II SA/Kr 732/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie WSA Barbara Pasternak ( spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. T. kwotę [...] zł. ([...] złotych ), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Organ I instancji - Starosta Powiatowy, decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...] wydana na podstawie przepisów art. 5, art. 11 ust. l, art. 12 ust. 1, 4, 7, 8, 13, 14 , art. 14 ust. 1, art. 28 ust.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 16, poz. 78 z póz. zm.) , oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. nr 1956 r. nr 19, poz. 97 z 1957 r. nr 5, poz. 21 i z 1972 r. nr 49, poz. 317) , w sprawie czasowego wyłączenia z produkcji rolnej gruntów rolnych położonych w [...] Gmina [...] obejmujących działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...][...],[...],[...] o łącznej powierzchni 10,08 ha z przeznaczeniem pod eksploatację złoża kruszywa naturalnego-kopalnię odkrywkową "B" bez wymaganej decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej orzekł: I. Wyłączył czasowo (na 20 lat) -grunty rolne z produkcji rolnej, przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne pod eksploatację kruszywa naturalnego ze złoża "B " położone w [...] gmina [...] i obejmujące części działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] o powierzchni 2,81 ha w tym użytki I klasy: R I -2,45 ha, R Iii- O, 36 ha, II. określił poniższe obowiązki związane z tym wyłączeniem : 1. ustalił opłatę roczną z tytułu czasowego użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji (stanowiącą 10% z ilości ton ziarna żyta ustalonej dla obliczenia należności) w wysokości równej wartości 199, 95 ton ziarna żyta według ceny tony ziarna żyta stosowanej przy wymierzaniu podatku rolnego za pierwsze półrocze w danym roku płatności opłaty, oraz ustalił, że opłatę za dany rok uiszcza się w terminie do [...] każdego roku, oraz ustalił, że a/ opłata roczna za rok 2001 płatna do [...] 2001 roku wyrażona w tonach ziarna żyta, w ilości 199,95 ton stanowi kwotę [...] zł, za podstawę kwoty ustalonej opłaty rocznej za rok 2001 r przyjęto równowartość tony ziarna żyta w wysokości [...] zł ogłoszona w komunikacie GUS b/ opłata roczna za rok 2002 płatna do [...] 2002 r. wyrażona w tonach ziarna żyta w ilości 199,95 ton stanowi kwotę [...] złotych. Za podstawę kwoty ustalonej opłaty rocznej za rok 2002 przyjęto równowartość tony ziarna żyta w wysokości [...] złotych ogłoszoną w Komunikacie GUS. Należności powyższe nakazał uiścić w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Nadto Starosta orzekł, że o wysokościach kwot opłaty rocznej w za lata następne w okresie poprzedzającym termin płatności organ poinformuje pisemnie, oraz, że szczegółowe rozliczenie opłat rocznych zawiera załącznik nr l stanowiący integralną część decyzji. c/ wskazał, dysponenta i numer konta, na które należy uiszczać opłaty roczne 2. zobowiązał do zdjęcia wierzchniej warstwy ziemi uprawnej z gruntów lasy I, III b o powierzchni 2, 81 ha stanowiących powierzchnię zainwestowania na gruntach wyłączonych z produkcji do głębokości 0,50 m, co daje łączną kubaturę 14 050 m3, złożenia w pryzmach i wykorzystania do rekultywacji terenu po zakończeniu eksploatacji. 3. ustalił obowiązek rekultywacji terenu polegający na wykonaniu prac zgodnie z planem rekultywacji w terminie do 5 lat od zakończenia działalności, 4. orzekł, że do egzekwowania ustalonych decyzją obowiązków stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, co następuje : Na podstawie zebranego materiału dowodowego i przeprowadzonej wizji na gruncie w dniu [...] 2001 r. stwierdzono, że w miejscowości [...] Gm. [...] na części obszaru objętego koncesją udzieloną przez Wojewodę znak: [...] z dnia [...] 1999 r. prowadzona jest eksploatacja kruszywa naturalnego ze złoża "B"" przez F. H. "T" Z. T. z siedzibą w [...] , bez wymaganej decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z uzyskanej przez inwestora koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego wynika, że na cele kopalin wyznaczono teren obejmujący działki o nr wymienionych w decyzji, o łącznej powierzchni 10,08 ha. W decyzji odniesiono się do powierzchni faktycznie wyłączonej z produkcji rolnej czyli 2,81 ha. Zgodnie z art. 12 ust. l ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zwanej w dalszym ciągu ustawą) osoba, która uzyskała wyłączenie gruntów z produkcji rolnej jest zobowiązana uiścić należności i opłaty roczne. Obowiązek taki powstaje w dniu faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Faktyczne wyłączenie gruntów zostało potwierdzone podczas oględzin na gruncie. Wobec powyższego na podstawie art. 28 ust.2 ustawy, decyzją z dnia [...] 2001 r. wyłączono z urzędu grunty przeznaczone pod eksploatację kruszywa z produkcji rolnej i określono obowiązki związane z tym wyłączeniem. Ponieważ jest to wyłączenie czasowe nie naliczono jednorazowej należności, lecz ustalono tylko opłatę roczną. Od decyzji z dnia [...] 2001 r. odwołał się Z. T. zarzucając, że nie ma podstaw do wydania zezwolenia na czasowe wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, gdyż zasadniczym celem prowadzonego zdjęcia warstwy kruszywa jest urządzenie na tych terenach -stanowiących nieużytki, rybnych stawów hodowlanych. SKO w [...] decyzją z [...] 