I FSK 34/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Firmy Motoryzacyjnej "L." sp. z o.o. w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 661/05 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Firmy Motoryzacyjnej "L." sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. o/z w J. z dnia 5 maja 2005 r. (...) w przedmiocie uznania za nieprawidłowe stanowiska podatnika w sprawie interpretacji przepisu prawa podatkowego dotyczącego korekty podatku naliczonego związanego ze sprzedażą samochodów osobowych zakupionych do celów demonstracyjnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 19.09.2005 r., I SA/Wr 661/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Firmy Motoryzacyjnej "L." sp. z o.o. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. OZ w J. z dnia 05.05.2005 r. w przedmiocie uznania za nieprawidłowe stanowiska podatnika w sprawie interpretacji przepisu prawa podatkowego dotyczącego korekty podatku naliczonego związanego ze sprzedażą samochodów osobowych zakupionych do celów demonstracyjnych. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 25.07.2005 r. stronę skarżącą wezwano do nadesłania opłaconego pełnomocnictwa procesowego upoważniającego pełnomocnika do reprezentacji skarżącej spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącej w terminie przesłał opłacone pełnomocnictwo, z którego wynikało, iż jest umocowany do występowania w imieniu spółki przed "sądami powszechnymi, gospodarczymi oraz innymi organami orzekającymi". Sąd uznał, że przesłany dokument nie jest pełnomocnictwem upoważniającym pełnomocnika do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Tym samym stwierdzono, iż skarżącą nie uzupełniła w wyznaczonym terminie zasygnalizowanych braków formalnych co skutkowało odrzuceniem jej skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 w zw. z art. 46 par. 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."/. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną Firmy Motoryzacyjnej "L." sp. z o.o., w której wniesiono o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 w zw. z art. 46 par. 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu do tak sformułowanego zarzutu podniesiono, że Sąd błędnie uznał przesłane pełnomocnictwo za niewłaściwe. W ocenie autora skargi kasacyjnej umieszczenie w treści pełnomocnictwa wojewódzkiego sądu administracyjnego nie stanowi koniecznej przesłanki dla uznania jego ważności i prawidłowości. Ponadto stosując wykładnię gramatyczną można było wysnuć wniosek, że udzielone pełnomocnictwo swym zakresem obejmowało również postępowanie sądowoadministracyjne przed WSA. Odwołując się do słownikowych definicji pojęć "organ" oraz "orzekać" wskazano, że ich użycie może zastępować bezpośrednie wskazanie na sąd administracyjny, gdyż ten miesić się w pojęciu organu oraz bezsprzecznie wydaje postanowienia czy wyroki, co wyczerpuje definicję orzekania. Jednocześnie podniesiono, iż to samo pełnomocnictwo nie było kwestionowane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. mimo braku wyraźnego sformułowania o upoważnieniu do reprezentacji skarżącej spółki w postępowaniu administracyjnym. W końcowej części uzasadnienia wywiedziono, że zaistniała sytuacja procesowa podobna jest do tej, w której NSA w wyroku z dnia 28.07.2005 r. FSK 99/05 /Rzeczpospolita 2005 nr 178 str. C2/ stwierdził, że pełnomocnictwo wystawione przed reformą sądownictwa administracyjnego, wskazujące jedynie na Naczelny Sąd Administracyjny, pozostaje ważne przed sądem wojewódzkim. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje: Skarga kasacyjna uzasadniona nie jest. Na wstępie wskazać należy, że w odróżnieniu od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, poza wyjątkami wskazanymi w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zobowiązany jest do rozpoznania sprawy jedynie w granicach zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Regulacja taka nakłada zatem na autorów skarg kasacyjnych obowiązek należytego wskazania podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego /pkt 1/ lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. W niniejszej sprawie strona skarżącą podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 w zw. z art. 46 par. 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wskazała jednak, na czym to naruszenie miało polegać. Niemniej jednak z zaprezentowanego uzasadnienia należy wnioskować, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca niewłaściwe zastosowanie przytoczonych przepisów przez uznanie, że przedłożone pełnomocnictwo nie upoważniało do reprezentacji skarżącej spółki przed WSA, a w konsekwencji uznanie, iż strona we wskazanym terminie nie uzupełniła braków formalnych wniesionej skargi. Tym samym więc mimo zasygnalizowanych wad w zakresie konstrukcji podstaw kasacyjnych możliwe jest ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów. W tych ramach stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, są one bezzasadne. Sąd I instancji nie naruszył przepisów, które przytoczono w skardze kasacyjnej. Dotyczy to w szczególności art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. Dla tut. Sądu nie budzi wątpliwości ta okoliczność, że strona skarżącą nie uzupełniła braków formalnych skargi, tj. nie przedłożyła pełnomocnictwa upoważniającego jej pełnomocnika do występowania przed WSA. Zwrócić należy uwagę, że w treści pełnomocnictwa strona wyraźnie wyróżniła sądy powszechne oraz gospodarcze. Stąd też, kierując się logiką, pod pojęciem "inne organy orzekające" strona rozumie wszystkie inne organy, poza sądami, orzekające w jakichkolwiek sprawach. Gdyby skarżącą chciała umocować pełnomocnika do reprezentacji przed sądami administracyjnymi, to konsekwentnie powinna obok sądów powszechnych i gospodarczych wymienić odrębny pion jakim, są sądy administracyjne. Treść dokumentu upoważniającego do występowania w imieniu mandanta nie może budzić wątpliwości. Oznacza to, że treść pełnomocnictwa musi być na tyle precyzyjna, żeby w sposób jednoznaczny można było z niej wywieść zakres udzielonego umocowania, m.in. to w jakim postępowaniu umocowany może reprezentować swojego mandanta. W niniejszej sprawie warunków tych nie spełniało pełnomocnictwo dołączone do skargi. Użyte w nim sformułowanie "inne organy orzekające" jest bowiem pojęciem bardzo szerokim i wysoce nieprecyzyjnym. Z ustrojowego punktu widzenia istnieje możliwość utożsamienia "sądu" jako "organu orzekającego". Niemniej jednak praktyka funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości wyraźnie odróżnia każdy sąd, w tym sądy administracyjne, od innych organów, nawet tych, które tak jak np. Samorządowe Kolegium Odwoławcze posiadają kompetencje orzecznicze. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika powinna zastosować się do wezwania sądowego. W przeciwnym wypadku musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami procesowymi, np. pozostawienie pisma bez rozpoznania, czy też jego odrzucenie /skarga/. W przedmiotowej sprawie wezwano wyraźnie o przedłożenie pełnomocnictwa "do występowania w imieniu skarżącej przed WSA". Z treści wezwania zatem jasno wynikało, że złożone wcześniej pełnomocnictwo nie obejmuje swym zakresem występowania pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie uzupełnienie zasygnalizowanych braków, pomimo odmiennego zdania strony co do treści sporządzonego pełnomocnictwa, musiało więc skutkować odrzucenie skargi. Odnosząc się do przywołanego w skardze kasacyjnej wyroku NSA z dnia 28.07.2005 r. FSK 99/05 stwierdzić trzeba, że dotyczy on zgoła odmiennej sytuacji procesowej. Treść badanego w tej sprawie pełnomocnictwa była zgodna z obowiązującymi w dacie jego sporządzenia przepisami prawa oraz pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji. Uznano więc, że zmiana ustroju sądownictwa administracyjnego po doręczeniu decyzji zawierającej prawidłowe /pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ pouczenie i zastosowanie się strony do tego pouczenia nie mogło ostatecznie doprowadzić do pozbawienia jej prawa do sądu. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.