II SA/Po 540/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 maja 2006r. nr XLV/433/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana, III. zasądza od Gminy Rokietnica na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240,-zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowo-administracyjnym. /-/B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek Dnia 14 grudnia 1999r. Rada Gminy Rokietnica podjęła uchwałę w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rokietnica. W uchwale wyznaczono na obszarze gminy trzy podstawowe strefy funkcjonalne: 1. strefę głównych ciągów ekologicznych 2. strefę koniecznego zainwestowania 3. strefę terenów otwartych. Strefa 1. według Studium obejmuje następujące elementy: 1. ciąg ekologiczny Samicy P. 2. . ciąg ekologiczny Samicy K. Strefa 2 dzieli się na: 2.1. zachodnią koncentrację zainwestowania ([...]) 2.2. centralną koncentrację zainwestowania ([...]). Strefa 3 obejmuje: 1. zachodnie tereny otwarte 2. północne tereny otwarte 3. wschodnie tereny otwarte. Postanowienia Studium określają, że rozmieszczenie tych elementów strefy tworzy główną strukturę funkcjonowania przestrzennego gminy. W ramach ciągu ekologicznego Samicy P. wydzielono: 1.1.1.M. Siedlisko N., którego przeznaczenie określono w sposób następujący: zachowanie, modernizacja i rozbudowanie istniejącego zainwestowania. Program rozbudowy: budownictwo mieszkaniowe, usługi podstawowe, budownictwo zagrodowe. Funkcje podstawowe: mieszkalnictwo, zaplecze dla produkcji rolnej. Uwarunkowania rozwoju: odprowadzenie ścieków sanitarnych kanalizacją, doprowadzenie wody pitnej. 1.1.2.Mw. Zespół budownictwa rekreacyjnego nad Jeziorem P. Zachowanie i modernizacja istniejącego zainwestowania. Program adaptacji: budownictwo rekreacyjne, usługi podstawowe. Funkcja podstawowa: rekreacja pobytowa. Uwarunkowania rozwoju: odprowadzenie ścieków sanitarnych kanalizacją, doprowadzenie wody pitnej. W uchwale stanowiącej Studium zawarto postanowienie, iż przedstawione na rysunku studium symbole (funkcji czy zakresu przestrzennego) dotyczą określonej zasady (idei) przypisanej do danego terenu i należy je odczytywać jako przewodnie (brutto) z dopuszczeniem znacznego marginesu odchyleń. Zastrzeżono także, iż użyte w studium pojęcia dotyczące poszczególnych stref, czy ustaleń szczegółowych, należy rozumieć elastycznie, tj. jako pojęcia dominujące, charakteryzujące jednostkę jako całość, dopuszczając odstępstwa od tych ustaleń. I tak np. funkcja "mieszkaniowa" oznacza dopuszczenie innych funkcji pod warunkiem zachowania ogólnego charakteru mieszkaniowego dla danego terenu. Nadto zaznaczono, że przedstawione na rysunku granice poszczególnych terenów (stref, ustaleń szczegółowych, przebiegu tras, etc.) odczytywać należy jako orientacyjny zarys danego terenu, bez geodezyjnej szczegółowości odwzorowania, czy dosłownego nawiązania do podkładu mapowego. Nadto należy przy odczytywaniu mapy uwzględnić skalę uogólnienia, jaka wynika z podziału tej mapy. Uchwałą z dnia 02 grudnia 2004r. nr XXIV/240/2004 Rady Gminy Rokietnica przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości N., rejon ulicy [...] i [...]. W trakcie procedury planistycznej sporządzono: - opracowanie ekofizjograficzne - prognozę skutków finansowych - prognozę oddziaływania na środowisko. Uchwała nr XLV/433/2006 z dnia 29 maja 2006r. Rada Gminy Rokietnica uchwaliła miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego w miejscowości N., rejon ulicy [...], [...]. W części tekstowej planu dla terenów 1 MN, 2 MN, 4 MN, 6 MN, 8 MN, 9 MN, 10 MN, 11 MN, 13 MN, 14 MN ustalono: – możliwość zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, wolnostojącej wraz z urządzeniami towarzyszącymi: dojście, dojazdy, obiekty małej architektury, ogrody, ogrodzenia itp. – wysokość budynków do 2 kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe, do 5 m do gzymsu lub okapu – rodzaj dachu – pomieszczenia garażowe winny być wbudowane lub dobudowane do budynków mieszkalnych – dopuszczalne ogrodzenie – maksymalną powierzchnię zabudowy działki - 25% jej powierzchni, za wyjątkiem terenu 8 MN, gdzie dopuszczono powierzchnię zabudowy do 30% powierzchni działki – możliwość łączenia projektowanych działek w jedną nieruchomość – obszar niezabudowany należy zagospodarować zielenią w charakterze krajobrazowych. Dla terenów 15MNr ustalono teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej rezydencjonalnej. Na działkach bezpośrednio przyległych od strony wschodniej do istniejącego rowu melioracyjnego oraz istniejącego terenu leśnego ustala się pas wyłączony z zabudowy o szerokości 50 m, w którym należy wzdłuż istniejącego cieku urządzić na szerokości min. 10 m zieleń ekologiczną lub pas zadrzewienia z zachowaniem warunków wymienionych w § 9 pkt 4. Dla terenów 3MN/U, 5MN/U, 7MN/U, 12MN/U ustalono teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wolnostojącej i usług wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Skargę na uchwałę nr XLV/433/2006, Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 maja 2006r. w przedmiocie miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego złożył Wojewoda Wielkopolski. Zażądał uchylenia uchwały w całości jako niezgodnej z prawem. W ocenie skarżącego zapisy skarżonej uchwały nie są zgodne ze studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rokietnica, przyjętego uchwała nr XIX/162/99 z dnia 14 grudnia 1999r. i zmienionego uchwałą nr XXV/262/2004 z dnia 30 grudnia 2004r. Skarżący wywiódł, że teren objęty planem miejscowym jest w całości położony w większym obszarze określonym w Studium jako Strefa I – Strefa głównych ciągów ekologicznych, 1.1. Ciąg ekologiczny Samicy P. Na rysunku Studium granice tego obszaru oznaczono za pomocą pogrubionej czerwonej linii przerywanej. Ciąg ekologiczny Samicy P. podzielono na : – - Siedlisko N. – - zespół budownictwa rekreacyjnego nad Jeziorem P. – - tereny przeznaczone pod funkcję mieszkaniową z aktywizacją gospodarczą (1.1.5.Mag.) – tereny przeznaczone pod mieszkalnictwo rezydencjalne (1.1.6.Mr.). Teren objęty planem miejscowym w około 60% położony jest w obszarze Siedliska N. oraz zespołu budownictwa rekreacyjnego nad Jeziorem P. W treści Studium w sposób jednoznaczny nie określono kierunku zagospodarowania dla terenu ciągu ekologicznego Samicy P., ograniczając się do ogólnego zapisu w punkcie III.2.Ochrona przyrody:"(...) preferowanie w układzie strukturalnym gminy ciągów przyrodniczych wzdłuż Samicy oraz wydobycie całej osnowy ekologicznej, która zapewnia odpowiedni standard ekologiczny gminy". W Opracowaniu ekofizjograficznym terenów położonych na wschód od ul. [...] w N. oraz w Prognozie oddziaływania na środowisko wskazano niezupełną zgodność przewidywanej zmiany przeznaczenia fragmentu terenu wysoczyzny pod budownictwo mieszkaniowe z ustaleniami studium. Skarżący podkreślił, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, iż teren objęty opracowaniem położony jest na terenie oznaczonym w Studium symbolem 1.1.1.M. uwzględnia jego poszerzenie w stosunku do oznaczeń graficznych studium o tereny obejmujące istniejące podziały geodezyjne, własnościowe, funkcjonalne. Jako podstawę takiej interpretacji podano rozdział IV pkt 2 – tekstu Studium. Zapisy te sformułowano w sposób niedookreślony i elastyczny nie mogły umożliwić dowolności interpretacji zapisów. W związku z wymaganą zgodnością, zapisy Studium powinny zostać uściślone w przeprowadzonej wcześniej procedurze sporządzenia zmiany Studium. Ponadto, mimo znacznej ogólności zapisów Studium należy stwierdzić, że granice obszarów o różnych ustaleniach odnośnie kierunków zagospodarowania , w Studium nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w granicach terenów o ustalonym w planie różnym przeznaczeniu. Skarżący zauważył, że postanowienia Studium w zakresie ciągu ekologicznego – osnowy ekologicznej - nie zezwalają na ustalony w planie mieszkaniowy kierunek zagospodarowania przestrzennego nie zezwalają na ustalony w planie mieszkaniowy kierunek zagospodarowania przestrzennego. Brak bowiem dopuszczenia w studium takiego sposobu zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę Gmina Rokietnica wniosła o jej oddalenie. Zarzuty określiła jako bezzasadne. Wywiodła, że są one zbyt ogólne, a przez to trudne do ustosunkowania się. W ocenie Gminy przeznaczenie terenów objętych w planie miejscowym jest