II FSK 174/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o. o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 86/06 w sprawie ze skargi A. sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w L. z dnia 24 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000, 2001, 2002 oraz miesiące od stycznia do listopada 2003 r. oddala skargę kasacyjną. I. Stan sprawy przestawiał się następująco: 1. W wyniku postępowania podatkowego Prezydent Miasta L. ustalił, że Spółka A. zaniżyła podatek od nieruchomości za 2000 r., 2001 r., 2002 r. i okres od stycznia do listopada 2003 r., nie deklarując wszystkich powierzchni, od jakich powinien być ten podatek naliczany. Sporna powierzchnia gruntów i budynków, którą spółka zgłaszała do opodatkowania podatkiem rolnym, zaś organ opodatkował podatkiem od nieruchomości, dotyczyła nieruchomości położonej w L. Jak wynikało z akt sprawy, nieruchomość ta została, na podstawie umowy z dnia 30 czerwca 1995 r., oddana przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa w dzierżawę spółce "M.", a następnie aneksem z dnia 18 grudnia 1996 r. dzierżawca scedował z dniem 1 stycznia 1997 r. prawa i obowiązki wynikające z umowy dzierżawy na rzecz "A." sp. z o.o. Na tej podstawie organ I instancji uznał, że A. jest dzierżawcą tej nieruchomości i powołując się na załącznik nr 1 oraz nr 2 do umowy dzierżawy stwierdził, że przedmiotem dzierżawy są grunty zabudowane, oznaczone symbolem "Bi" i na tej podstawie wywodził, że grunty będące w posiadaniu A. nie podlegały w spornych latach opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, gdyż nie były sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne ani jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, podobnie jak nie były sklasyfikowane jako lasy. Były natomiast klasyfikowane jako grunty zabudowane, dlatego też podlegały podatkowi od nieruchomości. 2. W odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta L. strona wskazała, że nie była podatnikiem podatku od nieruchomości, gdyż nie zawierała żadnych umów dzierżawy ani nie posiadała innego tytułu prawnego do nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Na mocy cesji praw i obowiązków wynikających z dzierżawy z M. na A. sp. z o.o. nie można było bowiem przenieść obowiązków podatkowych. Strona podnosiła też, że organ niesłusznie uznał, że tylko budynki nienadające się do użytku nie mogą być opodatkowane wyższą stawką, tymczasem powinno to także dotyczyć gruntów pod tymi budynkami. Ponadto organ powinien wydać odrębne decyzje co do każdego roku podatkowego. 3. W decyzji organ odwoławczy wskazał na przepisy określające zakres podmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości do końca 2002 r. (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm, dalej u.p.o.l.) oraz od 2003 r. (art. 3 ust. 1 u.p. o.l.) i konkludował, że podatnikami były wszystkie podmioty mające tytuł prawny do korzystania z nieruchomości lub nawet nie posiadające tytułu prawnego. Organ dowodził, że w drodze czynności prawnej (cesji) strony dokonały przekształcenia podmiotowego strony umowy dzierżawy, na co zgodę na cesję wyraził wydzierżawiający, przy niezmienionym stosunku zobowiązaniowym, nie nastąpiło natomiast w drodze umowy przeniesienie obowiązków podatkowych. Spółka posiada grunty "Bi", co przesądzało, że podlegały one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę – że były związane z działalnością gospodarczą. Odnośnie opodatkowania budynków - organ stwierdził, że w stanie prawnym za lata 2000-2002 wymóg związania budynków z działalnością gospodarczą oznaczał konieczność istnienia związku jedynie pośredniego, a takim było ich posiadanie przez A. Organ jednak wyłączył spod najwyższych stawek budynki, które nie spełniały wymagań technicznych. W kwestii gruntów pod budynkami niezdatnymi technicznie do wykonywania działalności organ uznał, że nie mógł prowadzić do wyłączenia opodatkowania fakt, iż grunt ten nie był aktualnie wykorzystywany w związku ze stanem budynku. 