IV SA/Po 335/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Kręcichwost- Durchowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz- Frymus NSA Paweł Miładowski Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi D.T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/E. Makosz-Frymus MZ Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. nr [...] nie stwierdził D. T. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132 poz. 1115 - dalej: Wykaz chorób zawodowych) t. j. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że D. T. została skierowana do Poradni Konsultacyjnej i Chorób Zawodowych W. Centrum Medycyny Pracy w P.. Po wykonaniu badań internistycznych, laryngologicznych, foniatrycznych, audiometrycznych, spirograficznych i laryngostroboskopii lupowej w Orzeczeniu lekarskim nr [...] nie stwierdzono u skarżącej zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysphonii hyperfunkcjonalnej - zmiany chorobowe nie ujęte w Wykazie chorób zawodowych. D. T.nie zgodziła się z treścią orzeczenia i złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania. Instytut Medycyny Pracy w Ł. nie potwierdził zmian organicznych w obrębie krtani, typowych dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego. Od decyzji do organu I instancji odwołała się D. T. kwestionując rzetelność przeprowadzonych badań, wskazując m. in., że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie wydała osoba posiadająca wiedzę z zakresu foniatrii. Ostatecznie wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy w oparciu o opinię biegłego foniatry. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż D.T. pracowała jako nauczyciel w pełnym wymiarze godzin w warunkach wzmożonego wysiłku głosowego w latach 1969-2002, natomiast w okresie 2002-2004 w niepełnym wymiarze czasu pracy. Rozpoznane klinicznie " przewlekły prosty nieżyt krtani " oraz "dysphonia hyperfunkcjana " nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. I nie dają podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej narządu głosu. Nie rozpoznano u D. T. zmian organicznych w zakresie krtani w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, bądź cech niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fanacyjną głośni i trwałą dysfonią, które są typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego. W niniejszej sprawie zgodnie orzekały jednostki służby zdrowia upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych. Jednostki te zapoznały się w trakcie postępowania z dokumentacją lekarską leczenia foniatrycznego, w tym z kartą leczenia w Klinice Foniatrii i Audiologii w P. z dnia [...] r. Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest związany rozpoznaniem chorobowym umieszczonym w orzeczeniu jednostki upoważnionej i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Na powyższą decyzję D.T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazując na rozbieżności w orzeczeniach lekarskich. Na rozprawach w dniach 29.06.2006r. i 25.10.2006 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wskazała nadto, że nie była poddana badaniu przez lekarza foniatrę w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. i że z dołączonej do akt dokumentacji w sposób dokładny wynika, iż kwalifikuje się do przyznania jej choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej, co oznacza, iż Sąd administracyjny może zaskarżoną decyzję wzruszyć tylko wówczas, gdyby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. W niniejszej sprawie, kryterium weryfikacji zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. 132, poz. 1115), wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy. W myśl § 2. 1 rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". W załączniku do rozporządzenia zawarto wykaz chorób zawodowych, w którym w pkt 15 wymienia się przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią Rozporządzenie normuje też kompetencje państwowych inspektorów sanitarnych; to te organy w toku podejmowania decyzji w sprawie choroby zawodowej przeprowadzają ocenę narażenia zawodowego ( § 2 ust. 5 pkt 3), a decyzje w w/w sprawach wydają na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim ( § 8 ust. 1). Z kolei zadaniem jednostek orzeczniczych jest ocena narażenia zawodowego przeprowadzana w toku rozpoznawania choroby zawodowej oraz orzekanie o rozpoznaniu choroby zawodowej ( § 2 ust.5 pkt 2 oraz § 5 ust.1). Przechodząc do stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, że narażenie zawodowe