zgodne z zapisami studium w odniesieniu do terenu 1.1.1.M. jak również do terenu oznaczonego w Studium jako osnowa ekologiczna, gdyż zapisy Studium nie narzucają szczegółowych rozwiązań, tylko zobowiązują fdo zachowania standardów ekologicznych wzdłuż strumieni będących zlewnią Samicy. Takie rozwiązania, po uzgodnieniu z właściwymi jednostkami, zostało zachowane, co do zabezpieczenia rowu odwadniającego, oznaczonego w planie symbolem Ws. Rozwiązania planistyczne zapewniają strefę ochrony rowu o szerokości minimum 50m, wolna od zabudowy. Zmiana przeznaczenia terenów ujętych w planie pokrywa się w całości ze wskazaniami wynikającymi z opracowania ekofizjograficznego oraz jest zgodna z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu. Projektowane rozwiązania planistyczne były analizowane przed uchwaleniem planu. Wskazane w opracowaniu ekofizjograficznym planu warunki określone były rzędnymi terenu pozwalającymi na zachowanie parametrów zabezpieczenia równi zalewowej, a także zapisem Studium. Opracowany plan miejscowy w zakresie terenów oznaczonych w Studium symbolem 1.1. uwzględnia oprócz spełnienia wymogów ekologicznych, również istniejące podziały geodezyjne, własnościowe oraz funkcjonalne (istniejąca droga) co jest zgodne z zapisem rozdziału IV Studium. Na końcu jeszcze raz podkreślono, iż z elastycznych zapisów studium nie można czynić zarzutów i mówić o jego niezgodności z przedmiotową uchwałą. W piśmie z dnia 12 grudnia 2006r. Gmina Rokietnica potwierdziła, że uchwałą nr XXV/262/2004 z dnia 30 grudnia 2004r. Rada Gminy Rokietnica nie dokonała zmiany Studium w zakresie obejmującym działki nr [...] – [...], [...]-[...], [...] – [...], [...], [...] i części działki nr [...], położonych w miejscowości N.. Zmiana dotyczyła innych działek w miejscowości N., aniżeli będące przedmiotem planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) wójt , burmistrz, prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszący się do obszaru objętego planem. Z powyższego przepisu wynika zasada obowiązkowej zgodności planu ze studium. Pojęcie zgodności planu miejscowego ze studium jest pojęciem niedookreślonym i ma w dużym stopniu oceniający charakter. Zakres zgodności może być różny od niesprzeczności z ustaleniami studium, aż po ich uszczegółowienie. Punktem wyjścia do oceny zgodności planu ze studium winien być zawsze przedmiot i sposób ujęcia ustaleń studium. Artykuł 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres przedmiotowy studium, wprowadza orientacyjny podział na uwarunkowania oraz kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy. W zbiorze kierunków pozwala wyróżnić ustalenia o różnym sposobie i mocy oddziaływania na miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Analiza zagadnień składających się na kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, określona w art. 10 ust. 2 pkt 1-10, pkt 14, pkt 16 wykazuje, że w zakresie wytycznych do planowania studium zawiera różne kategorie ustaleń: a) ustalenia koncepcyjne w postaci kierunków polityki przestrzennego zagospodarowania gminy oraz postulatów i rekomendacji do innych władz planistycznych, a w tym: – kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, – kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej – kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej – obszary problemowe – inne ustalenia, w praktyce będą to najczęściej postulaty dotyczące rozmieszczenia infrastruktury publicznej o znaczeniu p[ponadlokalnym lub wprowadzenia specjalnych reżimów planistycznych, czyli dotyczące spraw nie należących do właściwości organów gminy. b) ustalenia studium wiążące przy planowaniu miejscowym: – zawierające określenie obszarów, na których uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe, na podstawie przepisów szczególnych, – określenie obszarów, gdzie przewiduje się uchwalenie planów w zakresie realizacji polityki przestrzennej gminy, – wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy, – obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego, uzdrowisk, – obszary, zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, – obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, – obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, – obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2, – obszary