II OSK 21/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 442/06 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia od A. F. na rzecz "[...]" Spółka z o.o. w W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 442/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - po rozpoznaniu skargi A. F. - uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wójt Gminy L. na podstawie art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 3a, art. 53, art. 56 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz art. 106 k.p.a. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "[...]" nr [...] na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w miejscowości Z. Organ I instancji wskazał, iż budowa stacji telefonii komórkowej jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Pola elektromagnetyczne o poziomach promieniowania wyższych od dopuszczalnego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wystąpią na wysokościach zawieszenia anten 26 m nad poziomem terenu, maksymalnej odległości 47,51 m od wieży antenowej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. F. podniosła, iż nie wyraziła ostatecznej zgody na realizację inwestycji na działce stanowiącej jej własność oraz zawarła wniosek o wykupienie przedmiotowej działki. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. F. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Skarżąca zarzuciła, iż decyzja zawiera błędne podstawy prawne, w szczególności decyzja narusza interesy osób trzecich, brak jest w decyzji mowy o zabezpieczeniu ludzi na terenie inwestycji i odniesienia do mogących w przyszłości wystąpić zakłóceń spowodowanych pracą stacji bazowej, niezbędna jest kontrola poziomów pól elektromagnetycznych oddziaływujących na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną, jednak nie z przyczyn w niej podanych. Wskazał, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że decyzja narusza przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do twierdzenia, że każde z tzw. uzgodnieniowych postanowień wydanych w ramach tej sprawy w trybie art. 106 § 5 k.p.a. w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji zostało prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania. Sąd podniósł, iż nie jest to tzw. inwestycja liniowa, stąd postanowienia uzgodnieniowe muszą być przesłane odrębnie każdej ze stron postępowania z pouczeniem o przysługującym zażaleniu (art. 106 § 5 k.p.a.). W tym zakresie organ nie może orzekać na zasadzie domniemania doręczenia postanowień w trybie art. 40 § 2 i 3 k.p.a. i to w sytuacji faktycznej, gdy nawet nie zbadał, czy zostały one doręczone wszystkim stronom postępowania występującym na obszarze oddziaływania danej inwestycji, którego zasięg terytorialny wynika z raportu oddziaływania na środowisko. Dlatego organ rozpatrując ponownie sprawę musi zbadać, czy postanowienia dotyczące uzgodnienia zostały przesłane wszystkim stronom postępowania. Sąd wskazał, iż wynika to także z dyspozycji art. 57 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz poglądów doktryny prawa ochrony środowiska (J. Jendrośka, Ustawa - Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wrocław 2001 s. 279, 288 -290 i 298). Uznając, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "[...]" Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez radcę prawnego L. Ł. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: 1. art. 134, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez błędne oznaczenie granic i przedmiotu sprawy i przyjęcie, że podstawą uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą być ustalone przez Sąd wady polegające na braku sprawdzenia, czy prawidłowo doręczono stronom uzgodnienia dokonane w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym naruszenie art. 48 w/w ustawy określającego wymagane uzgodnienia i organy właściwe do ich dokonania w zakresie zaskarżonej do WSA decyzji, tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 2. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 12, poz. 902) poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport oddziaływania na środowisko może być wymagany, a tym samym nieuwzględnienie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). 3. art. 57 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska poprzez wskazanie, że z dyspozycji tych artykułów wynika obowiązek organu ustalenia, czy uzgodnienia wydane w postępowaniu o ustaleniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały doręczone stronom podczas, gdy art. 57 ust. 1 dotyczy uzgodnień wydawanych w zakresie ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast art. 46 ust. 4 pkt 1 nie może być podstawą do tego z przyczyn takich jak poprzedni artykuł oraz dlatego, iż przepis ten został uchylony ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) i obecnie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie stanowi części postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zarzucono, że Sąd przyjął tezę o braku sprawdzenia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu faktu doręczenia uzgodnień, a tym samym oparcie decyzji o niewyjaśniony stan faktyczny sprawy. Sąd przyjął także założenie, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uzgodnienia powinny otrzymać te strony postępowania, które występują na terenie oddziaływania niniejszego przedsięwzięcia zgodnie z raportem o oddziaływaniu na środowisko, a w tym postępowaniu nie ma obowiązku przedstawiania raportu. W związku z tym "[...]" Sp. z o.o. wskazała na nieuwzględnienie art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 717). W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż A. F. nie wniosła do Sądu skargi na decyzję Wójta Gminy L. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "[...]" w Z., lecz skargę na późniejszą decyzję tego organu, określającą środowiskowe uwarunkowania. Wskazano, iż ustalenia Sądu nie dotyczą zakresu sprawy objętego zaskarżoną decyzją. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd nie będąc związany granicami skargi nie może jednak przekroczyć granic sprawy administracyjnej i stosunku prawnego. Sąd związany jest granicami, jakie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji i nie może wyjść poza te granice. Ograniczenie to wynika z art. 134 i art. 135 p.p.s.a. Zaznaczono, że postępowanie w zakresie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzone było zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś przedmiotem skargi przed Sądem pierwszej instancji była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która została wydana w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska. Podkreślono także, iż Sąd wskazał, że organ musi zbadać, czy uzgodnienia dokonane w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania zostały prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania, co wynika z dyspozycji art. 57 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ust. 2, 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Tymczasem powołane przez Sąd przepisy dotyczą postępowania prowadzonego w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i prowadzonych w tym zakresie uzgodnień z organami właściwymi do ich wydania. Sąd nie wskazał, jakie nieprawidłowości mogły powstać w zakresie uzgodnień prowadzonych przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tylko stwierdził, iż nieprawidłowości takie mogły powstać przy doręczaniu uzgodnień w zakresie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem strony, Sąd dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 51 ustawy - Prawo o ochronie środowiska i nie uwzględnił postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Sąd zakwalifikował planowaną inwestycję do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska. Tymczasem projektowana stacja bazowa na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska. Ponadto stwierdzono, iż komentarz do ustawy Prawo ochrony środowiska autorstwa J.Jendrośka, na który powołuje się Sąd, odnosi się do stanu prawnego obowiązującego przed nowelizacją ustawy - Prawo ochrony środowiska, która wprowadziła do procedur inwestycyjnych decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzje takie obowiązują od drugiej połowy 2005 r. Zatem autor komentarza nie mógł odnieść się do trybu i sposobu określania środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd nie mógł uchylić decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na fakt, iż być może doszło do uchybień w zakresie doręczania uzgodnień prowadzonych w ramach postępowania o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Nadto Sąd błędnie przyjął, iż mogło dojść do takich uchybień. Wskazano, iż art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, jakie dane winien zawierać wniosek inwestora o ustalenie inwestycji celu publicznego. Z przepisu tego nie wynika obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tym samym Sąd przyjmując, że organ dokonujący uzgodnień w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien doręczyć je stronom postępowania, kierując się zakresem oddziaływania przedsięwzięcia wynikającym z raportu, dokonał niewłaściwej interpretacji przepisów art. 52 i art. 53 ustawy. Nadto zgodnie z art. 53 ust. 1 tej ustawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. A zatem, jeżeli A. F. został przyznany status strony w postępowaniu o ustalenie inwestycji celu publicznego, to mogła wnieść od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. F. wniosła o jej oddalenie. A. F. wyjaśniła, że nie składała odwołania od decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego dla inwestycji "[...]" w Z., gdyż na podstawie mapki stanowiącej załącznik do decyzji stwierdziła, że pola elektromagnetyczne na działce nr [...] będą występowały w znikomej części. Kiedy "[...]" złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z raportem oddziaływania na środowisko A. F. odkryła, że pola elektromagnetyczne wystąpią na znacznej części działki. A. F. podała, iż Wojewoda K. – P. uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. A. F. zaznaczyła, że nie otrzymała postanowień uzgodnieniowych z dnia [...] października i [...] października 2005 r., a jedynie w dniu [...] listopada 2005 r. informację o wszczęciu postępowania w obu sprawach dotyczących uzgodnień i już dzień później wysłano jej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z mocy zaś art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zwrot w "granicach sprawy, której dotyczy skarga" jest tożsamy z określeniem "w granicach danej sprawy". Na tle tego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury i doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. A.Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II., B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998r., III SA 103/97, OSP 1999/1/19, B. Adamiak [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 586, J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO Łódź – Zielona Góra 1997, s. 110 -111 , J. Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 722, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r., FSK 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Zasada niezwiązania Sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 (ONSA 1997, nr 3, poz. 104). Sąd administracyjny nie jest co prawda związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może wkraczać w inną sprawę niż ta, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych zaskarżonych daną skargą. Zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wydał po rozpoznaniu skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. To zaś oznacza, iż przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy były decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.). A zatem, Sąd pierwszej instancji był uprawniony do zbadania legalności aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tejże sprawy. Aktami wydanymi w granicach tej sprawy są postanowienia uzgodnieniowe podjęte w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Za takie akty nie można jednak uznać postanowień uzgodnieniowych podjętych w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji – jak błędnie przyjmuje Sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie Wójt Gminy L. decyzję z dnia [...] maja 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wydał – jak wynika z uzasadnienia tej decyzji - po uzgodnieniu projektu decyzji z Wojewodą K. – P., Marszałkiem Województwa K. – P., Starostą T., Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Powyższe uzgodnienia, jako podjęte w innym postępowaniu administracyjnym niż w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie podlegają kontroli Sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W niniejszej sprawie uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy jest wewnętrznie sprzeczne. Sąd pierwszej instancji rozważa kwestię doręczenia postanowień uzgodnieniowych "wydanych w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania" i jednocześnie powołuje przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (art. 57ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3). Nie można wykluczyć pomyłki Sądu pierwszej instancji, lecz przy tak lakonicznym i niestarannie sporządzonym uzasadnieniu nie można za Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy decydować, jakie akty podlegały kontroli Sądu i które przepisy prawa stanowiły podstawę prawną tej kontroli. Nie są też jasne przyczyny uznania przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowa inwestycja należy do inwestycji, o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Rację ma też strona wnosząca skargę kasacyjną, iż przepis art. 46 ust. 4 pkt 1 został uchylony ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) z dniem 28 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie wyjaśnił z jakich powodów ten przepis miałby mieć w niniejszej sprawie zastosowanie. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym zawiadomienia o terminie rozprawy adresowano do M. S. - Przedsiębiorstwo [...] "[...]" Sp. z o.o. w B. podczas, gdy w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo udzielone A. S. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie zbadał zakresu tego pełnomocnictwa jak i nie ocenił, czy w świetle art. 35 p.p.s.a. osoba ta mogła być pełnomocnikiem "[...]" Sp. z o.o. w W. w postępowaniu sądowoadministracyjnym . Z powyższych względów należało uznać, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od A. F. na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.