II SA/Wr 460/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Asesor WSA Alicja Palus /spraw./, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia 19 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę istniejących obiektów gospodarczo-garażowych i budowę budynku biurowo-magazynowego na działce nr [...], AM-6, obręb P. przy ul. K. we W. I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm./ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 z późn. zm./ Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o. o. A z siedzibą we W. przy ul. K. [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejących obiektów gospodarczo-garażowych i budowie budynku biurowo-magazynowego wraz z niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu /z wyłączeniem budowy sieci i przyłączy uzbrojenia technicznego/ na terenie nieruchomości przy ul. K. [...] we W. /dz. nr [...], AM-6, obręb P./. W osnowie decyzji organ orzekł również że obsługa komunikacyjna obiektu nastąpi z istniejącego zjazdu z drogi publicznej – ul. K., a ponadto określił w sposób konkretny szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, obowiązki inwestora, a także obszar oddziaływania obiektu podając, że obejmuje on nieruchomości położone przy ul. K. [...] we W. oznaczone geodezyjnie jako działka nr [...], AM-6, obręb P., oraz części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], AM-6, obręb P. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wyjaśnił, że w dniu 08.02.2006 r. Inwestor - Sp. z o. o. A z siedzibą we W. przy al. K. [...], reprezentowany przez Pana W. S. wystąpił do tut. Wydziału z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obiektu magazynowo-biurowego z niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu (bez przyłączy) przy al. K. [...] we W. (dz. nr [...], AM-6, obr. P.). W dniu 01.03.2006r. postanowieniem nr [...] zobowiązano inwestora do uzupełnienia i poprawienia projektu budowlanego w zakresie doprowadzenia do zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania i z wymaganiami dotyczącymi zakresu i formy projektu budowlanego. W odpowiedzi na powyższe inwestor przedłożył projekt budowlany, który spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 32 ust.4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane niezbędne do wydania niniejszej decyzji. W dniu 21.03.2006 r. tut. Wydział zawiadomił wszystkie strony postępowania administracyjnego o przystąpieniu do rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. W dniu 31.03.2006 r. strony postępowania: Pan W. K. i Pan J. K. po zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją przedłożyli pisemne uwagi dotyczące planowanej inwestycji; Zastrzeżenia dotyczyły niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie: 1. obsługi komunikacyjnej inwestycji, 2. dopuszczalnego przeznaczenia terenu i urządzenia terenu, 3. ochrony środowiska kulturowego (brak wymaganej opinii Konserwatora Zabytków). Ponadto Pan J. K. w swoim piśmie zakwestionował opinię rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej, który bez uwag zaopiniował projekt budowlany obiektu (opinia nr [...] z dnia 06.02.2006 r.), jak również negatywnie odniósł się do uzgodnienia Zarządu Dróg i Komunikacji dotyczącego obsługi komunikacyjnej inwestycji przez istniejący wjazd z drogi publicznej - al. K. (uzgodnienie ZDiK nr [...] z dnia 10.03.2006 r.). Planowane zamierzenie zgodne jest z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zespołu urbanistycznego K. P. w obrębie P. we W., uchwalonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z dnia 24 kwietnia 2003 r.; W zakresie zagadnień poruszonych w ww. pismach Pana J. K. i Pana W. K. obowiązujący plan zawiera następujące ustalenia: ad. 1 obowiązek "podłączenia wewnętrznego układu drogowego do ulicy oznaczonej symbolem 14KD" - i jednoczesny "zakaz przejazdu z ulicy B. oznaczonej symbolem 6KD na tereny usług i aktywności gospodarczej oznaczone symbolami U5 i AGI" ad. 2 usytuowanie budynku magazynowo-biurowego planowane jest na terenie zespołu usług oznaczonego w ww. planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U5, na którym dopuszcza się m.in. następujące przeznaczenia: obsługa firm i klientów, handel hurtowy i produkcja. Minimalna wysokość budynków 6m..., maksymalna wysokość budynków 20m -mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu oraz 25 m - mierzona od poziomu terenu do najwyższej kalenicy" ad. 3 Inwestor uzyskał Decyzję D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 13.03.2006 r. - wypełniając ustalenie planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony środowiska kulturowego. Inwestycja nie narusza warunków techniczno-budowlanych zawartych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto inwestor przedłożył właściwe uzgodnienia i opinie zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniósł J. K. – właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, objętego zamierzeniem inwestycyjnym, zarzucając, że: - droga dojazdowa do zaprojektowanej inwestycji o szerokości 4,80 m nie jest przystosowana do przejazdów samochodów ciężarowych (tirów), - opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie uwzględnia niebezpieczeństw związanych ze składowaniem towarów będących przedmiotem działalności firmy A Sp. z o. o., - szkodliwe oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na otoczenie i środowisko, - podjęcie decyzji przed udzieleniem odpowiedzi przez skarżącego na pismo Urzędu Miejskiego W. z dnia 5 kwietnia 2006 r., nr [...]