VI SA/Wa 1482/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi Z. [...] "M." [...]spółka jawna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę VI SA/Wa 1482/06 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nałożył na Z. "M." [...] sp. j. w [...] kary pieniężne w kwotach: 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i karę 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia przez pracodawcę poświadczenia zatrudnienia oraz spełnienia przez kierowcę wszystkich wymagań określonych ustawą. Łącznie nałożono karę pieniężną w kwocie 11500 zł. Kary nałożono po przeprowadzeniu kontroli przejazdu w dniu [...] lutego 2006 r. pojazdem m-ki [...]nr rej. [...], którym kierował G. L. Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. Kontrola ustaliła, że przejazd odbywał się pojazdem należącym do[...] Polska S.A., który był w prawnej dyspozycji kontrolowanej. Pojazdem wykonywano przewóz pieczywa z piekarni "M." sp. j. do sklepów firmowych spółki. Kontrolujący stwierdził, na podstawie zeznań kierowcy, że nie jest on pracownikiem spółki. Kierujący pojazdem nie okazał licencji, karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz dokumentu poświadczającego zatrudnienie w kontrolowanej spółce. Od decyzji odwołanie złożył J. B. (współwłaściciel) zgodnie z umocowaniem do reprezentacji spółki wynikającym z Krajowego Rejestru Sądowego Nr[...]. Skarżący objął odwołaniem nałożone kary pieniężne w łącznej kwocie 11000 zł, tj. w kwocie 8000 zł i 3000 zł, skarżąc tym samym część rozstrzygnięcia stwierdził, że nie wnosi zastrzeżeń co do nałożonej kary pieniężnej w kwocie 500 zł za naruszenie warunków dotyczących dokumentacji odnoszącej się do kierowcy i dlatego w tym zakresie nie składał wniosku o zmianę decyzji. W odwołaniu podniesiono, że kierujący pojazdem w dniu kontroli (G. L.) był zatrudniony przez spółkę na umowie zlecenia zawartej w dniu [...]lutego 2006 r. do dnia [...] lutego 2006 r. traktowanej przez spółkę jako zatrudnienie na okres próbny, na dowód czego załączono przedmiotową umowę. W ocenie skarżącej ta forma zatrudnienia spełniała warunek z art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Także powyższa okoliczność, zdaniem skarżącej, wyłącza możliwość nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 4.1, lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, § 4 ust. 1 i 2, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie. Przytaczając powołane przepisy organ administracji stwierdził, że kontrolowany przejazd odbywał się bez wniesienia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, zatem nałożona kara pieniężna w kwocie 3000 zł była uzasadniona. Głowy Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił poglądu skarżącej, że zatrudnienie kierowcy na umowie zlecenia spełnia przesłankę z art. 4 ust. 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę. Umowa zlecenia jako umowa cywilnoprawna nie powoduje powstania stosunku pracy. Ponieważ kierujący pojazdem nie spełniał wymagania z art. 4 ust. 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, zatem przewóz na potrzeby własne organ zakwalifikował jako wykonywanie transportu drogowego, na który wymagane jest posiadanie licencji. Organ administracyjny ustalił, że skarżąca licencji nie posiadała, wobec tego nałożenie kary pieniężnej w kwocie 8000 zł należało uznać za uzasadnione. Od decyzji tej Z. "M." [...] sp. j. w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej. Skarżąca, powołując się na załączoną do odwołania umowę zlecenia z dnia [...] lutego 2006 r. wskazała, że następną umowę zlecenia z G. L. zawarto już na okres jednego miesiąca od dnia [...] lutego 2006 r. do dnia [...] marca 2006 r. Zdaniem skarżącej ustawa o transporcie drogowym nie posługuje się pojęciem pracownika zgodnym z Kodeksem pracy, a więc zatrudnienie kierowcy na umowie zlecenia spełnia przesłankę z art. 4 ust. 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Okoliczność ta, w przekonaniu skarżącej, wyklucza również nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skarżąca dodatkowo podała, że w dniu 26 kwietnia 2006 r. G. L. złożył do Sądu [...] pozew o ustalenie, że w okresie od dnia [...] lutego 2006 r., kiedy to wykonywał prace na podstawie umowy zlecenia, faktycznie łączył go ze spółką stosunek pracy. W załączonym do pisma skarżącej z dnia 18 września 2006 r. wyroku Sądu [...] z dnia [...] lipca 2006 r. (sygn. akt [...]) sąd ten, rozpoznając sprawę z powództwa G. L. przeciwko skarżącej w niniejszej sprawie spółce, o ustalenie stosunku pracy ustalił, że G. L. był zatrudniony w pozwanej w okresie od dnia [...] lutego 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r. jako kierowca na podstawie umowy o pracę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga Z. "M." [...] sp. j. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., nakładającą na skarżącą kary pieniężne za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz za nie wniesienie opłaty za przejazd pojazdem po drogach krajowych. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżąca przewoziła wyprodukowane przez siebie artykuły spożywcze do własnych sklepów firmowych. Był to więc przewóz, który zgodnie z art. 4 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – dalej powoływanej jako ustawa – był niezarobkowym krajowym przewozem drogowym. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie. Przy czym przewóz drogowy został zdefiniowany przez art. 4 pkt 6a ustawy jako transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985). W świetle dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym skarżąca spółka musiała na wykonywany przewóz wykupić odpowiednią kartę opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych. Spółka nie kwestionując braku tej karty, a co za tym idzie niewniesienia stosownej opłaty argumentowała, że obowiązek ten jej nie dotyczył, bowiem wykonywała przewóz na potrzeby własne. Organ administracji stanowiska tego nie podzielił i w ocenie Sądu orzekającego w sprawie zasadnie nałożył na skarżącą, zgodnie z art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 4 ustawy oraz lp. 4.1. załącznika do tej ustawy, karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Spółka powoływała się na to, że jest zwolniona od obowiązku wnoszenia opłat, gdyż stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy wykonywała przewóz na potrzeby własne jako zakład pracy chronione. Należy zatem zauważyć, iż z załączonych przez spółkę do akt administracyjnych i do akt sądowych odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego nie wynika była posiadała ona status zakładu pracy chronionej. W obu odpisach z KRS w Dziale 1 Rubryka 1 (dane podmiotu) widnieje wpis ""Z. "M." [...] Spółka Jawna"" bez stosownej adnotacji o tym, by spółka posiadała status zakładu pracy chronionej. W przedłożonej w postępowaniu administracyjnym decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. spółka także nie jest określana jako zakład pracy chronionej. Podobnie w zaświadczeniu Krajowego Rejestru Urzędowego podmiotów Gospodarki Narodowej Urzędu Statystycznego w [...] z dnia 12 sierpnia 2002 r. oraz w potwierdzeniu zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego spółka nie jest określana jako zakład pracy chronionej. W tych okolicznościach organ administracji, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie miał podstaw do zakwalifikowania kontrolowanego przewozu na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W dacie kontroli i wydawania obu decyzji administracyjnych spółka, wskazując na umowy zlecenia zawarte z kierującym pojazdem G. L. twierdziła, że owe umowy zlecenia spełniają wymaganie postawione przez art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy, bowiem w jej ocenie ustawa o transporcie drogowym pod określeniem pracownika rozumie także osobę działającą na zleceniu. Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, powoływanym w zaskarżonej decyzji administracyjnej, organy administracji uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy do zakwalifikowania kontrolowanego przewozu jako niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, albowiem zatrudnienie kierowcy na podstawie umowy zlecenia nie jest tożsame z umową o pracę i nie czyni zatrudnionego kierowcy pracownikiem w rozumieniu ww. przepisu. Jednakże po wniesieniu skargi do Sądu stan prawny kierującego pojazdem w zakresie podstawy co do jego zatrudnienia został wyrokiem Sądu [...]w [...] ustalony odmiennie, niż wynikałoby to z przedłożonych w postępowaniu administracyjnym umów. Sąd ten bowiem ustalił, że w dacie kontroli przewozu wykonywanego przez skarżącą, kierowcę pojazdu wiązał ze spółką stosunek pracy a nie stosunek zlecenia i wyrok ten jest prawomocny. Odnosząc się do powyższej okoliczności podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. W dacie kontroli i w stanie faktycznym w chwili wydawania obu decyzji administracyjnych brak było podstaw do stwierdzenia, że kierujący pojazdem był zatrudniony przez spółkę na podstawie umowy o pracę. Dopiero skutkiem wyroku Sądu [...] w [...] z dnia [...] lipca 2006 r. który zapadł, nie tylko po wydaniu decyzji ostatecznej lecz również po wniesieniu skargi przez spółkę, sąd ten ustalił charakter stosunku pracy, jaki łączył kierującego pojazdem ze skarżącą. Należy więc stwierdzić, iż organ administracji nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję, a w zakresie kognicji Sądu orzekającego w sprawie leży wyłącznie badanie legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych. Organ administracji nie naruszył prawa, bowiem w dacie orzekania znany mu charakter zatrudnienia kierującego pojazdem nie dawał podstaw do przyjęcia, że została spełniona przesłanka z art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Oddalenie skargi w sytuacji, w której chodzi o przesłankę nie związaną z naruszeniem prawa przez organ administracji publicznej wydającym zaskarżoną decyzję ostateczną nie wyklucza możliwości wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o tę przesłankę (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wyrok Sądu oznacza bowiem jedynie to, że zaskarżona decyzja administracyjna była zgodna z prawem regulującym stan faktyczny istniejący w dacie jej wydania. Jeżeli zatem w chwili orzekania przez Sąd jasne jest, że zaskarżona decyzja będzie musiała podlegać uchyleniu w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, jednakże podstawą wznowienia nie jest naruszenie przez organ prawa lecz okoliczność, która zaszła po wydaniu decyzji ostatecznej, wyrok Sądu [...] w [...] z dnia [...] lipca 2006 r., to w zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest skargę oddalić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 1999 r. w sprawie sygn. akt III SA 4728/97). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.