przestrzeni publicznej, – obszary wymagające przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, – obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji, rekultywacji. Przystępując do badania zgodności ze studium zaskarżonego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw przybliżyć postanowienia samego studium. I tak, na obszarze gminy Rokietnica wyznaczono trzy podstawowe strefy funkcjonalnego zróżnicowania: – strefę 1: strefę głównych ciągów ekologicznych – strefę 2: strefę koniecznego zainwestowania – strefę 3: strefę terenów otwartych. Strefa 1 obejmuje następujące elementy: 1. ciąg ekologiczny Samicy P. 2. ciąg ekologiczny Samicy K. Na strefę 2 składa się: 2.1. zachodnia koncentracja zainwestowania ([...]) 2.2. centralna koncentracja zainwestowania ([...]). Strefa 3 obejmuje następujące elementy: 3.1. zachodnie tereny otwarte 3.2. północne tereny otwarte 3.3. wschodnie tereny otwarte. W postanowieniach Studium stwierdzono, że rozmieszczenie tych elementów stref tworzy główną strukturę funkcjonalno-przestrzenną gminy. Podkreślono, iż w procesie rozwojowym gminy wyróżnia się obszary strategiczne, istotne z punktu widzenia polityki przestrzennej Gminy Rokietnica. Zaliczono do nich m.in. miejscowość Rokietnica, której rangę należy podnieść jako głównego miejsca zarządzania i reprezentacji (stolicy gminy) poprzez odpowiednie ukształtowanie jej wewnętrznej struktury funkcjonalno-przestrzennej. W ustaleniach szczegółowych odnoszących się do charakteru struktury Gminy Rokietnica w ramach ciągu ekologicznego Samicy P. wyodrębniono: – Siedlisko N. (1.1.1.M.) w którym sposób zagospodarowania określono jako zachowanie, modernizacja istniejącego zainwestowania. Rozbudowa dotyczyć może budownictwa mieszkaniowego, usług podstawowych, budownictwa zagrodowego; – zespól budownictwa rekreacyjnego nad Jeziorem P. (1.1.2.Mw). w którym określono sposób zagospodarowania na zachowaniu i modernizacji istniejącego zainwestowania. Do adaptacji przewidziano budownictwo rekreacyjne, usługi podstawowe. Funkcję podstawową określono, jako pobytową rekreację. W Studium zaznaczono, że dla realizacji polityki przestrzennej określonej w Studium należy opracować miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Analiza planu miejscowego przyjętego w oparciu o uchwałę z dnia 29 maja 2006r. nr XLV/433/2006 pozwala stwierdzić, iż obszar nim objęty stanowi przewidzianą w studium Strefę 1, Ciągu ekologicznego Samicy P. Teren objęty planem położony jest częściowo na terenie oznaczonym w studium symbolem 1.1.1.M, częściowo zaś wykracza poza ten teren na obszar któremu studium w ramach ciągu ekologicznego nie przypisało żadnego oznaczenia symbolem. Zdaniem Sądu, postanowienia Studium w zakresie obszaru 1.1.1.M. stanowią w istocie wiążące wytyczne (ustalenia) dla sporządzającego plan miejscowy w zakresie możliwego zagospodarowania istniejących w ramach funkcjonalnych terenów zabudowy, przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, usługi podstawowe, budownictwo zagrodowe. Na terenie Siedliska N., jako jedyny możliwy sposób zagospodarowania wskazano zachowanie, modernizację, rozbudowę istniejącego zainwestowania. Zdaniem Sądu tak skonstruowane zasady zagospodarowania (ustalenia) wykluczają dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej, usługowej na pozostałym obszarze ciągu, który objęty jest zaskarżonym planem. Znajduje to swe uzasadnienie w opisanej prawem przewidzianej zasadzie zgodności planu miejscowego ze studium. Zgodność oznacza zaś niesprzeczność z ustaleniami studium, aż po ich uszczegółowienie. Nie sposób dopatrzeć się tak rozumianej zgodności poprzez dopuszczenie zabudowy tam, gdzie nakreślone w studium wiążące zasady zagospodarowania jej nie przewidują. O ile, zdaniem Sądu, w ramach Siedliska N., zasady zagospodarowania nakreślono w sposób szczegółowy, co do dopuszczalnego zainwestowania (budownictwo mieszkaniowe, usługi podstawowe, budownictwo zagrodowe), to w przypadku pozostałej części ciągu objętej zaskarżonym planem postanowienia studium nie zawierają praktycznie żadnych