I GSK 1107/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Jan Bała Andrzej Kisielewicz (spr.) Protokolant Karolina Polkowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. skargi kasacyjnej [...] Poland Spółki z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 114/05 w sprawie ze skargi [...] Poland Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 11 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Spólki z o.o. [...] Poland w Łodzi na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Łodzi kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt III S.A./Łd 114/05 oddalił skargę [...] Poland spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Płocku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 11 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe z powodu niewliczenia do wartości celnej towaru wartości opłat licencyjnych z tytułu używania znaku towarowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu 9 marca 2001 r. reprezentująca importera - [...] Poland Sp. z o.o z siedzibą w Płocku - agencja celna "Cargo Express" zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym 363 sztuk podkoszulek bawełnianych oznaczonych znakiem towarowym [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: Deklarację Wartości Celnej, fakturę nr 301794 z dnia 28 lutego 2001 r. wystawioną przez [...]. oraz świadectwo przewozowe EUR 1. Organ celny I instancji przyjął zgłoszenie celne i objął wskazany w nim towar procedurą dopuszczenia do obrotu według SAD nr [...]. Naczelnik Urzędu Celnego I w Łodzi decyzją z dnia 18 grudnia 2003 r. nr [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej określonego w nim towaru i skorygował (podwyższył) tę wartość doliczając do zadeklarowanej wartości celnej opłaty licencyjne poniesione przez importera na rzecz [...] z siedzibą w San Francisco w Stanach Zjednoczonych, w kwocie 5.711,26 zł. W uzasadnieniu decyzji organ celny I instancji wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w siedzibie spółki ujawniono : umowę licencyjną na korzystanie ze znaku handlowego [...] z datą wejścia w życie z dniem 7 marca 1991 r. zawartą pomiędzy [...] z siedzibą w San Francisco (licencjodawca) [...] spółką z o.o. z siedzibą w Płocku (licencjobiorca) wraz z załącznikiem A i Pierwszą Poprawką do tej umowy, umowę licencyjną z dnia 30 marca 1999 r. zawartą między tymi samymi stronami dla marki Dockers oraz dokumenty poświadczające uiszczenie opłat licencyjnych i dokumenty potwierdzające księgowanie tych należności. Analiza umowy licencyjnej z 7 marca 1991 r. wykazała, iż [...] sp. z o.o. (licencjobiorca) zobowiązana była do ponoszenia na rzecz licencjodawcy opłat licencyjnych m.in. z tytułu sprzedaży importowanych towarów opatrzonych znakiem [...]. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego I w Łodzi uznał, że [...] Poland sp. z o.o. nie doliczyła do wartości celnej towaru kosztów opłat licencyjnych, jakie ponosiła na rzecz licencjodawcy z tytułu korzystania ze znaku towarowego [...] i tym samym zaniżyła wartość celną zgłoszonego towaru. Opłacenie należności licencyjnych było w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) warunkiem sprzedaży importerowi towarów objętych procedurą celną, dlatego podmiot ten zobowiązany był je uwzględnić w deklaracji wartości celnej. Spółka [...] wniosła odwołanie od tej decyzji do Dyrektora Izby Celnej w Łodzi. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi decyzją z dnia 11 stycznia 2005 r. uchylił decyzję organu celnego I instancji w części dotyczącej wartości celnej i ustalił na nowo wartość celną towaru w wysokości 2.131,92 EUR stanowiącej równowartość kwoty 7.868,00 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę spółki [...] na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi i stwierdził, że wartość celna towaru została określona przez organ celny II instancji w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami prawa oraz z postanowieniami umowy licencyjnej z 1991 r. Sąd przyjął, że na podstawie przepisu art. 2 lit. A umowy licencyjnej z 1991 r. oraz załącznika A do tej umowy skarżąca jako licencjobiorca, uzyskała pozwolenie na umieszczanie Znaków Handlowych i Nazw Handlowych licencjodawcy jako znaków rozpoznawczych na Produktach Zasadniczych i Produktach nie Zasadniczych oraz prawo do sprzedawania Produktów Zasadniczych i nie Zasadniczych opatrzonych znakami licencjodawcy osobom trzecim na terytorium Polski, na zasadzie wyłączności. Zgodnie