II SA/Go 308/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Joanna Brzezińska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 przy udziale sprawy ze skargi Rady Miejskiej na rozstrzygnięcie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi M.P. na działanie Dyrektora Zespołu Szkół oddala skargę Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2006r. Rada Miejska, na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zmianami), po rozpatrzeniu skargi M.P. na działanie Dyrektora Zespołu Szkół, uznała skargę za bezzasadną. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zmianami), stwierdził nieważność powyższej uchwały. Organ nadzorczy w uzasadnieniu wyjaśnił, że skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, a właściwość ustala się na podstawie treści skargi. Ponadto podniesiono, że wydając przedmiotową uchwałę Rada Miejska naruszyła prawo - art. 30 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 33 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu skargę powinien rozpoznać Burmistrz, który wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, a tym samym przekazanie skargi Przewodniczącemu Rady Miejskiej było nieprawidłowe i Rada Miejska podejmując uchwałę w sprawie rozpatrzenia skargi M.P. naruszyła obowiązujące przepisy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Rada Miejska wnosząc o jego uchylenie w całości oraz obciążenie kosztami postępowania Wojewody. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 229 pkt 3 k.p.a., który stanowi, iż jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpoznania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, jest rada gminy. W ocenie skarżącej powołane w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym przepisy nie wyłączają kompetencji Rady Miejskiej do rozpoznania skargi M.P., bowiem nie wskazują one wprost na takie wyłączenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie kosztami postępowania strony skarżącej, przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola przestrzegania prawa sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony i jest dokonywana w sformalizowanym postępowaniu o charakterze procesowym. Ograniczony charakter sądowej kontroli przestrzegania prawa kształtują przede wszystkim przepisy wyznaczające zakres właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem legalności decyzji i może decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność jeżeli narusza ona przepisy obowiązujące w dacie jej wydania na tle stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 cytowanej ustawy, podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżonemu orzeczeniu nie można postawić zarzutu, iż zostało wydane z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie podstawą rozstrzygnięcia był art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zmianami), który stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 jest rada gminy. Jest to przepis, który spełnia rolę pomocniczą w określaniu właściwości organów do rozpatrywania skarg, ponieważ pierwszeństwo przyznaje się przepisom szczególnym. Zgodnie z poglądami doktryny muszą to być przepisy o randze ustawy. Takim zbiorem przepisów szczególnych jest z pewnością ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zmianami). Uchwała Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Rady Miejskiej, dotyczyła skargi w przedmiocie naruszenia prawa przez dyrektora szkoły. Szkoła prowadzona przez gminę jest gminną jednostką organizacyjną, chociaż nie jest to jednostka przez nią utworzona. Dyrektor szkoły prowadzonej przez gminę jest kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 11a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych należy do burmistrza jako kierownika urzędu. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 33 ust. 5 cyt. ustawy kierownik urzędu może wykonywać uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do dyrektora szkoły (por. wyrok SN Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 kwietnia 1998 r. , l PKN 70/98, OSP z 2000 r., Nr 4, poz. 54). Burmistrz - na mocy art. 33 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) - jest zwierzchnikiem służbowym także w stosunku do dyrektorów szkół prowadzonych przez "jego" gminę. Dlatego też Sąd podzielił stanowisko prezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym uznając, iż organem właściwym do rozpatrzenia skargi w przedmiotowej sprawie był Burmistrz, a nie Rada Miejska, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone orzeczenie narusza obowiązujące przepisy prawa. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.