II SA/Wa 1425/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...]maja 2006 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), którą to decyzją odmówiono D.K. wglądu do akt postępowania administracyjnego, dotyczącego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej przy ul. [...] na rzecz spadkobierców dawnych właścicieli hipotecznych, w trybie art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W motywach rozstrzygnięcia SKO w W. podało, że ze strony D.K. nie było zasadne żądanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wglądu do całości akt administracyjnych, dotyczących postępowania związanego z przyznaniem spadkobiercom dawnych właścicieli prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Strona mogła i może żądać udostępnienia informacji w postaci wglądu do konkretnych, szeroko rozumianych dokumentów urzędowych, jednak musi określić, o jakie dokumenty jej chodzi. Dopiero tak sprecyzowane żądanie podlegać będzie realizacji ze strony Prezydenta W., z zastrzeżeniem art. 5 ustawy. Skoro bowiem ustawodawca w art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że nie wolno ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych m. in. w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy dotyczy ono władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, to a contrario należy przyjąć, że w pozostałych przypadkach nie jest możliwe udostępnianie informacji o sprawach rozstrzyganych w takim postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej – radca prawny – wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] , pomimo wydania jej bez podstawy prawnej w związku z naruszeniem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji poprzez wydanie przez Prezydenta W. decyzji w sytuacji, w której mógł on tylko wydać notatkę urzędową, naruszenie art. 61 Konstytucji RP poprzez odmowę prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej w sytuacji, gdy odmowa taka nie przysługiwała, ponadto naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez uznanie, iż akta postępowania administracyjnego w całości nie mogą być uznane za informację publiczną, kiedy informację taką stanowią. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z brzmieniem art. 230 § 1 przedmiotowej ustawy, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Przepis art. 219 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych (§ 2). W świetle art. 221 ww. ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Według § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) wpis stały w niniejszej sprawie wynosi 200 zł. Warto zwrócić uwagę, że do dnia 17 marca 2006 r. obowiązywał § 5 ust. 2 powyższego rozporządzenia, który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. o sygnaturze akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) orzekł, że § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że w sprawie, która nie korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, profesjonalny pełnomocnik, wnosząc skargę do właściwego sądu administracyjnego, zobowiązany jest do uiszczenia należnego wpisu stałego od skargi gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy tegoż sądu. Należy przy tym zauważyć, że innego sposobu uiszczenia wpisu sądowego ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje. Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej – radca prawny, wnosząc w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na pierwszej stronie skargi nakleił znaki opłaty sądowej na łączną kwotę 200 zł. Taki sposób uiszczenia wpisu sądowego od skargi jest niedopuszczalny, a skarga, jako nieprawidłowo opłacona, podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. zwrócił pełnomocnikowi D. K. oryginał pierwszej strony skargi wraz z naklejonymi znakami opłaty sądowej o wartości 200 zł (a nie, jak błędnie podano w piśmie, 110 zł), jednocześnie informując pełnomocnika o treści art. 219 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo to jednak nie było wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi, co jasno wynika z jego treści, a tak najwyraźniej zostało potraktowane przez pełnomocnika, gdyż w trzecim dniu od dnia jego doręczenia pełnomocnik skarżącej dokonał wpłaty na rachunek bankowy Sądu kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi. Jak już zostało zasygnalizowane, art. 221 ww. ustawy wyłącza obowiązek wzywania adwokatów i radców prawnych do uiszczenia opłat sądowych. Wnosząc skargę do Sądu, pełnomocnik zobowiązany był do równoczesnego uiszczenia należnego wpisu stałego od skargi w sposób określony w art. 219 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uiszczenie wpisu w sposób prawidłowy w terminie późniejszym, zwłaszcza po upływie trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do wniesienia skargi, nie czyni zadość regulacji zawartej w art. 219 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga została wniesiona w dniu 3 lipca 2006 r., tj. w 28 dniu trzydziestodniowego terminu, zaś uiszczenie wpisu na rachunek bankowy Sądu nastąpiło dopiero w dniu 21 sierpnia 2006 r. W ocenie Sądu, o spełnieniu wymogu równoczesności można mówić także wówczas, gdy zarówno czynność wniesienia skargi, jak i czynność uiszczenia wpisu, dokonywane w różnych datach, zostaną zrealizowane w ciągu trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do wniesienia skargi. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 221 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.