II SA/Lu 920/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę. II SA/Lu 920/06 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Inspektor Nadzory Budowlanego , decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003r. Nr 207 , poz. 2016 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. znak: [...] nakazującej rozbiórkę części utwardzenia terenu, na działce nr ew. [...] w m. B., poprzez demontaż płyt ażurowych i usunięcie podbudowy stabilizowanej cementem z powierzchni (od strony działki [...] i [...]) oznaczonych kolorem siwym i zielonym na załączniku graficznym dołączonym do pisma Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" T. M. z dnia 30 maja 2006 r. i zapewnienie terenu zielonego działki o powierzchni [...]m² zgodnego z "Projektem zagospodarowania działki nr [...] w B." będącego załącznikiem do decyzji Starosty z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał rozbiórkę części utwardzenia terenu na działce nr ew. [...] w m. B., gdyż inwestor [...] Sp. z o.o. nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją ostateczną z dnia [...] wydaną na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył [...] Sp. z o.o. zarzucając jej, iż jest niezasadna i błędna. Według zobowiązanego prace zostały wykonane w sposób spełniający warunki przywrócenia terenów chłonnych. Podbudowa została zniszczona, a płyty ażurowe nie blokują spływu wody i wchłaniania jej przez grunt. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku jego niewykonania nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Wskazano, iż decyzją ostateczną z dnia 11 stycznia 2006 r. wydaną na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zobowiązano inwestora do wykonania - w terminie do 31 maja 2006 r.- nałożonych decyzją obowiązków związanych z realizacją robót budowlanych, utwardzenia terenu przy restauracji "[...]", bez wymaganego zgłoszenia i w sposób odbiegający od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 11 lipca 2006 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku, wykonując dwie odkrywki na powierzchni działki. Stwierdzono, że wykonane prace nie spełniają obowiązku wynikającego z decyzji tj. nie tworzą 20% powierzchni terenu zielonego na działce. Organ odwoławczy podniósł w związku z tym, iż wobec niewykonania obowiązku określonego decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł nakaz rozbiórki spornego utwardzenia, zgodnie z przepisem art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w związku z tym wiążąca w niniejszym postępowaniu jest decyzja ostateczna z dnia [...] nakładająca określone obowiązki i termin ich wykonania. Wobec ustaleń postępowania wyjaśniającego, nie można podzielić stanowiska skarżącego o rozbiórce podbudowy. Ponadto zastosowane płyty ażurowe są formą utwardzenia terenu nie realizującą obowiązku zapewnienia terenów zielonych w wielkości, co najmniej 20% powierzchni terenu w obiektach usług publicznych (pkt 2.3. ppkt 5 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy ). Pełnomocnik [...] Sp. z o.o. wystąpił ze skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucał wydanie go z naruszeniem przepisów postępowania tj.: przepisu art. 7 kpa w związku z art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. zasady słusznego interesu obywateli; przepisu art. 9 kpa. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania przez organ administracyjny o obowiązku nałożonym na skarżącego, w szczególności poprzez brak sprecyzowania obowiązku nałożonego na skarżącego w decyzji PINB z dnia [...]., co naraziło skarżącego na znaczne koszty związane z wykonaniem terenu chłonnego na działce oznaczonej nr [...]; przepisu art. 10 kpa, poprzez brak zawiadomienia przez organ II instancji, skarżącego co do możliwości wypowiedzenia się w stosunku do zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, albowiem organ II instancji nie zawiadomił stron o zamiarze wydania decyzji w sprawie i nie dał stronie możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami przed jej wydaniem, czym naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu; przepisu art. 15 kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosił o jej oddalenie. Podniósł ponadto, iż w zakresie odnoszącym się do zarzutu dotyczącego obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] to kwestia wątpliwości strony, co do jej rozstrzygnięcia lub treści mogła być stronie wyjaśniona w trybie przepisu art. 111 lub 113 § 2 kpa na jej żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Zakwestionować należy argumentację zarzucającą zaskarżonej decyzji wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania. Podstawę prawną jej wydania stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Rozpatrując odwołanie [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja utrzymująca w mocy zaskarżoną w postępowaniu odwoławczym decyzję