5. W skardze na powyższą decyzję strona powtórzyła większość zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podtrzymała, że organ nie wyjaśnił, czy grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym i utrzymywała, że klasyfikacja gruntów ma znaczenie dopiero od 2003 r., zaś wcześniej – tylko dla gruntów pod zabudowaniami. Zarzuciła, że analiza organu w powyższej kwestii sprowadziła się do przytoczenia brzmienia przepisu wg stanu na 2002 r. co stanowiło naruszenie art. 122 i 191 O.p., tj. obowiązku oceny wszelkich dowodów ze względu na ich znaczenie dla rozpatrywanej sprawy i 187 O.p. Zarzuciła też, że nie dokonano rozróżnienia dwóch stanów prawnych w odniesieniu do stawek podatku. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku przytoczył treść art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu do końca 2002 r. oraz art. 3 ust. 1 tej ustawy w stanie prawnym obowiązującym od 2003 r. Wskazał, że w obu stanach prawnych, mających zastosowanie w sprawie posiadanie gruntu na podstawie umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa było wystarczającą przesłanką uznania posiadacza za podatnika podatku od nieruchomości. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu podatkowego, iż na skutek cesji praw wynikających z umowy dzierżawy zawartej w dniu 30 czerwca 1995 r. oraz uwzględniając, że na cesję wyraził zgodę wydzierżawiający – Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, A. weszła w prawa dotychczasowego dzierżawcy i stała się stroną umowy dzierżawy. Tym samym trzeba uznać, że była ona posiadaczem spornych gruntów, a tytuł posiadania wynikał z umowy zawartej z ich właścicielem. To przesadzało, że w świetle powołanych wyżej przepisów skarżąca Spółka była w okresie 2000-2003 podatnikiem podatku od nieruchomości, należnego od spornych gruntów, będących przedmiotem dzierżawy. Sąd wskazał także, że od 2003 r. okolicznością wyłączającą grunty spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości było ich sklasyfikowanie w operatach ewidencyjnych jako gruntów rolnych lub lasów. Odmienna klasyfikacja oznaczała ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Znaczenie klasyfikacji na gruncie stanu prawnego w 2003 r. nie było zresztą kwestionowane przez stronę. Nie zgodził się ze strona skarżącą, iż w latach 2000-2002 klasyfikacja gruntów i budynków miała znaczenie jedynie w odniesieniu do gruntów pod zabudowaniami. Co prawda ustawa o podatku rolnym w brzmieniu obowiązującym w tym czasie, określając przedmiot opodatkowania tym podatkiem, do klasyfikacji odwoływała się wprost w ust. 2 art. 1 właśnie w odniesieniu do gruntów pod zabudowaniami, jednak nie ulega wątpliwości, że był to jedynie jeden z przykładów tego, co ustawa ta uznawała za gospodarstwo rolne. Jednocześnie na gruncie stanu prawnego obowiązującego do końca 2002 r. analiza przepisu art. 3 ust. 1 u.p. o.l. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że stwierdzenie, iż grunty te nie były objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym było wystarczające dla przyjęcia, że podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p. o.l.). Dopiero w razie ustalenia, że grunty były objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym organ był obowiązany dokonać ustaleń, czy spełnione są przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p. o.l. W przedmiotowej sprawie zostało bezspornie ustalone przez organ podatkowy na podstawie przekazanych przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wypisów z rejestru gruntów, że gruntom dzierżawionym przez A. sp. z o.o. od AWRSP nadano symbol klasyfikacyjny "Bi" – który jest właściwy dla "innych terenów zabudowanych". Sąd zauważa, że kategoria ta została wymieniona w § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), w grupie "grunty zabudowane i zurbanizowane". Kategorie i symbole odpowiadające gruntom leśnym zostały natomiast wymienione w ust. 2 § 68, natomiast rodzaje użytków rolnych – w § 1. W tak ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe uznając, że sporne grunty należy opodatkować podatkiem od nieruchomości, zasadnie powołały się zatem na ich klasyfikację w operatach ewidencyjnych. Przechodząc do kwestii