D. T. jest bezsporne, sporna jest natomiast kwestia zakwalifikowania choroby skarżącej jako choroby zawodowej w rozumieniu Wykazu chorób zawodowych. Zarzuty Skarżącej odnoszące się do badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. i Poradni Konsultacyjnej i Chorób Zawodowych W. Centrum Medycyny Pracy w P. nie znajdują potwierdzenia. W jednostkach tych u Skarżącej wykonano badania internistyczne, laryngologiczne, foniatryczne, audiometryczne, spirograficzne, laryngostroboskopii lupowej i videoskopowe. Ponadto w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. przeanalizowano aktualne wyniki badań i całą dokumentację lekarską z Poradni Foniatrycznej WCMP w P., Poradni Foniatrycznej przy Szpitali Wojewódzkim w P. oraz karty informacyjnej z leczenia szpitalnego w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym nr 2 w P. Oddziału Klinicznego Foniatrii i Audiologii z dnia [...] r. W orzeczeniu lekarskim I instancji nadto wskazano na odmienną etiologię dolegliwości skarżącej. Stwierdzono bowiem, że stwierdzone zmiany są spowodowane nieprawidłową emisją głosu. Nie potwierdził się podnoszony przez Skarżącą zarzut, że w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. nie była badana przez lekarz foniatrę. Wynika to jednoznacznie z pisma Instytutu z dnia [...] lipca 2006r., dołączonych do pisma zdjęć i karty konsultacji foniatrycznej podpisanej przez lek. med. I. K. specjalistę foniatrę. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił wniosek Skarżącej o nadesłanie pełnej dokumentacji lekarskiej, która była podstawą wydania orzeczenia I instancji. Wskazać należy, że w swoim wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnego wskazania, że z niej wynika, że kwalifikuje się do przyznania choroby zawodowej, nie wskazała jednak żadnych argumentów i okoliczności, które potwierdzałyby, iż badania przeprowadzone w jednostkach uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy bądź przez lekarzy do tego nieuprawnionych. Nie wskazała także by w jakimś konkretnym dokumencie stwierdzono, wbrew ustaleniom jednostek orzeczniczych, że Skarżąca cierpi na schorzenie wymienione w Wykazie chorób zawodowych. Twierdzenia strony, że wskazane przez nią dolegliwości w tym dysfonia hyperfunkcjonalna mieszczą się wśród jednostek chorobowych wymienionych w poz.15 Wykazu chorób zawodowych nie mogą zatem zdaniem Sądu stanowić podstawy do skutecznego wzruszania ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych obu stopni są w istocie opinią w rozumieniu art.84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa ), (wyrok NSA z 5.11.1998 - I SA 1200/98) i jako takie podlegają swobodnej ocenie dowodów. Teza ta jest aktualna także pod rządami Wykazu chorób zawodowych. W wyniku oceny opinii, organ administracji publicznej I i II instancji, może ową opinię uznać, bądź też nie (odpowiednio - Tadeusz Widła "Ocena dowodu z opinii biegłego" Wyd. UŚ 1992 s. 82 i nast.). W utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego i w doktrynie jest pogląd, że kontrola opinii biegłego winna polegać na sprawdzeniu prawidłowości - z punktu widzenia wymagań logiki i zasad doświadczenia życiowego - rozumowania przeprowadzonego w jej uzasadnieniu (odpowiednio - orz. SN z: 3.11.1976 - IV CR 481/76 - OSNC 5-6/77/102, akceptowane przez E. Wengerka w: "Kpc z komentarzem" W.Pr. 1989 t. 2 s. 461 uw. 12; 15.6.1970 - I CR 224/70 - Biul. SN 11/70/203, akceptowane przez T. Erecińskiego w: "Komentarz do kpc" W.Pr. 2002 t. 1 s. 558 uw.21; postanowienie SN z 7.11.2000 - I CKN 1170/98 - OSNC 4/01/64), a zatem organy nie są zwolnione od obowiązku dokonania oceny takich opinii w granicach art. 80 kpa, to jednak zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły zasad procedury administracyjnej wskazujących na uchybienia art. 77 względnie 80 kpa. W związku z tym należy także wskazać, że decyzje organów I i II instancji nie są lakoniczne, powierzchowne i słabo umotywowane. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, brak jest przesłanek, które wskazywałyby, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie naruszyły prawo. Przepisy jednoznacznie wskazują bowiem przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczności te były wzięte pod rozwagę w trakcie postępowania. Podkreślić trzeba, że organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu uprawnionej jednostki służby zdrowia. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/E.Makosz-Frymus / -/E.Kręcichwost-Durchowska /-/P.Miładowski MZ