organu I instancji może być wydana w sytuacji uznania, iż decyzja ta jest prawidłowa. Uwzględniając zakres kontroli realizowanej przez organ II instancji stwierdzić należy, iż za "prawidłową decyzję organu I instancji" uznać należy nie tylko decyzję zgodną z prawem. Obowiązujące w postępowaniu odwoławczym kryteria kontroli nie ograniczają się bowiem tylko do kryterium legalności decyzji. Są nimi również celowość, racjonalność, jak również słuszność wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 14 stycznia 1993 r. w sprawie sygn. akt SA/Wr 1384/92). W tej mierze podkreślić należy, iż jak wynika z przepisu art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego do istoty dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji publicznej. Stąd też, zadaniem organu odwoławczego jest również rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wydanej decyzji. Według Sądu, organ odwoławczy w toku toczącego się postępowania odwoławczego sprostał standardowi działania wynikającemu z przywołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przekonuje o tym zwłaszcza analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji uwzględniająca przecież i odnosząca się do wszystkich elementów i okoliczności stanu faktycznego ustalonego w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. W tym kontekście podkreślić należy, iż z istoty zasady dwuinstancyjności rozumianej jako nakaz dwukrotnego rozważenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. w pierwszej kolejności przez organ I instancji i następnie przez organ odwoławczy, wynika zasada koncentracji postępowania dowodowego w ramach postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Organ odwoławczy jest bowiem uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a stwierdzenie konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części stanowi przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 136 i art. 138 § 2kpa; por również np. wyrok NSA z 20 maja 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2058/97; wyrok NSA z 14 października 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1313/98; wyrok NSA z 3 grudnia 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2393/98). Wobec powyższego brak jest podstaw, aby uznać za zasadny zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 15 w związku z art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przepisu art. 7 kpa w związku z art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez naruszenie zasady słusznego interesu obywateli. Uznając, iż na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia koncepcji przeciwstawiającej sobie interes społeczny oraz interes strony (interes indywidualny) stwierdzić należy, iż obowiązujące przepisy oraz wynikające z niej cele postępowania administracyjnego przyjmują zasadę prawnej równorzędności interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 in fine). W tym kontekście podkreślić jednak należy, iż uznanie interesu strony za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z własnego przekonania strony opartego na przykład na poczuciu jej pokrzywdzenia (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ka 1744/96). Jednocześnie, brak jest podstaw do uznania interesu strony za słuszny, w sytuacji gdy godzi on zarazem w interes społeczny (por. wyrok NSA z 23 czerwca 1995 r. w sprawie sygn. akt SA/Wr 2744/95). Z powyższym koresponduje również stanowisko, w świetle którego korzystanie z uprawnień w sposób niezgodny z prawem, przez prawo zabroniony, nie dość, że narusza interes społeczny, to również powoduje, że interes naruszającego nie może być uznany za słuszny (por. wyrok NSA z 6 lutego 1995 r. w sprawie sygn. akt II SA 1835/93). Konfrontując powyższe oceny, argumenty i wnioski z nich wypływające ze wskazanym zarzutem skargi, wydaje się, że skarżący zmierza do wykazania bezwzględnej preponderencji interesu indywidualnego. Nie jest to jednak stanowisko trafne. Nie uwzględnia ono bowiem nie dość, że wyżej przywołanej argumentacji to również prezentowane jest, jak się wydaje w zupełnym oderwaniu do stanu faktycznego sprawy. W tej mierze podkreślić należy, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającą ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowił przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Rozstrzygnięcia te zostały podjęte w konsekwencji wydania, na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ostatecznej decyzji z dnia [...] r., zobowiązującej inwestora – skarżącą spółkę - do wykonania, w terminie do 31 maja 2006 r., nałożonych nią obowiązków związanych z realizacją robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu przy restauracji "[...]", bez wymaganego zgłoszenia i w sposób odbiegający od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Gminy z dnia [...].) i ustalenia w dniu 11 lipca 2006 r. w związku z