszczęcie postępowania na podstawie art. 41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Podniósł, iż z dniem wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego Rzeczpospolita Polska zobowiązała się do stosowania dorobku z Schengen, w tym m.in. art. 54 konwencji z Schengen. Oznacza on niemożność ponownego karania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej za czyny, co do których zapadły wyroki przed sądami państw będących członkami Unii Europejskiej (za wyjątkiem Wielkiej Brytanii i Irlandii). Nie oznacza to jednak, iż takie osoby mają być automatycznie uznane za skazane przez sąd kraju, którego są obywatelami. Nie przewiduje tego również, w ocenie skarżącego, żaden przepis prawa obowiązującego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący dalej wywodził, że zgodnie z art. 1 ust.2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, służy on do gromadzenia danych o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa. W rozumieniu całej ustawy, za skazaną uważa się osobę, wobec której zapadł prawomocny wyrok sądu polskiego. Według skarżącego, fakt skazania przez zagraniczny sąd mógłby być podstawą do wszczęcia postępowania w oparciu o art. 41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Jest to podstawa do fakultatywnego zwolnienia ze służby. Skarżony rozkaz nie zawiera żadnego uzasadnienia zwolnienia w tym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyraził pogląd, według którego interpretację art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji należy dokonać z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w rozpoznawanej sprawie wyraża się w tym, że nie można różnicować sytuacji prawnej policjanta, który został skazany wyrokiem sądu krajowego, od tego, który został skazany wyrokiem sądu państwa obcego. Nadto, zdaniem Sądu pierwszej instancji, ustawodawca w art. 114 § 3 K.k. wyraził zasadę niepodważalności powagi rzeczy osądzonej wyroków państw obcych, jeżeli wynika to z umowy międzynarodowej wiążącej Polskę. Umową tą jest m.in. Konwencja Wykonawcza do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisana dnia 19 czerwca 1990 r. (Dz. U. UE L 239, z dnia 22 września 2000 r.). Protokół dodatkowy dołączony do Traktatu Amsterdamskiego stanowi, że z dniem 1 maja 1999 r. ustalenia z Schengen zostały włączone do dorobku wspólnotowego (acquis communauitaire) Unii Europejskiej. Konwencja, jako akt prawny Unii, wiąże państwa członkowskie. Konsekwencją wstąpienia Polski do Unii jest to, że normy prawa wspólnotowego stały się automatycznie częścią prawa polskiego. W świetle art. 54 w/w Konwencji, osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn (pod pewnymi warunkami). Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne o znamionach przekupstwa, mimo że w polskim kodeksie karnym nie ma przestępstwa łapownictwa zbiorowego. Według Sądu, konsekwencje zasady wyrażonej w art. 54 Konwencji polegają także na tym, że skutki realizacji zasady ne bis in idem wpływają na inne dziedziny prawa. Wreszcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niefigurowanie w Krajowym Rejestrze Karnym nie oznacza, że osoba nie jest skazana. Rejestr ma charakter deklaratoryjny i porządkowy. Zauważył jeszcze, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz.580 ze zm.), w rejestrze gromadzi się także dane osobowe skazanych prawomocnie przez sądy państw obcych. Skargę kasacyjną wniósł S. G. Zaskarżył wyrok w całości oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, będące konsekwencją niewłaściwej wykładni polegającej na przyjęciu, że skazanie o którym mowa w powyższym przepisie, oznacza skazanie przez jakikolwiek sąd, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż oznacza ono skazanie przez sąd polski. Argumentował, że rozszerzająca wykładnia sądu jest nieuprawniona i sprzeczna z przepisami prawa materialnego. Podkreślił, że na mocy art. 174 Konstytucji RP Sądy i Trybunały wydają wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 175 ust.1 Konstytucji RP, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne i sądy wojskowe. W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, organami sprawującymi wymiar sprawiedliwości w zakresie określonym w TWE z dnia 25 marca 1957 r. są też Trybunał Sprawiedliwości i Sąd Pierwszej Instancji. Żaden przepis materialno-prawny nie przewiduje natomiast, w ocenie skarżącego, właściwości sądów krajowych innych państw Unii Europejskiej do sprawowania wymiaru sprawiedliwości na terytorium Polski. Zasada ne bis in idem, wyrażona w art. 54 Konwencji z Schengen, ma jedynie charakter procesowy. W efekcie, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, brak jest podstaw do uznania, że w rozumieniu art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji, skazanie przez sąd miałoby mieć szersze znaczenie, niż skazanie przez sąd polski. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało uwzględnić. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., w niniejszej sprawie nie zostały stwierdzone. Prawidłowo skonstruowana podstawa skargi kasacyjnej pozwala na merytoryczne odniesienie się do istoty sporu związanego z wykładnią przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust.4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58 ze zm.). Analizie podlegała hipoteza zawarta w tym przepisie, polegająca na skazaniu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Trafnie w skardze kasacyjnej podniesiono, że punktem wyjścia dla ustalenia treści pojęcia "skazania prawomocnym wyrokiem sądu" powinny być normy konstytucyjne. Zgodnie z art. 175 § 1 Konstytucji RP, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Według zaś art. 176 § 2 Konstytucji RP, ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Ograniczając wywód do sądów powszechnych odnotować przyjdzie, że ich ustrój określa ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.1070 ze zm.), a postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów regulują przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz.555 ze zm.). Jeśli zatem w przepisach prawnych powszechnie obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej występuje określenie "skazanie prawomocnym wyrokiem sądu", to należy je odczytać jako skazanie wyrokiem sądu powołanego na podstawie w/w norm konstytucyjnych i ustawowych. Sądem takim nie jest sąd państwa obcego. Wykładnię tę umacnia rozróżnienie, w art. 1 ust.2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz.580 ze zm.) osób "prawomocnie skazanych za przestępstwa i przestępstwa skarbowe" od osób "prawomocnie skazanych przez sądy państw obcych". Oceny tej nie zmieniają normy zawarte w ratyfikowanych umowach międzynarodowych (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). Poza sporem pozostaje konstatacja, że ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana (art. 91 ust.1 Konstytucji RP). Nadto, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami (art. 91 ust.3 Konstytucji RP). Traktat o przystąpieniu do Unii Europejskiej (Traktat Akcesyjny) podpisany 16 kwietnia 2003 r. w Atenach, zgodnie z jego art. 2 ust.2, wszedł w życie z dniem 1 maja 2004 r. Z tym dniem dorobek wspólnotowy (acquis communautaire) Unii Europejskiej stał się częścią krajowego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (art. 91 ust.1 Konstytucji RP i art. 1 ust.2 Traktatu Akcesyjnego oraz art. 2 Aktu dołączonego do Traktatu). Do dorobku wspólnotowego należą przepisy Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. U. UE.L.00.239.19). W Tytule III tej Konwencji "Policja i bezpieczeństwo" zawarty jest Rozdział 3 "Stosowanie zasady ne bis in idem". Istota tej regulacji proceduralnej zamieszczona została w art. 54 Konwencji. Według tego przepisu, osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn, pod warunkiem, że została nałożona i wykonana kara lub jest ona w trakcie wykonywania, lub nie może być już wykonana na mocy przepisów prawnych skazującej Umawiającej się Strony. Niewątpliwie Konwencja Wykonawcza do Układu z Schengen wraz z jej art. 54 stanowi wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową, o której mowa w art. 114 § 3 pkt 3 Kodeksu karnego. Regulacja zawarta w art. 114 § 3 K.k. przewiduje odstępstwo od stosowania jurysdykcji polskiej, które to stosowanie jest regułą sformułowaną w art. 114 § 1 K.k. Odstępstwo to ma służyć realizacji zasady ne bis in idem, czyli ograniczeniu możliwości "podwójnego skazania" (por. Andrzej Marek "Kodeks karny. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC 2006, s. 248; J. Raglewski [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll "Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I", Zakamycze 2004, teza 10 do art. 114; Paweł Kołodziejski "Ne bis in idem w stosunku do orzeczeń sądów zagranicznych", Prokuratura i Prawo 2006/9/55). Nie ma natomiast żadnych podstaw do postawienia tezy, że przepis art. 114 § 3 pkt 3 K.k. w związku z art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen reguluje inne kwestie, niż zakaz ścigania. W szczególności, przepisy te nie utożsamiają skazania wyrokiem sądu innego państwa Unii Europejskiej ze skazaniem wyrokiem sądu polskiego. W konsekwencji przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej orzeczenia wydawane w państwach członkowskich uzyskały bowiem moc prawną i pierwszeństwo przed ogólną zasadą wyrażoną w art. 114 § 1 K.k. tylko w takim zakresie, w jakim tę moc określiły normy unijne (por. wyrok SN z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt IV KO 22/05, OSNKW 2006/7-8/75). W tej sytuacji, tylko dla porządku, odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, podkreślić trzeba, że z perspektywy organu procesowego prowadzącego postępowanie karne w