uregulowań. Nie oznacza to, zdaniem Sądu, aby w tej części dopuszczalna była zabudowa o charakterze mieszkaniowym, usługowym. Wręcz przeciwnie – jej niedopuszczenie w studium na tym obszarze uniemożliwia przyjęcie w planie takiego sposobu zagospodarowania. Takiej interpretacji Studium nie zmieniają jego postanowienia, w których przyjęto, że użyte w Studium pojęcia dotyczące poszczególnych stref, czy ustaleń szczegółowych, należy rozumieć elastycznie, tj. jako pojęcia dominujące, charakteryzujące jednostkę jako całość, dopuszczające odstępstwa od tych ustaleń. Jak np. w wypadku funkcji mieszkalnictwa możliwe jest dopuszczenie innych funkcji pod warunkiem zachowania ogólnego charakteru mieszkaniowego dla danego terenu, ani postanowienie, że przedstawione na rysunku Studium symbole (funkcji, czy zakresu przestrzennego) dotyczą określonej zasady (idei) przypisanej do danego terenu i należy je odczytywać jako przesłanki (....) z dopuszczeniem znacznego marginesu odchyleń. Zdaniem Sadu - pojęcia zawarte w Studium – "odstępstwa od ustaleń Studium", "margines odchyleń" nie mogą być rozumiane jako dopuszczenie możliwego sposobu zagospodarowania terenu, które pozostawałoby w sprzeczności z wiążącymi ustaleniami (zasadami). A tak stałoby się w wypadku, gdyby przyjąć, że zabudowa mogłaby być dopuszczona tam, gdzie twórcy Studium jej nie przewidzieli. Zdaniem Sądu także fakt, że teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego położony jest w obszarze określonym Studium jako ciąg ekologiczny, wyznacza określone zasady zagospodarowania na tym obszarze. Wprawdzie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rokietnica nie zawiera objaśnienia tego pojęcia, jednak użyte jest ono w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004r. Nr 92 poz. 880), które nadaje mu znaczenie obszaru umożliwiającego migrację roślin, zwierząt lub grzybów (art. 5 pkt 2 cyt. ustawy). Nadto zaś, w świetle art. 13 ust. 1 pkt 1-4 w związku z ust. 2 korytarze ekologiczne łączą układ przestrzenny wzajemnie uzupełniających się form ochrony przyrody. Wprawdzie przepisy ustawy nie zawierają określenia "ciąg" , ani "korytarz" jednakże pojęcia te uznać należy za synonimy. Zamienność tych pojęć potwierdza to także ustawodawca, który w art. 11 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995r. (Dz.U. z 2005r. Nr 127 poz. 1066 ze zm.) prawo łowieckie, przy określaniu zasad postępowania z populacjami zwierząt, zamiennie używa pojęcia ciąg i korytarz. Zwrócić też należy uwagę na definicję pojęcia "korytarz ekologiczny" zawartą w Encyklopedii Biologicznej. Wynika z niej, że "korytarz ekologiczny" to element środowiska geograficzno-przyrodniczego umożliwiającego przemieszczanie się gatunków pomiędzy obszarami węzłowymi, bądź osobników pomiędzy rozproszonymi populacjami poszczególnych gatunków (metapopulacje). Są nimi zwykle doliny rzeczne, pasma górskie, pasowe ciągi leśne i bagienno-łąkowe. Na takim obszarze sytuowanie jakiejkolwiek zabudowy musi umożliwiać wspomnianą migrację roślin, zwierząt, grzybów. Skoro zatem Studium w obszarze ciągu ekologicznego Samicy P. wyznaczyło obszar zainwestowania mieszkaniowego, usług podstawowych, to zważywszy na rolę wspomnianego ciągu (korytarza) nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem gminy, iż na pozostałym obszarze ciągu (wykraczającym poza teren 1.1.1.M.) możliwa jest taka zabudowa. Tym samym postanowienia planu dopuszczającej możliwość zabudowy w terenu, który w studium nie został pod nią przeznaczony uznać należy za sprzeczne z jego postanowieniami, co narusza art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu. Przyjąć należało zatem, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu przestrzennym. Spowodowało to nieważność zaskarżonej uchwały w całości i dlatego orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Ponownie sporządzony plan stanowić może o dopuszczeniu zabudowy mieszkaniowej, usługowej na badanym terytorium ciągu Samicy P. jedynie na obszarze oznaczonym w studium 1.1.1.M. Jak w punkcie II rozstrzygnięto na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 tejże ustawy. /-/B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek MarK