kontrolą wykonania nałożonego obowiązku, że wykonane prace nie czynią mu zadość, albowiem nie tworzą 20% powierzchni terenu zielonego na działce. Jak wynika z akt sprawy, powyższe działania organów nadzoru budowlanego, poprzedzone były wydanym na podstawie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia [....] nr [...] o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu na działce nr ewid. 1024 w związku z tym, że były one wykonywane bez wymaganego zgłoszenia i w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 56 akt administracyjnych organu I instancji). Z powyższego wynika, iż w przedmiotowej sprawie zrealizowała się określona sekwencja działań podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego determinowanych przywołanymi przepisami ustawy Prawo budowlane. Poza sporem jest, iż wydanie przez organ administracji publicznej (organ nadzoru budowlanego) decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy rodzi ten skutek, że postępowanie jest dalej kontynuowane, a sprawa jest w toku. Jeżeli bowiem nałożony obowiązek nie został wykonany organ zobowiązany jest do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 ustawy. Jej treść, ustalająca negatywne konsekwencje prawne wobec inwestora, determinowana jest stanem faktycznym, w tym stopniem zaawansowania robót i ich charakterem. W kontekście zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją słusznego interesu strony, podnieść również należy, iż zakres stosowania przepisu art. 7 kpa nie jest nieograniczony. Nie obejmuje on bowiem tzw. decyzji związanej, tj. decyzji wydawanej w sytuacji, gdy przepis prawa przewiduje w określonym stanie faktycznym obowiązek wydania przez organ administracji decyzji o określonej treści (wyrok NSA z 18 grudnia 1995 r. w sprawie sygn. akt SA/Ka 2198/94). Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przepisu art. 9 kpa. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania przez organ administracyjny o obowiązku nałożonym na skarżącego, w szczególności poprzez brak sprecyzowania obowiązku nałożonego na skarżącego w decyzji PINB z dnia [...]. Przepis art. 9 kpa ustanawia zasadę informowania stron oraz czuwania nad tym, aby strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa. Ciążące na organach administracji publicznej obowiązki informacyjne nie mogą być jednak utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych, bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposoby postępowania (por. np. wyrok NSA z 20 stycznia 2000 r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1512/97; wyrok NSA z 1 października 1999 r. w sprawie sygn. akt III SA 7458/98; wyrok NSA z 10 grudnia 1997 r. w sprawie I SA/Lu 1192/96). W tym względzie podkreślić należy bowiem, iż zadaniem organów administracji publicznej jest jedynie przekazanie stronie niezbędnych informacji, na podstawie których strona sama będzie mogła dokonać wyboru i zdecydować o swoich działaniach (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2000 r., w sprawie sygn. akt V SA 1158/99). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się również, iż od strony (od obywateli) oczekiwać należy powinności, co najmniej podstawowej orientacji w przepisach obowiązującego prawa (por. np. wyrok NSA z 18 sierpnia 2000 r. w sprawie sygn. akt V SA 2497/99), z zastrzeżeniem, że zakres wymaganej wiedzy o prawie jest zróżnicowany, albowiem lepsza znajomość prawa jest oczekiwana (wymagana) od osoby prowadzącej działalność (gospodarczą, czy zawodową) określonego rodzaju. W związku z tym przyjmuje się, że osoba prowadząca działalność gospodarczą powinna być zorientowana w przepisach prawnych ją regulujących w stopniu wystarczającym do prawidłowego jej prowadzenia (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1185/98; wyrok NSA z 17 marca 2000 r. w sprawie sygn. akt SA/Gd 2072/97; wyrok NSA z 11 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt III SA 1678/96; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r. w sprawie sygn. akt III RN 12/99), jak również, że strona korzystająca z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) powinna wykazywać wyższą od przeciętnej znajomość prawa (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA/1697/97). Konfrontując przepis art. 9 kpa, w wyżej przywołanym jego rozumieniu, ze stanem faktycznym sprawy, według Sądu, brak jest podstaw, aby uczynić zadość żądaniu skarżącego i uznać zarzut naruszenia zasady informowania stron za uzasadniony. Poza sporem jest bowiem, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wbrew wywodom skarżącego jest decyzją czyniącą zadość standardowi wynikającemu z przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa. Przekonuje o tym, analiza jej osnowy (rozstrzygnięcia) oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. O zasadności tego stanowiska świadczy również i to, że jej adresat, pouczony