VII SA/Wa 1343/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. I. skargę oddala II. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. S. z Kancelarii Adwokackiej w W. przy ul. [...], kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 (trzysta pięć) złotych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 262 § 2 kpa, zobowiązał H. B., A. B., P. B., L. B. oraz A. B. do wpłacenia zaliczki w wysokości [...] zł na poczet wykonania zastępczego dotyczącego opracowania inwentaryzacji wraz z ekspertyzą i opinią techniczną samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...] w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł H. B., wnosząc o jego "kasację". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., działając na podstawie art. 134 kpa – stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 141 § 1 kpa na postanowienie wydane w toku postępowania służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Na postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 kpa ni przysługuje zażalenie, ma ono charakter dowodowy i jego zaskarżenie jest możliwe jedynie w odwołaniu od merytorycznego rozstrzygnięcia, zgodnie z brzmieniem art. 142 kpa. Jednocześnie organ stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie pouczył stronę o dopuszczalności wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie wniósł H. B., zarzucając, iż postępowanie prowadzone w organach I i II instancji prowadzone jest wadliwie i w oparciu o błędne ustalenia faktyczne zarówno co do daty prowadzonych robót budowlanych, jak i przyjęcie, iż doszło do samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie występują, co skutkuje oddaleniem skargi. Zaskarżone postanowienie oparte na treści art. 134 kpa ma charakter formalny, stwierdzający niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych wynika z braku możliwości jego wniesienia w toku instancji. Należy w tym miejscu zauważyć, iż wobec odesłania zamieszczonego w art. 144 kpa, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, a więc przy stwierdzeniu niemożliwości wniesienia zażalenia zastosowanie ma przepis art. 134 kpa. Stosownie do brzmienia art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienie enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Na postanowienie wydane w oparciu o art. 262 § 2 kpa kodeks nie przewiduje zażalenia. Zaliczka z art. 262 § 2 kpa stanowi składnik kosztów postępowania i jest pobierana w toku trwającego postępowania administracyjnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22.06.2004 r., IV SA 82/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.05.2005 r. VII SA/Wa 396/04), a zatem art. 264 § 2 kpa nie ma zastosowania. Zgodnie więc z kodeksową zasadą określoną w art. 142 kpa postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 kpa, może być zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji. Zasada ta gwarantuje więc obywatelowi zarówno prawo do weryfikacji wydanego w toku postępowania rozstrzygnięcia jak i ostatecznie zapewnia mu prawo do Sądu. Na marginesie należy też podnieść, iż samo pouczenie strony o możliwości zaskarżonego postanowienia nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu I instancji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.04.2001 r. I SA/Gd 170/00). Z tych względów należało uznać, iż stanowisko organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego jest prawidłowe, co czyni skargę bezzasadną. Wobec charakteru zaskarżonego postanowienia, poza kompetencją Sądu znalazły się rozważania co do zarzutów skargi, odnoszących się do merytorycznych rozstrzygnięć wydanych przez organy nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).