VII SA/Wa 1803/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w związku prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w W. i P. [...] Sp. z o. o. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] lipca 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul.[...] w W., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2003 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...], Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany oraz zezwolił na wykonanie robót budowlanych stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji złożyła G. R., właścicielka lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., zarzucając iż Inwestor zainstalował urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. wbrew woli, jak również bez wiedzy współwłaścicieli i lokatorów domu. Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]nr [...] z [...] lipca 2000 r. Powyższa decyzja została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2002 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003 r., znak: [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03, uchylił powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r., podnosząc m. in., iż nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy inwestor w momencie wydawania decyzji, pozwolenie na budowę nie dysponował nieruchomością na cele budowlane, ale brak ten został uzupełniony po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w myśl przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązuje zasada, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia, przy ponownym badaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Podstawowe i zasadnicze znaczenie posiada analiza prawna dokonana w uzasadnieniu w/w wyroku. W ocenie organu zasadnym więc było uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...]lipca 2000 r., Nr [...]i orzeczenie, że w/w decyzja Burmistrza Gminy [...], zapadła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. R. W uzasadnieniu skarżąca podjęła polemikę z argumentacją przeprowadzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zawartą w wyroku, sygn. akt II OSK 715/05, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03. W ocenie G. R. nie uwzględniono, że zawarcie umowy najmu rządzi się przepisami prawa cywilnego (art. 58 k.c.) w związku z przepisami ustawy o własności lokali (art. 22). W myśl tych przepisów zawarcie umowy bez wyrażenia zgody jest jednoznaczne z jej nieważnością i nie może być konwalidowane. Ponadto, skarżąca podniosła, iż brak poinformowania przed zawarciem umowy o wszelkich konsekwencjach z niej wynikających jest także przesłaną powodującą nieważność umowy, która z nazwy swej rozstrzyga o tym, że każda strona powinna być traktowana na równi pod względem informacji o jej treści, by miała możliwość zajęcia swego stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r, sygn. akt IV SA 527/97). Wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03, poddał kontroli decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003r., znak: [...], precyzując jednocześnie ocenę prawną w zakresie wystąpienia przesłanek nieważnościowych. Mianowicie wyraził pogląd, "iż w sytuacji, gdy brak dysponowania gruntem na cele budowlane został po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uzupełniony, to nie można uznać, że decyzja ta nie da się pogodzić z porządkiem prawnym i z tej przyczyny zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa, określona w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa". Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę obowiązany był więc, w świetle powyższych rozważań, do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w wyroku uchylającym w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. Tym samym należy uznać, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. zapadła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga jako bezzasadną należało oddalić.