zastosowanych stawek podkreślono, że stan prawny w 2003 r. był w zasadzie jasny co do przyjęcia kryteriów pozwalających uznać dany grunt lub budynek za związany z działalnością gospodarczą – z uwagi na definicję zawartą w art. 1a u.p. o.l., która za decydującą przesłankę potwierdzającą związek gruntów, budynków i budowli z działalnością gospodarczą przyjmowała ich posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarcza, (bez względu na sposób ich faktycznego użytkowania) i określała zarazem wyjątki od tej zasady (budynki mieszkalne i grunty po nimi, grunty i budynki ze względów technicznych nie mogące być wykorzystywane do działalności gospodarczej). Reasumując wskazano, że w stanie prawnym istniejącym przed 2003 r. sposób faktycznego wykorzystania gruntów posiadanych przez przedsiębiorcę nie miał znaczenia, o ile nie były to grunty klasyfikowane jako rolne lub leśne. Słusznie też, w przekonaniu Sądu, organ przyjął, iż dla uznania budynków za związane z działalnością gospodarczą wystarczające jest istnienie choćby pośredniego ich związku z tą działalnością. Przechodząc do kwestii wyłączenia w odniesieniu do roku 2003 spod najwyższych stawek podatku powierzchni tych budynków, które ze względów technicznych organ uznał za niezdatne do prowadzenia działalności gospodarczej Sąd uznał również ustalenia w tym zakresie za prawidłowe. Strona ponadto nie kwestionowała zastosowania niższych stawek w stosunku do tych obiektów, a jedynie domagała się uznania za niezdatne do działalności gospodarczej ze względów technicznych także gruntów pod tymi budynkami. Sąd w niniejszej sprawie nie podzielił tego poglądu. Warunek, iż grunt ze względów technicznych nie może się nadawać do prowadzenia działalności należy odnosić wyłącznie do tego konkretnego przedmiotu opodatkowania, tj. gruntu, nie zaś wywodzić o jego właściwościach "technicznych" ze stanu posadowionego na tym gruncie budynku. We wszystkich okresach objętych zaskarżoną decyzją problematykę opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości regulowała ta sama ustawa z dnia 12 styczeń 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W wyniku nowelizacji tej ustawy, od 1 styczeń 2003 r. uległa znacznym zmianom nie tylko jej treść, ale również układ przepisów regulujących poszczególne kwestie. Zaskarżona decyzja rozstrzygała więc o zobowiązaniach podatkowych spółki A. na tle dwóch stanów prawnych: obowiązującego w latach 2000-2002 oraz od 1 stycznia 2003 r. Odpowiadając w tym miejscu na zarzut skargi dotyczący bezprawnego wydania jednej decyzji w takiej sytuacji, Sąd stwierdził, iż obowiązujące przepisy nie pozbawiały organu prawa do orzekania w jednej decyzji o zobowiązaniach dotyczących różnych lat podatkowych. Decyzja w zakresie podatku od nieruchomości należnego od osób prawnych ma charakter określający, zaś sama Spółka była obowiązana do składania corocznie deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości. Określając zobowiązanie w wysokości innej, niż wynikająca z deklaracji, organ był władny wydać jedną decyzję, w której jednak był obowiązany określić wysokość podatku odrębnie dla każdego roku podatkowego, w wysokościach uwzględniających stawki uchwalone na dany rok podatkowy. 7. Powyższy wyrok skargą kasacyjną spółka zaskarżyła w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p. o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że sporne grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie są objęte podatkiem rolnym; – art. 5 ust. 3 u.p. o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2002 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 listopada 2002 r. samo posiadanie gruntów przez przedsiębiorcę powodowało ich związanie z działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowanie najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości; – art. 1a ust 1 pkt 3 u.p. o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. (Dz.U z 2002 r. Nr 9, poz.84 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu wyłączenia określonego w tym przepisie do stanu faktycznego sprawy. WSA nie zastosował wyłączenia z pojęcia gruntów związanych z działalnością gospodarczą gruntów pod budynkami nie wykorzystywanymi do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych wskutek uznania, że tylko budynki nie nadające się do prowadzenia działalności gospodarczej (ze względów technicznych) mogą być opodatkowane niższą stawką podatku od nieruchomości. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny bowiem oddalając skargę postąpił wbrew dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był, na mocy tego artykułu skargę uwzględnić i uchylić skarżoną decyzję, ponieważ organ podatkowy, który ją wydał, naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie w całości orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał podnoszonego przez stronę zarzutu, iż klasyfikacja gruntów i budynków w latach 2000-2002 (w zakresie opodatkowania podatkiem rolnym) miała znaczenie jedynie w odniesieniu do gruntów pod zabudowaniami, w związku z czym grunty podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał podnoszonego przez stronę zarzutu, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 listopada 2002 r. nieprawidłowym było opodatkowanie wszystkich gruntów i budynków będących w posiadaniu Skarżącego według najwyższych stawek podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności Zdaniem Skarżącego stanowisko Sądu w tym zakresie oparte jest na błędnej wykładni art. 5 ust. 3 u.p. o.l. w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2002 r. Nawet przypadku przyjęcia nieprawidłowego stanowiska WSA, że grunty i budynki Skarżącego nie podlegają wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości bezpodstawnym było opodatkowanie ich według najwyższej stawki podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał także podnoszonego przez stronę argumentu, że nie tylko budynki nie nadające się do prowadzenia działalności gospodarczej, ale także grunty pod tymi budynkami nie mogą być (w roku 2003) opodatkowane w sposób wskazany w skarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącego stanowisko Sądu w tym zakresie oparte jest na niewłaściwym zastosowaniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p. o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny sam dostrzegł uchybienia organu podatkowego stwierdzając w skarżonym orzeczeniu, że "niezawarcie natomiast w zaskarżonej decyzji wprost stwierdzenia, iż sporne grunty nie były w latach 2000-2002 objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym stanowiło pewne uchybienie w zakresie uzasadnienia prawnego". Nie uznał też zarzutu, że w związku z zasadniczymi zmianami stanu prawnego w przedmiotowej sprawie powinny być wydane odrębne decyzje określające zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za każdy rok oddzielnie (zawierające uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego). II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 1. Za oczywiście bezzasadny należało uznać zarzut, że w sprawie powinny być wydane odrębne decyzje na poszczególne lata podatkowe. Pomijając już zasadniczą kwestię, że nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy należy zauważyć, że przyczyniło się to do sprawnego załatwienia sprawy, stosownie do dyrektywy zawartej w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Mnożenie postępowań i tym samym zwiększanie ich kosztów z pewnością nie leży w interesie podatnika. Tego rodzaju praktyka, przy takich samych stanach faktycznych i prawnych za lata 2000-2002 oraz – po zmianie przepisów z dniem 1 stycznia 2003 r. zasługuje na pełną aprobatę. 2. Drobne uchybienia dotyczące uzasadnienia decyzji mające "techniczny" charakter, w niczym nie utrudniały właściwego odczytania treści rozstrzygnięcia ani obrony podatniczki. Uzasadnienie decyzji pozwoliło na jej pełną kontrolę przez Sąd administracyjny i to zarówno w aspekcie procesowym jak i materialnoprocesowym. Ocenie Sądu, co do braku możliwego wpływu tych uchybień na sposób załatwienia sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.) skarżąca nie przedstawiła żadnego rzeczowego kontrargumentu. 