2001 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając nieprawidłowe ustalenie powierzchni gruntów podlegających wyłączeniu z produkcji rolnej, naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z powodu niezasięgnięcia opinii właściwego Wójta, oraz niewłaściwego zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy z uwagi na fakt, iż w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] teren przedmiotowej inwestycji oznaczony jest symbolem A 18 R i stanowi teren upraw rolnych, sugerując, że właściwym w tym przypadku byłoby zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy. Po uwzględnieniu zastrzeżeń SKO organ I instancji wydał ponownie decyzję w dniu [...] 2001 r. znak [...] zezwalającą na czasowe wyłączenie z produkcji rolnej określając obowiązki związane z tym wyłączeniem. Decyzję tę wydano także w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy , gdyż -zdaniem organu wyłączenie nastąpiło bez decyzji ale jest dopuszczalne w świetle przepisów ustawy. Organ instancji uznał, że skoro inwestor uzyskał koncesję na wydobywanie kruszywa ze złoża "B" i w toku postępowania o udzielenie koncesji Wójt Gminy [...] pomimo upływu ustawowego terminu nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie, to zgodnie z art. 105 a ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze "rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w przedstawionym brzmieniu" przedmiotowa inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], co jest równoznaczne z tym, że grunt jest przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne. Według organu I instancji, potwierdzeniem zgodności przedmiotowej inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] jest także fakt wydania pozytywnej opinii - postanowienia z dnia [...]1999 r. znak [...] do projektu rekultywacji dla terenu poeksploatacyjnego złoża "B " w kierunku wodnym- stawów rybnych. Także ta decyzja organu I instancji została na skutek odwołania Z. T. uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją dnia [...] 2001 r. znak: [...] z powodu - zdaniem Kolegium- nieprawidłowego wyliczenia opłat rocznych oraz nieprecyzyjnego ustalenia powierzchni. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że wyłączeniu z produkcji rolnej podlega powierzchnia pomniejszona o część powierzchni- 1,20 ha zbiornika nr 2 powstałego na terenie wsi [...] , który został objęty pozwoleniem wodnoprawnym, a nie został objęty koncesją. W wyniku powyższych ustaleń wydana została przez Starostę decyzja z dnia [...] 2002 r. znak [...]. Na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy ustalono opłaty roczne z tytułu czasowego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej za okres trwania tego wyłączenia, nie dłużej niż przez 20 lat, od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji rolnej tj. od 2001 r. W decyzji tej ustalono opłatę roczną w wysokości 199, 95 ton ziarna żyta, bez dodatkowej kwoty 10%. Także ta decyzja została zaskarżona przez Z. T. do SKO w [...], które ponownie , decyzja z dnia [...] 2002 r. znak [...] uchyliło decyzję organu I instancji z powodu naruszenia przepisów art.12 ust. 1 i art. 28 ust. l ustawy. W decyzji z dnia 19. 12. 2002 r. znak GGK..17.6018-55/2002 - poprzedzającej decyzje zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Starosta Powiatowy w Tarnowie stanął na stanowisku, że nie narusza powyższych przepisów , ponieważ ich zastosowanie ma uzasadnienie w sprawie. Twierdził, że zastosowanie sankcji określonej w art. 28 ust. 1 ustawy, tj. opłaty w wysokości dwukrotnej należności z uwagi na niezgodność przedmiotowej inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] byłoby niezgodne z ustaleniami dokonanymi na etapie koncesji, wobec czego zastosowanie ust. 2 tego przepisu nie zależy od uznania organu administracyjnego lecz od istnienia koncesji. Ustosunkowując się do stanowiska Z. T. zajmowanego w toku postępowania, oraz w kolejnych odwołaniach od decyzji pierwszoinstancyjnych, iż nie prowadzi on eksploatacji kruszywa, lecz budowę stawów rybnych organ wyjaśnił: Powiatowy Inspektoratu Nadzoru Budowlanego nie udzielił odpowiedzi na pytanie organu, czy Z. T. prowadzi eksploatacje kruszywa, czy budowę stawów rybnych (pismo z [...] 2002 r. znak [...]), ponieważ kontrola eksploatacji kruszywa nie leży w zakresie jego kompetencji. Z kolei Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego pismem z [...] 2002 r. poinformował, że w wyniku inspekcji Urzędu ustalono, że złoże kruszywa naturalnego jest eksploatowane w oparciu o koncesję na wydobywanie kopaliny udzieloną Firmie "T" Z. T., przez Wojewodę z [...]1999 r. nr [...], ważną do dnia [...] 2030 r. , a ruch zakładu prowadzony jest na podstawie planu ruchu zatwierdzonego decyzją Oddziału Zamiejscowego Tarnów Urzędu Wojewódzkiego z [...] 2001 r. nr [...] ważnego w okresie 2001-2004 r. Starosta uznał, że odpowiedź Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego jednoznacznie rozstrzygnęła kwestię charakteru działalności prowadzonej przez Z. T. Organ ustalił nadto, że Z. T. uiszcza regularnie przepisane prawem opłaty eksploatacyjne za wydobycie kruszywa ze złoża "B ". W wyniku zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że grunty będące przedmiotem sprawy przeznaczone są pod eksploatację kruszywa naturalnego i eksploatacja na tych gruntach jest prowadzona , dlatego orzekł o czasowym wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i określił obowiązki związane z tym wyłączeniem. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.T. zarzucił naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3. art. 4 ust. l pkt 6, 11, 13 i 18, art. 11 ust. l art. 12 ust. l, 4, 8, 13 i 14, At. 14 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych , oraz art. 77 § l i art. 104 kpa. Zdaniem odwołującego przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie mają w ogóle zastosowania do sytuacji faktycznej sprawy. Grunt, którego jest właścicielem zlokalizowany jest na terenach rolnych -o symbolu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego A18R- co oznacza tereny rolne z dopuszczeniem inwestycji związanych z produkcją rolną, w którym to zakresie mieszczą się planowane i realizowane stawy rybne, co nie zmienia charakteru rolniczego wykorzystania terenu. Nie następuje więc wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, bezzasadnym jest zatem ustalenie obowiązku uiszczania opłat rocznych z tytułu czasowego użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych. O fakcie prowadzenia produkcji rolniczej świadczy zakup narybku i kroczka karpia (faktura w aktach sprawy), o czym organ orzekający został powiadomiony a faktury za zakup dołączone. Grunty stanowiące przedmiot postępowania są nieprzerwanie i będą wykorzystywane rolniczo, przy uwzględnieniu jedynie zmiany profilu produkcji rolnej - upraw gruntowych na hodowlę ryb, co pozostaje w zgodności z ustaleniami MPO Gminy [...] . Nadto odwołujący jest podatnikiem podatku rolnego. Organ powinien był zastosować w sprawie art. 3 ust. 1 ustawy -tj. zawiesić uiszczanie orzeczonych opłat na 10 lat. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji lub ojej gruntów z produkcji rolnej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Po rozpoznaniu odwołania Z. T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 28 lutego 2003 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, co następuje : Decyzją z dnia [...]1999 r. Wojewoda udzielił Z.T. koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "B " w miejscowości [...] Gmina [...]. Obszar koncesyjny objął działki wymienione w decyzji, określono, że wydobywanie kopaliny będzie się odbywać metoda odkrywkową , systemem basenowym. Decyzją z dnia [...]1999 r. Starosta Powiatu w [...]ustalił na wniosek Z. T. kierunek rekultywacji- wodny(stawy rybackie) dla terenu poeksploatacyjnego zagospodarowania gruntów rolnych położonych [...] , oraz zatwierdził przedłożoną przez wnioskodawcę dokumentację rekultywacji zagospodarowania gruntów, w części postępowanie umorzył i zobowiązał Z. T. do wykonania w terminie 5 lat od zakończenia eksploatacji rekultywacji gruntów. Pismem z dnia [...] 2000 r. organ I instancji wezwał Z. T. do złożenia wniosku o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. W odpowiedzi Z. T. wskazał, że na terenie objętym koncesją zezwalającą na wydobywanie kopaliny prowadzi hodowlę ryb, a zatem nie ma konieczności składania wniosku o wyłączenie z produkcji rolnej. W toku postępowania ustalono, że na terenie objętym koncesją prowadzona jest eksploatacja kruszywa naturalnego, na częściach działek nr [...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], o powierzchni 2,81 ha, w tym użytki i klasy : RI obejmują 2, 45 ha a R III b -0,36 ha. W oparciu o pismo z dnia [...] 2002 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego ustalono że ze złoża kruszywa naturalnego "B " prowadzona jest eksploatacja w oparciu o koncesję na wydobywanie kopaliny , a ruch zakładu prowadzony jest na podstawie planu ruchu zatwierdzonego decyzją Wojewody z [...] 2001 r. Decyzją z dnia [...] 2001 r. Starosta Powiatu w [...] udzielił Z. T pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie sześciu zbiorników wodnych - stawów przeznaczonych do hodowli ryb poprzez basenową eksploatację kruszywa ze złoża "B" Gmina [...] . Z. T. przedłożył także zgłoszenie rozpoczęcia budowy zbiorników wodnych-stawów rybnych przeznaczonych do hodowli ryb poprzez basenową eksploatację kruszywa dokonane w dniu [...] 2002 r. Burmistrzowi Miasta i Gminy [...]. Sprawa została załatwiona negatywnie , z urzędu SKO wiadomym jest, że toczy się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę sześciu stawów rybnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Zgodnie z art. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny użytkowania gruntów leśnych. Zgodnie z pkt. 11 w/w przepisu, przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego zaliczonych do klas I, II, II, Ula i Ill b może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie W decyzji określa się obowiązki związane z wyłączeniem. Osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji (art. 12 ust. 1 ustawy).Opłata roczna z tytułu użytkowania na cele nierolnicze lub nieleśne gruntów wyłączonych z produkcji wynosi 10% należności wyrażonej w tonach ziarna żyta i uiszczana jest w przypadku trwałego wyłączenia przez 10 lat , a w przypadku nietrwałego wyłączenia , przez okres tego wyłączenia, nie dłużej niż przez 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji ( art. 4 pkt. 13).Jak wynika z akt sprawy Z. T. wyłączył z produkcji rolnej poprzez eksploatację kruszywa ze złoża naturalnego "B " grunty rolne klasy I o powierzchni 2, 45 ha i grunty rolne klasy Illb o powierzchni 0,36 ha. W związku z powyższym obowiązany jest do uiszczania opłat rocznych w wysokości określonej w art. 12 ust. 7 w związku z art. 4 pkt 13 ustawy. Faktyczną datą wyłączenia gruntu z produkcji rolnej jest rok 2001, bowiem w trakcie wizji przeprowadzonej w dniu [...] 