z art. 1 lit. D umowy za Produkty Zasadnicze uznano jakąkolwiek parę dżinsów dla dorosłych typu denim lub nie denim skonstruowanych według metod LS&CO: Line7/Line 8 lub dozwolonych wariantów tych metod i wyprodukowanych na podstawie Danych Technicznych licencjodawcy. Do kategorii produktów nie Zasadniczych zaklasyfikowano każdą inną odzież oraz podobne artykuły, różne od Produktów Zasadniczych, wyprodukowane na podstawie Danych Technicznych licencjodawcy i opatrzone jego Znakami Handlowym i Nazwami Handlowymi. W zamian za prawo do oznaczania produktów oraz prawo do wyłącznej sprzedaży Produktów Zasadniczych i Produktów nie Zasadniczych na terytorium Polski licencjobiorca zobowiązany został do świadczenia w postaci opłaty licencyjnej, która stosownie do art. 4 lit. A umowy licencyjnej, w brzmieniu nadanym pierwszą poprawką do tej umowy, została określona w wysokości 12% ceny sprzedaży netto za wszystkie Produkty Zasadnicze oraz 5% ceny sprzedaży netto za wszystkie Produkty nie Zasadnicze przekazane przez licencjobiorcę do jakiegokolwiek sklepu "[...]" lub innego klienta różnego od filii. Sąd zgodził się z wykładnią postanowień umowy dokonaną przez organy celne I i II instancji, że opłata licencyjna jest należna licencjodawcy jako ekwiwalent pieniężny za korzystanie z wyżej wymienionych praw, w tym za sprzedaż sprowadzonych z zagranicy produktów oznaczonych znakiem [...]. Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów celnych I i II instancji, że należności licencyjne stanowiły warunek sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego i wskazał, iż przepis ten pozostaje w związku z art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartość transakcyjna towaru tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny ustalana jest, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego. Stosownie do art. 30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego w celu określenia wartości celnej towaru do wartości transakcyjnej przywożonych towarów dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Zatem, aby opłaty licencyjne stanowiły element wartości celnej importowanego towaru muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: po pierwsze musi istnieć umowa sprzedaży, po drugie opłata licencyjna musi odnosić się do importowanego towaru oraz po trzecie uiszczenie opłaty licencyjnej musi stanowić warunek sprzedaży tego towaru. Sąd, zgodził się z twierdzeniem Dyrektora Izby Celnej w Łodzi, że w tej sprawie zostały spełnione wszystkie ze wskazanych powyżej przesłanek. Opłaty licencyjne były bowiem należne od momentu zawarcia umowy licencyjnej i stanowiły warunek konieczny sprzedaży importerowi towarów opatrzonych znakiem towarowym licencjodawcy. Zdaniem Sądu nawet, gdy bezpośrednim sprzedawcą importowanych towarów był inny podmiot niż podmiot uprawniony do znaku towarowego (licencjodawca), konieczną przesłanką legalnej sprzedaży na terenie kraju zakupionego towaru było uiszczenie przez skarżącą, stosownie do postanowień umowy z 1991 r. należnej opłaty licencyjnej. W ocenie Sądu dla ustalenia, że opłaty licencyjne ponoszone przez kupującą spółkę (licencjobiorcę) na rzecz licencjodawcy stanowiły warunek sprzedaży towaru nie jest istotna okoliczność, że sprzedawca nie był licencjodawcą. Pojęcie "warunku" w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego występuje, w ocenie Sądu, w znaczeniu potocznym jako synonim koniecznej i wymaganej przesłanki, nie zaś w znaczeniu techniczno-prawnym, jako zdarzenie przyszłe i niepewne, od którego zaistnienia uzależnia się powstanie skutków czynności prawnej. Sąd wskazał, że w toku całego postępowania administracyjnego, a także w postępowaniu sądowym strona nie kwestionowała faktów poniesienia opłat licencyjnych za towar będący przedmiotem importu według zgłoszenia celnego z dnia 9 marca 2001 r. i na tę okoliczność przedstawiła określone dokumenty finansowe, księgowe oraz obszerne wyjaśnienia. Sąd zgodził się z tezą organu II instancji, że powiązanie w umowie licencyjnej opłat licencyjnych z wartością sprzedaży towarów netto w odniesieniu do towarów krajowych było jedynie technicznym sposobem ich rozliczania wynikającym z faktu, że obowiązek uiszczania tych należności dotyczył zarówno towarów wyprodukowanych w Polsce jak i importowanych, a następnie na zasadzie wyłączności sprzedawanych przez spółkę [...]