o zasadach i trybie odwołania się od niej, decyzji tej nie kwestionował w toku postępowania odwoławczego. Musi to prowadzić więc do wniosku, iż konsekwencje prawne ustalone tą decyzją w stosunku do jej adresata, były dla niego jasne, czytelne, zrozumiałe i precyzyjne. Nie dość bowiem, że skarżący od decyzji tej nie odwoływał się, to również nie wystąpił z żądaniem jej uzupełnienia, w trybie przepisu art. 111 § 1 kpa, jak również nie wystąpił, w trybie przepisu art. 113 § 2 kpa o wyjaśnienie wątpliwości, co do jej treści, tj. co do treści nałożonego nią obowiązku. Brak jest więc podstaw, aby uznać, że inwestor podejmował działania przy braku świadomości i wiedzy o treści obowiązku wynikającego z przedmiotowej decyzji. Niezależnie od tego, podkreślić należy również, iż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który mógłby świadczyć o tym, że inwestor posiadał jakiekolwiek wątpliwości, co do treści nałożonego obowiązku. W tym kontekście istotne jest, że skarżący przystąpił do realizacji wykonania nałożonego decyzją obowiązku zlecając, jak wynika z akt sprawy (k.95-88 akt administracyjnych organu I instancji), wykonanie robót budowlanych profesjonalnemu przedsiębiorcy. Obowiązek nałożony na inwestora wskazaną decyzją ostateczną, polegał na "rozbiórce nieprzepuszczalnej betonowej podbudowy i wykonania terenu chłonnego na powierzchni minimum [...] m²". W kontekście treści tak określonego obowiązku, brak jest podstaw, aby podzielić zasadność zarzutów skargi, w zakresie odnoszącym się do mających z niej wynikać wątpliwości odnoszących się do definiowania "terenu zielonego" i "terenu chłonnego". Odwołując się ponownie do treści obowiązku, nałożonego wskazaną decyzją, jak również do zasad logiki i doświadczenia życiowego, nie sposób wyobrazić sobie wykonania (przywrócenia) czy to "terenu zielonego", czy to "terenu chłonnego" bez uprzedniej rozbiórki nieprzepuszczalnej betonowej podbudowy. Uznać należy więc, że skoro, jak wynika z protokołu oględzin (k.109 akt administracyjnych organu I instancji) inwestor nie wykonał rozbiórki nieprzepuszczalnej betonowej podbudowy, a więc nie zrealizował podstawowego warunku nałożonego obowiązku, to kwestia wątpliwości, co do definiowania charakteru terenu, musi być uznana za pozorną i wtórną, tym samym nieistotną. Tym bardziej, że przecież, jak wskazał organ odwoławczy, ułożenie płyt ażurowych, wbrew wywodom skarżącego, uznać należy niewątpliwie za formę utwardzenia terenu. Ze swej istoty przecież, płyta nawet ażurowa, właśnie taką funkcję ma pełnić. Brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 10 kpa. Z akt sprawy administracyjnej ponad wszelką wątpliwość wynika, iż skarżąca spółka [...] sp. z o.o. brała aktywny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, z zachowaniem gwarancji wynikających z przepisu art. 10 kpa. Świadczy o tym zwłaszcza to, że organy administracji publicznej zawiadamiały strony postępowania o terminach i miejscach przeprowadzanych dowodów (k.14, k.21 akt administracyjnych), a przedstawiciel skarżącej spółki, w czynnościach tych brał udział (k.25, k.109 akt administracyjnych), jak również o zmianie terminu załatwienia sprawy, konieczności dodatkowego przeprowadzenia postępowania sprawdzającego (k. 106 akt administracyjnych). W tym kontekście odwołać się należy również do już przywoływanych argumentów, zwłaszcza zaś do zasady informowania stron, w przywołanym wyżej jej rozumieniu, a także charakteru postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przywołanych przepisów Prawa budowlanego. Przepisy te ustanawiają bowiem określoną, logiczną sekwencję działań, do podejmowania których zobowiązane są organy nadzoru budowlanego. Wydanie decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy skutkuje kontynuacją postępowania, którego celem jest sprawdzenie wykonania obowiązku. Negatywny dla zobowiązanego wynik tego sprawdzenia, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 ustawy. W związku z powyższym, jak również w kontekście ustaleń stanu faktycznego sprawy, według Sądu, za niezasadny uznać należy zarzut braku transparencji działania ze strony organów nadzoru budowlanego i zaskoczenia inwestora wydanym w sprawie rozstrzygnięciem. Orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż przywołane okoliczności stanu faktycznego sprawy, ich ocena i wnioski z niej wypływające nie dają również żadnych podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzją, jak również decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym, nie znajdując również żadnych innych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt. 1, 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłyby uzasadniać zakwestionowanie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem, skargę [...] sp. z o.o. uznać należało za niezasadną i oddalić. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.