2001r.ustalono, że na terenie objętym koncesją wydaną przez Wojewodę prowadzona jest eksploatacja kruszywa , a tym samym doszło do przeznaczenia gruntu na cel nierolniczy. W związku z powyższym Z. T. powinien uiszczać opłatę roczną związaną z czasowym wyłączeniem gruntu z produkcji rolnej za rok 2001 i lata następne, w wysokości ustalonej przez organ I instancji .Wysokość ta została wyliczona w sposób prawidłowy, na podstawie wskazanych przez organ przepisów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , powołując się na art. 14 ust. l ustawy uznało, że organ I instancji miał możliwość nałożenia na stronę obowiązku zdjęcia wierzchniej warstwy ziemi uprawnej z gruntów klasy I i III b o powierzchni 2, 81 ha stanowiących powierzchnię zainwestowania, na gruntach wyłączonych z produkcji do głębokości 0,5m. Dla organu I instancji nie jest wiążąca opinia Burmistrza Gminy [...] wyrażona w Postanowieniu z dnia [...] 2001 r. , w której wskazano, że niecelowym jest nałożenie tego obowiązku. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy , w razie niewykonania obowiązku zdjęcia warstwy gleby z gruntu, osoba wyłączająca grunty z produkcji uiszcza za każdy metr sześcienny wykorzystanej niewłaściwie próchniczej warstwy gleby opłatę w wysokości równowartości ceny ziarna żyta obowiązującej w dniu wydania decyzji o ustaleniu wysokości opłaty. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, SKO uznało za błędne stanowisko odwołującego, że w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem zasadniczym celem działalności Z. T. jest eksploatacja kruszywa naturalnego ze złoża "B " a nie budowa stawów rybnych. Eksploatacja kruszywa nie jest działalnością rolniczą, lecz nosi znamiona działalności przemysłowej w rozumieniu art. 4 pkt. 26 ustawy. O prowadzeniu tego rodzaju działalności świadczą: - koncesja udzielona decyzją Wojewody z [...]1999 r., - ustalenia zawarte w protokole wizji z dnia [...]2001 r., - ustalenia dokonane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego. zawarte w piśmie z dnia [...] 2002 r., - fakt uiszczania opłat eksploatacyjnych za wydobycie ze złoża "B ", prowadzonego od [...] 1999 r. udokumentowany pismem z-cy Kierownika Oddziału Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] 2002 r. Nie ma znaczenia dla ustalenia zmiany przeznaczenia gruntu na cel nierolniczy uzyskana przez Z. T. decyzja z dnia [...] 2001 r. znak WOŚ[...] wydana przez Starostę Powiatu [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego oraz zgłoszenie budowy stawów rybnych dokonane w dniu [...]2002 r. Decyzja ta oraz prowadzone w następstwie zgłoszenia postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą się bowiem z ustalonym przez Starostę Powiatu decyzją z dnia [...]1999 r. kierunkiem rekultywacji. Określono w niej, iż na przedmiotowym terenie konieczne jest przeprowadzenie wodnego kierunku rekultywacji poprzez wybudowanie stawów rybackich. Podejmowane przez Z. T. działania świadczą o zamiarze prowadzenia eksploatacji kruszywa naturalnego, nie zaś o zamiarze budowy stawów rybackich. Stawy te będą dopiero .następstwem wydobycia kruszywa i sposobem zrekultywowania gruntów, na których prowadzona jest eksploatacja. Bezzasadnym jest zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 13 ust. l ustawy, bowiem przepis ten dotyczy budowy zbiorników wodnych, z których woda wykorzystywana ma być na cele produkcji rolnej , leśnej, wytwarzania energii elektrycznej w elektrowniach wodnych, a także służyć mają ochronie przeciwpożarowej. Zamiarem odwołującego nie są powyższe cele. Organ nie naruszył przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ w przypadku wyłączenia z produkcji użytków rolnych konieczne jest uiszczenie opłat rocznych związanych z czasowym użytkowaniem. Nie doszło także do naruszenia przepisów art. 7, 77 § l i 104 kpa, ponieważ materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a sprawa rozstrzygnięta w formie decyzji. Nie zachodzi naruszenie art. 19 kpa, gdyż w świetle art. 5 ust. 1 ustawy , w sprawach ochrony gruntów rolnych właściwym jest starosta, a zastosowane w sprawie przepisy nie stanowią inaczej. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2003 r. sygn. akt: [...] zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy Z. T.. W skardze zarzucił naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 pkt. 3 , art. 4 pkt. 6, 11, 13 i 18, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. l, 4, 7, 8, 13 i 14, art. 14 ust. l i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, oraz przepisów art. 7, art. 19, art. 77 § l i art. 104 kpa. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem granic uznania administracyjnego organu orzekającego, o których mowa w art. 20 kpa. Zdaniem skarżącego , przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie mają zastosowania do stanu faktycznego sprawy. Grunty stanowiące własność skarżącego, o pow. 10,08 ha, położone w [...], zlokalizowane są zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] na terenach oznaczonych symbolem A18R- co oznacza tereny rolne z dopuszczeniem inwestycji związanych z produkcją rolną. Wobec przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stawów rybnych, pozytywnie zaopiniowanego przez Zarząd Gminy [...] pod względem zgodności z planem, nie następuje zmiana przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, gdyż są one i nadal będą użytkowane rolniczo ( produkcja hodowlana ryb stanowiąca dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), w związku z tym nie następuje wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i nie ma podstaw do ustalenia obowiązku uiszczania opłat rocznych. O charakterze prowadzonej przez skarżącego działalności świadczą dowody w postaci zakupu narybku i kroczka karpia w [...] 