. Sąd powołał się również na Wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. opublikowanego w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. Wyjaśnienia Dotyczące Wartości Celnej (Dz. U Nr 80, poz.908). W zamieszczonej tam opinii 4.11 Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wyraził pogląd, że mimo iż w umowie sprzedaży pomiędzy producentem a importerem nie ma wymogu uiszczenia opłaty za licencję, to jednak opłata ta jest warunkiem sprzedaży, ponieważ w związku z zakupem towaru importer jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za licencję na rzecz właściciela znaku firmowego. Bez zapłaty za licencję importer nie ma prawa do korzystania ze znaku firmowego. Według opinii, opłaty za prawo do korzystania ze znaku firmowego dotyczą towaru, dla którego ustalona jest wartość, toteż kwota opłaty licencyjnej powinna być doliczona do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. Natomiast w opinii 4.7 Komitet ten stwierdził, że opłata licencyjna jest warunkiem sprzedaży, gdyż importer jest zobowiązany do zapłaty tej kwoty jako konsekwencji wynikającej z umowy o dystrybucji i sprzedaży. Organy administracji celnej postąpiły zatem prawidłowo, kwestionując niedoliczenie opłat licencyjnych do wartości celnej sprowadzonego towaru. W sprawie wystąpiły bowiem wszystkie wymagane przepisami Kodeksu celnego przesłanki: istniała sprzedaż, opłata odnosiła się do importowanego towaru, a poniesienie opłaty było warunkiem sprzedaży. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 114/05 [...] sp. z.o.o wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia w całości zaskarżonego wyroku. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) dalej jako p.p.s.a., skarżąca zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego polegające na zastosowaniu tego przepisu i podwyższeniu wartości celnej importowanego towaru o należności licencyjne w sytuacji, gdy uiszczenie tych należności nie stanowiło warunku nabycia importowanego towaru. W uzasadnieniu zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego skarżąca podniosła, że przepis ten nakazuje podwyższenie wartości celnej towaru o należności licencyjne, które musi ponieść importer, aby zagraniczny kontrahent sprzedał mu towar. Natomiast art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego nie obejmuje należności licencyjnych, które musi zapłacić importer aby chronionym znakiem towarowym opatrzyć sprowadzony towar i sprzedawać go w Polsce. Zdaniem skarżącej należność licencyjna ma być warunkiem sprzedaży towaru przez zagranicznego sprzedawcę, a nie warunkiem posługiwania się prawami ze znaku towarowego na terenie Polski zgodnie z ustawą z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz.17). W rozpoznawanej sprawie uiszczenie opłat licencyjnych przez [...] nie było warunkiem zakupu towaru (podkoszulki bawełniane z logo [...]) za granicą, lecz stanowiło konieczną przesłankę uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień do umieszczenia znaku towarowego na produktach oraz dalszej ich odsprzedaży w Polsce. Skarżąca podkreśliła, że nabywała towary od zagranicznego kontrahenta – [...]. niezależnie od zapłaty licencjodawcy należności licencyjnych. Skarżąca zarzuciła tym samym Sądowi błędne utożsamianie dwóch rożnych sytuacji, tj. płacenia należności licencyjnych jako warunku sprzedaży towaru polskiemu importerowi przez zagranicznego kontrahenta, z opłatami licencyjnymi ponoszonymi wyłącznie ze względu na sprzedaż towaru przez importera innemu polskiemu podmiotowi, na zasadzie wyłączności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki [...] Dyrektor Izby Celnej w Łodzi wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od strony kosztów postępowania. Organ celny podkreślił, że wzajemny charakter świadczeń wynikających z umowy wskazuje jednoznacznie, iż zdecydowanie się przez skarżącą na przystąpienie do importu produktów ze znakiem handlowym licencjodawcy i wyłączne korzystanie z prawa sprzedaży tych produktów przez importera stanowiło gospodarczą przyczynę zawarcia umowy licencyjnej i zaciągnięcia zobowiązania dotyczącego opłat licencyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 1 pkt 3 ustawy z 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.). Skarżąca nie kwestionuje natomiast ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu przed organami celnymi i zaakceptowanych przez Sąd I instancji. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, może badać jedynie prawidłowość odniesienia przepisu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego do niekwestionowanych okoliczności faktycznych, ustalonych w dotychczasowych postępowaniach w tej sprawie. Zdaniem skarżącej niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego polega na tym, że przepis te został zastosowany do stanu faktycznego, innego niż określony w jego hipotezie. Według art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego do wartości celnej towaru wlicza się m. in. opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których jest ustalana wartość celna, jeżeli uiszczenie opłat przez importera jest warunkiem sprzedaży tych towarów przez zagranicznego kontrahenta. W rozpoznawanej sprawie ta przesłanka nie zachodzi, ponieważ z umowy licencyjnej z 7 marca 1991r. zawartej pomiędzy licencjodawcą : [...]z San Francisco a licencjobiorcą : [...] wynika, że licencjobiorca ponosi opłaty licencyjne w zamian za uzyskanie prawa do opatrywania określonych umową towarów znakiem towarowym licencjodawcy i prawo sprzedaży tych towarów ze znakiem w Polsce na zasadzie wyłączności. Uiszczenie opłat licencyjnych nie jest więc warunkiem sprzedaży towarów oznaczonych znakiem polskiemu importerowi przez zagranicznego sprzedawcę w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. Dlatego też skarżąca zarzuciła, że Sąd nie wykazał należycie, że kupujący ([...]) nie mógł nabyć tych towarów od sprzedającego ([...] z Brukseli) bez uiszczenia opłat licencyjnych na rzecz licencjodawcy. Zagraniczny sprzedawca nie uzależniał sprzedaży towaru polskiemu kontrahentowi od uiszczenia przez niego opłat licencyjnych. Skarżąca mogła kupić ten towar od [...] z Brukseli bez względu na uiszczenie opłat licencyjnych na rzecz [...] z San Francisco. Stąd, według skarżącej, nie było podstaw do przyjęcia, że uiszczenie opłat licencyjnych na rzecz [...] z San Francisco było warunkiem sprzedaży towarów ze znakiem należącym do tej firmy przez firmę [...]z Brukseli polskiej firmie [...]. Zarówno organy celne, jak i Sąd I instancji nie sformułowały wprost wniosków dotyczących ustaleń faktycznych w zakresie warunków umowy sprzedaży importowanych towarów opatrzonych znakiem [...] zawartej pomiędzy [...] z Brukseli i [...]. W szczególności nie stwierdzono jednoznacznie, czy belgijski sprzedawca uzależniał sprzedaż tych towarów od uiszczenia przez importera polskiego opłat licencyjnych na rzecz [...] z San Francisco. Nie wypowiedziano się też wprost co do innej, istotnej w tej sprawie okoliczności faktycznej, nie wyjaśniono mianowicie, czy wytwórca tych towarów ([...] S.A. z Grecji) albo sprzedawca ([...] z Brukseli) mieli "własne" prawo do używania znaku towarowego, należącego do firmy [...] & CO z San Francisco. W związku z tym, za podstawę dalszych rozważań należy przyjąć, że sprzedawca nie uzależniał wprost sprzedaży polskiemu kontrahentowi towarów ze znakiem [...] od opłacenia przez niego opłat licencyjnych z tytułu używania tego znaku. Materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie świadczy również o tym, że zarówno wytwórca tych towarów oznaczonych znakiem, jak i podmiot sprzedający je polskiemu kontrahentowi nie mieli własnych licencji na używanie znaku towarowego [...]. Gdyby było inaczej, zachowanie skarżącej byłoby prawnie i ekonomicznie nieracjonalne. Nie jest bowiem sporne, że importowane towary, w tym przypadku podkoszulki bawełniane ze znakiem [...] wchodziły w zakres umowy licencyjnej z 7 marca 1991r. dającej skarżącej prawo używania znaku towarowego [...]. Gdy skarżąca zamierzała kupować za granicą towar ze znakiem [...] od podmiotów uprawnionych to używania tego znaku, to licencja udzielona jej przez [...] & CO z San Francisco byłaby po prostu zbędna. Mając zaś prawo do używania znaku [...] do oznaczania koszulek bawełnianych i jednocześnie kupując koszulki z tym samym znakiem od innego uprawnionego do używania tego znaku ponosiłaby podwójne koszty z tytułu używania znaku (własne opłaty licencyjne plus opłaty licencyjne ponoszone przez sprzedającego, ujęte w cenie towaru). Gdyby skarżąca kupiła za granicą koszulki bawełniane ze znakiem [...] wprowadzone do obrotu handlowego przez podmiot uprawniony do używania tego znaku, to oczywiście nie byłoby podstaw do zastosowania art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego i do wliczenia jej do wartości celnej sprowadzonego towaru wartości opłat licencyjnych z tytułu umowy zawartej z firmą [...] z San Francisco. Nie budzi również wątpliwości, że przepis art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego nie