sprawie osądzonej już prawomocnie w innym państwie członkowskim związanym Konwencją, istotny jest tylko ten element, czy państwo, które jako pierwsze osądziło sprawcę, jest aktualnie związane zasadą określoną w art. 54 Konwencji (por. Barbara Nita "O zasadzie ne bis in idem w świetle art. 54 Konwencji wykonawczej z Schengen", Europejski Przegląd Sądowy 2006/7/6). Nie ma zatem znaczenia podnoszony przez skarżącego fakt popełnienia czynu, za który został skazany wyrokiem sądu państwa obcego, przed datą, od której Rzeczypospolita Polska jest związana unormowaniem art. 54 Konwencji. Skoro zaś z art. 114 § 3 K.k. w związku z art. 54 Konwencji wynika tylko zakaz powtórnego ścigania, to wyżej opisane stanowisko w kwestii intertemporalnej jest przecież korzystne dla sprawcy. Zauważyć jeszcze warto, że dla interpretacji pojęcia "skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego", nie ma znaczenia poddanie się Rzeczypospolitej Polskiej orzecznictwu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Po pierwsze, do kompetencji tego Sądu nie należy skazywanie za przestępstwa, a po drugie, Trybunał nie jest sądem państwa obcego. W konsekwencji przyjąć należy, że "skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego", o którym mowa w art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz.277 ze zm.), nie oznacza skazania wyrokiem sądu państwa obcego. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości co do zgodności, tak rozumianego, przepisu art. 41 ust.1 pkt 4 z Konstytucją RP. Odnosi się to także do zgodności ze sformułowaną w art. 32 ust.1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. Z zasady tej wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie jednakowej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oceniając regulacje prawną z punktu widzenia zasady równości, należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy można wskazać cechę wspólną istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa. Ustalenie to wymaga analizy celu i treści aktu normatywnego, w którym zawarta została analizowana norma prawna. Jeżeli ustawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Takie odstępstwo nie musi jednak oznaczać naruszenia art. 32 ust.1 Konstytucji RP. Jest ono dopuszczalne m.in. wtedy, gdy kryterium różnicowania pozostaje w racjonalnym związku z celem i treścią danej regulacji (patrz: wyrok TK z dnia 28 maja 2002 r., sygn. akt P 10/01, OTK-A 2002/3/35; wyrok TK z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, OTK-A 2006/9/124). Regulacja art. 41 ust.1 pkt 4 nie może być, jeśli chodzi o treść i cel, odrywana od unormowania art. 41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Ten ostatni przepis stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia policjanta ze służby, w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Skazanie wyrokiem sądu państwa obcego za popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego może stanowić podstawę zwolnienia policjanta ze służby w oparciu o unormowanie art. 41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Brak związania wyrokiem sądu państwa obcego, które to związanie występuje w hipotezie art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji (czy też np. w art.11 Kodeksu postępowania cywilnego), jest efektem suwerennności polskiego systemu prawnego, zasygnalizowanej powyżej w uwagach dotyczących źródeł prawa i organów wymiaru sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej. Suwerenność ta oznacza brak związania wyrokami skazującymi sądów państw obcych, z wyjątkami określonymi w art. 114 § 3 K.k., w zakresie wyraźnie wynikającym z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Zróżnicowanie sytuacji analizowanych podmiotów nie jest więc rezultatem naruszenia Konstytucji, ale efektem dostosowania norm ustawy o Policji do norm konstytucyjnych. Zaakcentować jednak trzeba, iż zróżnicowanie to nie niweczy celu regulacji art. 41 ustawy o Policji. Norma art. 41 ust.2 pkt 8 tej ustawy pozwala na ocenę zachowania policjanta skazanego wyrokiem sądu państwa obcego z uwzględnieniem polskich norm i instytucji prawnokarnych, o których mowa w art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji. W rezultacie trudno mówić o dyskryminacji funkcjonariusza skazanego wyrokiem sądu polskiego za czyn opisany w art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji, w stosunku do policjanta poddanego trybowi określonemu w art. 41 ust.2 pkt 8 omawianej ustawy. Odmienna ocena Sądu pierwszej instancji stanowiła zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy należało, na mocy art. 188 P.p.s.a., orzec jak w sentencji. Koszty postępowania sądowego za obie instancje zasądzono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 P.p.s.a. (por. Bogusław Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kantor Zakamycze 2006, s. 444).