2001 r. Działalność ta pozostaje w całkowitej zgodności z ustaleniami MPZP Gminy [...], na co wskazał organ I instancji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w decyzji z dnia [...] 2002 r., [...]. O rolniczym wykorzystywaniu przedmiotowych gruntów świadczy także, iż skarżący jest podatnikiem podatku rolnego. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie uiszczania orzeczonych opłat na okres 10 lat. Zdaniem skarżącego postępowanie w sprawie powinno być umorzone z urzędu przez organ II instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa. Właściwym do rozpoznania skargi jest więc Wojewódzki Sąd Administracyjny W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ppsa sądy administracyjne uprawnione są do badania legalności działania jej organów. Polega ono na badaniu, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Rozpoznając sprawę sąd nie jest związany granicami skargi, orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego - art. 134 i 135 ppsa. Skargę należało uwzględnić, jednakże z innych przyczyn, niż zawarte w niej zarzuty. Zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób rażący, co prowadzić musi do stwierdzenia jej nieważności, oraz nieważności decyzji ją poprzedzającej . Na wstępie stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co do prowadzenia przez skarżącego działalności polegającej na eksploatacji kruszywa ze złoża "B " w miejscowości [...] gmina [...], w oparciu o udzieloną koncesję - decyzję Wojewody z [...]1999 r. Sąd uznał za prawidłowe. Ustalenia te dokonane zostały w oparciu o przeprowadzone prawidłowo i w sposób nie naruszający przepisów art. 7, 77 kpa dowody, które zostały następnie należycie ocenione przez organy prowadzące sprawę. Uzasadnienie przyjętego w zakresie tych ustaleń faktycznych stanowiska nie narusza przepisów postępowania i jest zgodne z wymogami określonymi w art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Jednak w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją , prawna ocena faktów i zastosowanie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest całkowicie błędne. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.) zwanej dalej ustawą, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego , a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2-10, oraz gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W decyzji określa się obowiązki związane z wyłączeniem. Z kolei przepis art. 28 ust. 1 ustawy stanowi: "W razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności, zaś ust 2 art. 28 stanowi "w razie stwierdzenia, że grunty przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne zostały wyłączone z produkcji bez decyzji, której mowa w art. 1 1 ust. l i 2, decyzję taką wydaje się z urzędu , podwyższając jednocześnie wysokość należności o 10%. Pojęcie "wyłączenia z produkcji" zdefiniowane zostało w przepisie art. 4 pkt 11 ustawy i oznacza "rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów . Wyłączenie z produkcji jest więc czynnością faktyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, (por. Wyrok NSA z 21 . 1 1. 2000 r. , II SA 106/00 ) Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów powołanych jako jej podstawa, z następujących przyczyn: Przede wszystkim stwierdzić i podkreślić należy, w świetle przepisów ustawy, że użyte przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 pojęcie użytków, gruntów i gruntów leśnych "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" oznacza przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z analizy powyższego przepisu w kontekście art. 7 ust. 1 i art. 28 ust 2. Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne , wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2 dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast art. 28 ust. 2 ustawy przewiduje konsekwencje wyłączenia z produkcji gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne. W świetle powyższego, inne rozumienie pojęcia "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" nie byłoby uzasadnione i byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy, którego celem była ochrona gruntów rolnych i leśnych polegająca m. in. na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne- art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Z powyższego wynika, że nie ma-w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych możliwości zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu rolnego, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje takiej możliwości (por. wyrok NSA z II SA 1746/97). Rażące naruszenie prawa - art. 11 ust. 1 ustawy przez organy orzekające w sprawie polega na całkowicie błędnym zastosowaniu tego przepisu . Jak wynika z punktu 1. sentencji decyzji Starosty Powiatowego organ wyłączył czasowo (na 20 lat) grunty rolne z produkcji rolnej, przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne pod eksploatację kruszywa naturalnego ze złoża "B " Analiza sentencji decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że organ uznał iż grunty stanowiące części działek wymienionych w pkt 1 sentencji przeznaczone są pod eksploatację kruszywa naturalnego. Stwierdzenie to wynika także z treści uzasadnieniu decyzji organu I instancji, który uznał, że "grunty będące przedmiotem tej sprawy przeznaczone są pod eksploatacje kruszywa naturalnego i eksploatacja na gruntach tych jest prowadzona"(str. 6 decyzji, k. 148). Rozstrzygnięcie powyższe nie ma żadnego oparcia w treści przepisów ustawy, w szczególności w art. 11 ust. 1. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji daje się wyprowadzić wniosek, że podstawą takiego rozstrzygnięcia jest fakt istnienia w chwili wydawania zaskarżonej decyzji- decyzji Wojewody z dnia [...] 1999 r. znak [...], o udzieleniu skarżącemu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "B " w [...] gm. [...] Wykluczone jest jednak przyjęcie, że istnienie decyzji o udzieleniu koncesji na wydobywanie kopaliny na obszarze objętym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczeniem rolniczym powoduje, iż grunt rolny, objęty koncesją staje się, z powodu pozostawania decyzji o jej udzieleniu w obrocie prawnym i dokonaniu wyłączenia gruntów z produkcji przez podmiot na rzecz którego udzielono koncesji gruntem przeznaczonym na cele nierolnicze i nieleśne. Żaden przepis ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje związania organów właściwych do udzielania zezwoleń na wyłączenie gruntów z produkcji decyzją o udzieleniu koncesji na wydobycie kopalin ani warunkami, na jakich ta koncesja została udzielona, ani żadna inna decyzją. Powołanie się w uzasadnieniu decyzji organu 1 instancji na przepis art. 105a ust. 2 ustawy z dnia 4. 02. 1994 r. Prawo Geologiczne i Górnicze (Dz. U. nr 27, poz. 96 z póz. zm.) stanowi argument całkowicie chybiony. Przepis ten stanowi : Ust.1: Jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji geologicznej od jego uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później, niż w ciągu 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. Ust.2: Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1 nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez organ administracji geologicznej, z upływem terminu określonego w ust. 1 Ust.3 Przepisy ust. l i 2 stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć organu nadzoru górniczego. Całkowicie bezpodstawne i wadliwe jest uznanie przez organy prowadzące sprawę, że nie zajęcie stanowiska w terminie określonym w ust. 2 art. 105a przez Wójta Gminy [...] w sprawie, w toczącym się postępowaniu o udzielenie koncesji powoduje, iż inwestycja (objęta koncesją) skarżącego, zgodna z warunkami udzielonej koncesji jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego, i co więcej, że jest to równoznaczne z przeznaczeniem gruntu rolnego na cele nierolnicze i nieleśne. Żaden przepis ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani ustawy prawo Geologiczne i Górnicze, a przede wszystkim ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednol. Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139) obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie daje podstawy do powyższego stwierdzenia. Ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest na zasadach i w sposób określony w powyższej ustawie , tj. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, bądź w przypadku jego braku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. l - w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw - art. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaakceptowanie powyższego stanowiska organów, całkowicie błędnego, oznaczałoby, że decyzja o udzieleniu koncesji uchyla ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Przepisy art. 22 i 23 ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze określają składniki decyzji o udzieleniu koncesji i oprócz tych składników decyzja ta nie reguluje innych kwestii, a w żadnym wypadku dotyczących przeznaczenia i zagospodarowania gruntów. Stanowisko organów jest sprzeczne nie tylko z treścią przytoczonych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ale także z przepisem art. 16 ust. 6 ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze, który stanowi, że udzielenie koncesji nie narusza wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Oznacza to, że istnienie ostatecznej decyzji o udzieleniu koncesji nie może przesądzać o konieczności wydania zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej, które to zezwolenie może zostać wydane wyłącznie po spełnieniu się warunków przewidzianych ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustaleń w przedmiocie możliwości udzielenia takiego zezwolenia dokonać winien organ samodzielnie, w oparciu o przepisy ustawy, nie zaś powołując się na istnienie decyzji o udzieleniu koncesji, której przedmiotem nie jest i nie może być rozstrzygnięcie w przedmiocie przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nie jest także-oczywiście- "przeznaczeniem na cele nierolnicze i nieleśne" wyłączenie gruntów z produkcji już dokonane przez władającego tymi gruntami, przed wydaniem decyzji zezwalającej na to wyłączenie. O przeznaczeniu gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne decydują wyłącznie zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisu obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] wynika, że grunty objęte decyzją położone są na obszarze oznaczonym symbolem A 18 R, stanowiącym tereny upraw rolnych z możliwością zmian kierunków produkcji i intensyfikacji (m.in. dolesianie)- pkt. 10 planu (k. 49 akt). Dalsza treść punktu 10 planu wskazuje na dopuszczalność lokalizacji obiektów uciążliwych związanych głównie z przetwórstwem produktów rolnych, pod ściśle określonymi warunkami Z powyższego jednoznacznie wynika, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie przewidywał przeznaczenia gruntów objętych zaskarżoną decyzją na cele nierolnicze. Pomimo próby zakwestionowania stanowiska organu 1 instancji w powyższych kwestiach zawartej z decyzji z [...] 