znalazłby w tej sprawie zastosowania, gdyby skarżąca importowała koszulki bawełniane nieoznaczone tym znakiem i dopiero w Polsce umieszczałaby na nich licencyjny znak towarowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne dostateczne uzasadniają tezę, że uiszczenie przez skarżącą opłat licencyjnych z tytułu umowy licencyjnej z 7 marca 1991r. stanowiło warunek zakupu u zagranicznego kontrahenta koszulek bawełnianych oznaczonych znakiem towarowym [...] i dlatego wliczenie tych opłat do wartości celnej towaru na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego nie naruszyło prawa. Przepis art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego dotyczy ustalania wartości celnej towarów zakupionych za granicą i przywożonych do kraju. Opłaty licencyjne są doliczone do wartości celnej towaru, jeżeli ich uiszczenie stanowi warunek takiej właśnie transakcji zagranicznej, a nie odsprzedaży tych towarów na terenie kraju. Ma więc poniekąd rację skarżąca stwierdzając, że zastosowanie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego wymaga wykazania, że zagraniczny kontrahent nie sprzedałby polskiemu importerowi towaru oznaczonego określonym znakiem towarowym, gdyby nabywca nie opłacił należności licencyjnej za prawo do używania tego znaku. W świetle art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego opłacenie należności licencyjnej nie może być traktowane jako prawny warunek sprzedaży importowanych towarów. Warunek ten nie musi być też wyraźnie i wprost sformułowany przez sprzedawcę. Wystarczy, że pomiędzy sprzedażą importowanych towarów a opłaceniem m. in. opłat licencyjnych, zachodzi zależność wyrażająca się w tym, że bez uiszczenia opłat licencyjnych sprzedaż towaru nie byłaby z pewnych względów, w tym prawnych, dopuszczalna lub możliwa. Skarżąca słusznie podniosła, że Sąd I instancji nie wykazał przekonywająco, że zależność taka rzeczywiście istnieje. Niemniej jednak zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że importer (skarżąca) miałby możliwość zakupu towaru od zagranicznego sprzedawcy bez ponoszenia opłat licencyjnych na rzecz licencjodawcy z USA nie może być uznane za prawdziwe. Dowodzą tego ustalone przez Sąd I instancji i niekwestionowane w skardze kasacyjnej okoliczności faktyczne sprawy. Według przyjętych standardów międzynarodowych istotą prawa ochronnego na znak towarowy jest prawo wyłącznego używania znaku m. in. do oznaczania określonych towarów lub usług na określonym terytorium. Skarżąca mogłaby więc kupić koszulki bawełniane ze znakiem towarowym [...] zarejestrowanym na rzecz firmy [...] z USA bez ponoszenia opłat licencyjnych za używanie tego znaku tylko wtedy, gdyby belgijski sprzedawca koszulek miał "własne" prawo wprowadzania tego towaru ze znakiem [...] do obrotu towarowego, a więc gdyby miał licencję na używanie tego znaku, bądź kupił ten towar u producenta dysponującego taką licencją. Inaczej zagraniczny podmiot sprzedając skarżącej koszulki ze znakiem [...] dopuściłby się naruszenia wyłącznego prawa do tego znaku należącego do firmy [...] z USA. Skarżąca nie wykazała, że któryś z tych podmiotów posiada prawo do używania znaku [...]. Sprzedawca belgijski nie mógłby zatem legalnie sprzedać polskiemu importerowi towaru opatrzonego znakiem [...]. W sytuacji, z jaką mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, wytworzenie towarów oznaczonych wspomnianych znakiem towarowym i ich sprzedaż firmie polskiej była jednak legalna, ponieważ zarówno grecki wytwórca, jak i belgijski sprzedawca działali na rzecz polskiego licencjobiorcy, w ramach jego praw wynikających z licencji na używanie znaku towarowego [...]. Licencja skarżącej i uiszczanie przez nią opłat z tą licencją związanych było niezbędne do tego, aby skarżąca mogła zamówić i sprowadzić z zagranicy towar opatrzony znakiem objętym licencją, a zagraniczni kontrahenci mogli wytworzyć i sprzedać jej ten towar. Uiszczanie opłat licencyjnych stanowiło więc niewątpliwie warunek sprzedaży towarów w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. Można dodać, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest zbliżony do tego, o którym mowa w opinii 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, przywołanej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Ze względów wyżej przedstawionych Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną. Dlatego też działając na podstawie art. 183 § 1, art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.