3. Na s. 12 i 13 uzasadnienia wyroku prawidłowo i wyczerpująco wyjaśniono, dlaczego do końca 2002 r. przedmiotowe grunty nie były objęte podatkiem rolnym lub leśnym. Powtarzanie tych wywodów, dla interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. nie jest celowe. Dla sądu kasacyjnego również jest oczywiste, że w sytuacji, w której: – art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne kartograficzne nakazywał przyjmować dane zawarte w ewidencji gruntów za podstawę wymiaru podatków, – art. 20 ust. 1 tej ustawy stanowił, że ewidencja ta obejmuje m.in. informacje dotyczące rodzaju użytków gruntowych (pkt 1), – przedmiotowym gruntom nadano w ewidencji symbol kwalifikacyjny "Bi" (inne tereny zabudowane) opodatkowanie tych gruntów podatkiem rolnym było wykluczone. Nieporozumieniem jest twierdzenie, z powołaniem się na art. 217 Konstytucji RP, że cyt. wyżej art. 21 Prawa geodezyjnego... nie można stosować jako podstawy wymiaru podatku. Materialnoprawną podstawę tego wymiaru stanowiły przepisy ustawy podatkowej, wskazane w zaskarżonej decyzji oraz przepisy wydanej, na podstawie tej ustawy, uchwały Rady Miejskiej w L. Posłużenie się przy wymiarze podatku danymi z ewidencji gruntów, zgodnie z wyraźnie wyrażoną wolą ustawodawcy w niczym nie naruszało wynikającej z art. 217 Konstytucji zasady wyłączności ustawy przy nakładaniu podatków. Nie sposób również podzielić poglądu, wyprowadzonego z treści art. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym, w myśl którego wymóg odpowiedniej kwalifikacji w ewidencji gruntów odnosi się tylko do gruntów pod zabudowaniami; o opodatkowaniu tym podatkiem pozostałych gruntów miałoby decydować wyłącznie ich przeznaczenie. Ten fragment przepisu ("sklasyfikowanych w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne") odnosi się wyłącznie do gruntów pod zabudowaniami i ma na celu wyłączenie z opodatkowania podatkiem rolnym części tych gruntów. W świetle przepisów kodeksu cywilnego (art. 461) grunty pod takimi zabudowaniami stanowią nieruchomość rolną (por. uchwałę SN z 30 maja 1996 r. III CZP 47/96, OSN 1996, nr 11, poz. 142). To unormowanie nie ma znaczenia dla opodatkowania pozostałych gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Taki, jak w skardze kasacyjnej pogląd nie był dotychczas prezentowany ani w orzecznictwie, ani w literaturze przedmiotu. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. należało zatem uznać za chybiony. 4. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w tym samym czasie. Wykładnia tego przepisu została utrwalona w orzecznictwie sądowym i jest ona zgodna z poglądem wyrażonym w zaskarżonym wyroku. Nie podważa jej odosobniony wyrok sprzed wielu lat, na który powołuje się skarżąca ani nieliczne odmienne wypowiedzi w piśmiennictwie. Nie ma żadnych podstaw by kwestionować pogląd, oparty na gramatycznej wykładni przepisu, w myśl którego od 1 stycznia 1997 r. każdy grunt znajdujący się w posiadaniu podmiotu gospodarczego (przedsiębiorcy) jest – z mocy prawa – gruntem związanym z działalnością gospodarczą (por. wyrok z 21 czerwca 2005 r. FSK 1879/04 i wiele innych). Tę kwestię należy uznać za ostatecznie wyjaśnioną i to w sposób odmienny niż przedstawiony w skardze kasacyjnej. 5. W związku z zarzutem naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w aktualnym (od 1 stycznia 2003 r.) brzmieniu należy podzielić pogląd sądu I instancji, że przepis ten zastosowano prawidłowo. Uzupełniając wywody uzasadnienia dotyczące tej kwestii (s. 17) należy tylko przypomnieć, że grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2). Stąd też okoliczności odnoszących się do jednego z tych przedmiotów (względy techniczne) nie można odnosić wprost do drugiego przedmiotu. Tam gdzie ustawodawca zamierzał powiązać sytuację prawną budynku z gruntem z nim związanym uczynił to w sposób wyraźny (pkt 3 – w odniesieniu do budynków mieszkalnych). 6. Bezzasadność wszystkich zarzutów zobowiązuje Sąd do oddalenia skargi kasacyjnej (art. 184 p.p.s.a.). Strona przeciwna nie poniosła kosztów postępowania kasacyjnego, które podlegałyby zwrotowi. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.