2002 r. [...] której kontynuowanie mogłoby doprowadzić do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia sprawie, SKO wycofało się ze swojego stanowiska akceptując całkowicie sprzeczne z prawem rozstrzygnięcie organu I instancji. Problem niezauważony przez organy orzekające w sprawie polega także na zdefiniowaniu pojęcia "gruntów rolnych" oraz ustalenia znaczenia "przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. O rolnym charakterze gruntu decyduje zgodnie z zapisem art. 2 ust. 1 ustawy spełnienie któregokolwiek z warunków przewidzianych w punktach 1-10 tego przepisu. Gruntami rolnymi w rozumieniu ustawy są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. O rolnym charakterze gruntu decyduje więc - poza przypadkami określonymi w art. 2 ust. l pkt. 2-10 istniejący wpis w ewidencji gruntów, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gruntu rolnego na cele nierolnicze nie powoduje przekształcenia gruntu rolnego w nie rolny, a zatem nie stanowi podstawy do zmiany wpisu w rejestrze gruntów. Takie przeznaczenie umożliwia jedynie inne niż rolne wykorzystanie gruntów . Podstawą więc innego niż rolnicze wykorzystania gruntów rolnych określonych w ewidencji gruntów jako rzutki rolne) może być tylko przeznaczenie ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na inne niż rolnicze ( Uchwała 7 sędziów NSA z 3. 02. 1997 r. ,OPS 13/96-uzasadnienie). Naruszenie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy jest zatem oczywiste i rażące. Zaskarżona decyzja narusza także w sposób rażący przepis art. 28 ust. 2 ustawy. Przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, w której grunty przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne zostały wyłączone z produkcji bez decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Decyzję taką wydaje się wówczas z urzędu. W sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją sytuacja taka nie miała miejsca. Błędne zastosowanie tego przepisu art. 11 ust. 1 ustawy miało swoje źródło w nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy, co doprowadziło organ I instancji do przekonania, że wobec nie złożenia przez skarżącego wniosku o wyłączenie gruntów z produkcji należy postępowanie takie wszcząć z urzędu celem "zalegalizowania" prowadzonej przez skarżącego działalności polegającej na eksploatacji kruszywa i ustalenia opłaty rocznej. Stanowisko takie doprowadziło do pominięcia hipotezy tego przepisu i błędnego jego zastosowania. Jest ono także konsekwencją naruszenia przez organy art. 28 ustawy. Przepis art. 28 ustawy jest zamieszczony w rozdziale 7: "Kontrola wykonania przepisów ustawy"' i wprowadza wyraźne rozróżnienie sankcji za naruszenie przepisów ustawy, w zależności od rodzaju naruszenia: w ust. 1 przewiduje sankcję finansową w przypadku wyłączenia gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy i nie przewiduje w takim przypadku możliwości wydania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1, zaś ust. 2 przewiduje obowiązek wydania decyzji z art. 11 ust. 1, - oraz sankcję finansową, przy czym możliwość wydania decyzji z urzędu wynika w sposób oczywisty z przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne. W przeciwnym wypadku możliwość wydania takiej decyzji nie istnieje. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją sytuacja określona w art. 28 ust. 2 nie zachodziła, a wyłączenie gruntów nastąpiło niezgodnie z przepisami ustawy. Podkreślić należy, że wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej nie jest obowiązkiem organu w każdym przypadku dokonanego wyłączenia, w szczególności nie jest takim obowiązkiem w przypadku wyłączenia niezgodnego z przepisami ustawy, a wyłącznie wówczas, gdy zezwalają na to przepisy ustawy. Jak wynika z powyższego organy orzekające w sposób rażący naruszyły przepisy art. 11 ust.1 i art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z przyczyn wyżej wskazanych, a także art. 7 ustawy poprzez uznanie, że decyzja o udzieleniu Z. T. koncesji na wydobywanie kopaliny zmieniła przeznaczenie gruntów objętych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego z rolniczego na nierolnicze, co jest, niedopuszczalne w świetle tego przepisu. Niezależnie od powyższych naruszeń prawa powodujących nieważność obydwu decyzji, Sąd stwierdza, że organy prowadzące postępowanie naruszyły także przepisy kpa. Przepis art.107&1 kpa stanowi, że decyzja administracyjna powinna zawierać m. in. oznaczenie strony lub stron. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało mocy decyzję Starosty Powiatowego w [...] która nie zawiera oznaczenia strony postępowania i nie wskazuje adresata obowiązków, o których mowa w punkcie II podp. 1—3 Wprawdzie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, kto jest jej adresatem* niemniej rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisu art. 107 & 1 kpa Brak oznaczenia podmiotu nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków może uniemożliwiać jej wykonanie z zastosowaniem środków egzekucyjnych . Adresat decyzji będący osobą fizyczną powinien być oznaczony danymi personalnymi w raz z adresem zamieszkania ( por. uwagi do art. 107 & 1kpa, KPA Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C. H. Beck, W-wa 2005). Organy prowadzące sprawę pominęły fakt, iż skarżący udzielił w toku postępowania pełnomocnictwa do występowania w swoim imieniu przed organami administracyjnymi , w szczególności przed Starostwem Powiatowym J.S. (k. 108 akt adm.). Pełnomocnik nie był zawiadamiany o czynnościach prowadzonego postępowania , ani też żadna z decyzji zapadłych w sprawie po dniu złożenia pełnomocnictwa do akt postępowania nie została doręczona pełnomocnikowi, co stanowi naruszenie przepisu art.. 40 & 2 kpa. Przepis ten, zobowiązujący organy administracji do doręczania pism w toku postępowania administracyjnego pełnomocnikowi, jeżeli strona pełnomocnika ustanowiła, nie przewiduje od tej zasadny żadnych odstępstw. Co prawda skarżący nie podnosił w skardze zarzutu naruszenia art. 40 & 2 kpa, jednak wobec treści art. 134 ppsa stwierdzić należy, że organy prowadzące sprawę uchybienia tego dopuściły się, oraz, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (por. Wyrok NSA z 12.10. 1999 r., III SA 7299/98, ). Organy nie miały podstaw do pominięcia pełnomocnika w toku postępowania, chyba, że z treści pełnomocnictwa wynikałoby, że zostało ono udzielone do poszczególnych czynności, względnie gdyby wyjaśnienia takiego udzieliła strona(skarżący). Jednak treść znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa nie wskazuje na to, aby uprawniało ono jedynie do poszczególnych czynności, w szczególności tych, których dokonał w toku postępowania pełnomocnik skarżącego. Nadto uszło uwadze organów prowadzących sprawę, że wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] znajdujący się w aktach sprawy (k. 46) a dołączony przez Burmistrza Gminy [...] pozostaje w sprzeczności z treścią planu (potwierdzona za zgodność kserokopia tekstu planu, k. 49). Przeznaczenie terenów objętych symbolem A 18 R -zgodnie z tekstem planu- dopuszcza lokalizację obiektów uciążliwych związanych głównie z przetwórstwem produktów rolnych, podczas gdy z wypisu z planu wynika, że dopuszcza się lokalizację obiektów uciążliwych. W sytuacji jednak, gdy organy przy rozstrzygnięciu sprawy całkowicie pominęły treść obowiązującego planu zagospodarowania i uznały, że przeznaczeniu terenu decyduje treść decyzji o udzieleniu koncesji, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, co następuje : Zarzut o braku podstaw do zastosowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, oparty na twierdzeniu skarżącego, iż nie prowadzi on działalności w oparciu o udzieloną koncesję, a jedynie hodowlę ryb nie może odnieść skutku. Jak już wyżej wskazano, ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe i nie naruszają przepisów kpa dotyczących obowiązków organów wynikających z przepisów art. 7, 77 i 80 kpa. Jak słusznie stwierdza Samorządowe Odwoławcze, o prowadzeniu tej działalności świadczą ustalenia, których dokonał organ 1 instancji w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] 2001 r., także ustalenia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego zawarte w piśmie z [...] 2002 r., fakt uiszczania opłat eksploatacyjnych za wydobycie ze złoża "B" udokumentowany pismem stosownego organu. Skarżący prowadzi więc działalność w wyniku której nastąpiło faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji rolnej w rozumieniu art. 4 pkt. 11 ustawy. Z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że budowa stawów rybnych jest sposobem rekultywacji gruntów, na których prowadzona jest eksploatacja, stąd nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przez organy istnienie decyzji o udzieleniu pozwolenia wodno prawnego oraz zgłoszenie przez skarżącego budowy stawów rybnych, ponieważ uzyskanie powyższej decyzji oraz dokonanie zgłoszenia jest konsekwencją ustalonego przez powołany do tego organ kierunku rekultywacji. Nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 13 ust. l ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przede wszystkim podnoszenie tego zarzutu stoi w sprzeczności z wszystkimi pozostałymi twierdzeniami zawartymi w skardze. Skoro bowiem skarżący uważa, że w jego sprawie nie mają w ogóle zastosowania przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ nie zachodzi sytuacja zmiany przeznaczenia gruntów z uwagi na budowę stawów rybnych, a więc rolniczy charakter działalności skarżącego, to nie może domagać się jednocześnie zawieszenia na 10 lat opłat rocznych, bo tym samym uznaje za uzasadnione wyłączenie gruntów z produkcji. Przepis ten jednak nie miałby w ogóle zastosowania w stanie faktycznym sprawy, ponieważ zawieszenie uiszczania części sumy należności i opłat rocznych dotyczy wyłącznie sytuacji określonej w jego & 2, a więc jego hipoteza nie obejmuje stanu faktycznego zachodzącego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Biorąc pod uwagę powyższe, ponieważ zachodzą przyczyny określone w art. 156 & 1 pkt. 2 kodeksu postępowania administracyjnego, czyli rażące naruszenie wskazanych wyżej przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w oparciu o przepisy art. 145 & 1pkt. 2 i art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.