. W odwołaniu przedstawiona też została – w odniesieniu do każdego z zarzutów szczegółowa argumentacja, powołująca okoliczności faktyczne istniejące w sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 19 maja 2006r. Nr [...] stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane określa zakres sprawdzeń, jakich dokonuje właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Między innymi, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po przeanalizowaniu posiadanej dokumentacji w tym zakresie należało stwierdzić, iż omawiana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami obowiązującego na terenie objętym przedsięwzięciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego K. P. w obrębie P. we W., uchwalonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z dnia 24 kwietnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. D. Nr 117, poz. 2121). Przedmiotowa inwestycja bowiem usytuowana została na obszarze oznaczonym w planie symbolami U5, Umw24 i 14KD, z czego obiekt kubaturowy na obszarze oznaczonym symbolem U5 - czyli na terenie przeznaczonym między innymi pod handel hurtowy. Kolejna kwestia wymagająca sprawdzenia przez organ orzekający o udzieleniu pozwolenia na budowę na drodze decyzji administracyjnej, wynika z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, który mówi, o obowiązku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Przepisy techniczno - budowlane zawarte zostały w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późniejszymi zmianami). Zgodnie z § 12 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: - 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, - 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki [...], AM-6, obręb P. wynika, że planowany budynek usytuowany został od strony granicy z sąsiednimi działkami zgodnie z przytoczonym powyżej uregulowaniem. Ponadto inwestor przedłożył wymagane przepisami art. 33 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oświadczenia i uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda D. stwierdził, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego K. P. w obrębie P. we W. podłączenie wewnętrznego układu drogowego nieruchomości objętej inwestycją winno nastąpić do ulicy oznaczonej symbolem 14KD - czyli al. K. Zgodnie zatem z tym ustaleniem inwestor zobowiązany był zapewnić obsługę komunikacyjną poprzez istniejący wjazd z al. K., co zostało pozytywnie zaopiniowane przez Zarząd Dróg i Komunikacji w dniu 10 marca 2006 r., nr uzgodnienia [...]. Opinia ta jak również opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych o zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z dnia 6 lutego 2006 r., nr [...], są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, jako wymagane przepisami prawa materialnego. Ponadto należy zaznaczyć, iż inwestycja polegająca na budowie omawianego budynku biurowo - magazynowego nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późniejszymi zmianami), wobec czego nie wymaga przeprowadzenia osobnego postępowania administracyjnego w tym względzie. W odniesieniu natomiast do zarzutu dotyczącego odpowiedzi J. K. na pismo Urzędu Miejskiego W. z dnia 5 kwietnia 2006 r., organ orzekający stwierdził, że J. K. uczestniczył w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji oraz otrzymał decyzję administracyjną kończącą to postępowanie – zgodnie z przepisami art. 32 i art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował J. K., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi wskazał, że zaskarża decyzję Wojewody D. z dnia 19 maja 2006 r. Nr [...] w zakresie: 1) układu obsługi komunikacyjnej, objętej udzielonym pozwoleniem na budowę, 2) bezpieczeństwa pożarowego, 3) szkodliwego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na otoczenie i środowisko, 4) uniemożliwienia uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja zbieżna z zamieszczoną w uzasadnieniu odwołania. W jej uzupełnieniu odnoszącym się do zarzutu sformułowanego w pkt 4 skarżący podał, że w dniu 15 maja 2006r. otrzymał zawiadomienie (datowane na dzień 8 maja 2006r.) o wszczętym postępowaniu odwoławczym i przekazaniu odwołania do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. Pismo zawierało również informację o możliwości zapoznania się z odwołaniem i wypowiedzenia co do jego treści w siedzibie organu odwoławczego. Stosownie do treści pisma w dniu 22 maja 2006r. zgłosił się do Wydziału Rozwoju Regionalnego D. Urzędu Wojewódzkiego, chcąc skorzystać z przysługujących mu – zgodnie z art. 10 kpa – uprawnień. Wówczas został poinformowany, że odwołanie zostało już rozpatrzone i w dniu 19 maja 2006r. Wojewoda D. wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. oraz że nie ma możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ponieważ zostały odesłane do Urzędu Miejskiego W. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 13 lipca 2006 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolą działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nic stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził konieczność zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 i art. 135 tej regulacji. Ponadto poprzedzając przedstawienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że nietrafny jest zarzut kwestionujący prawidłowość opinii rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych, bowiem uzgodnienie dokonane zostało przez uprawnioną jednostkę i jest wiążące dla właściwego w sprawie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można również w warunkach faktycznych tej sprawy i obowiązującym stanie prawnym uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo o ochronie środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) i postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm./. Zdaniem Sądu prawidłowa jest ocena organów orzekających w tej sprawie o braku podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzania raportu oddziaływania na środowisko ze względu na treść § 2 i § 3 wskazanego powyżej aktu wykonawczego w brzmieniu nadanym mu aktem opublikowanym w Dzienniku Ustaw Nr 92 z 2005 r. poz. 769. Ponadto nieskuteczny jest zarzut naruszenia w postępowaniu odwoławczym w stosunku do skarżącego przepisu art. 10 § 1 kpa. Wprawdzie działanie organu odwoławczego, opisane w skardze, a sprowadzające się do załatwienia sprawy w nietypowo dla spraw o tym przedmiocie szybki sposób, narusza zasadę zawartą w art. 8 kpa, ale nie daje to podstaw do uznania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że skarżący jako autor odwołania znał jego treść. Istotne natomiast jest, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem w sprawie administracyjnej, co skutkuje koniecznością odpowiedniego stosowania do niego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uregulowane w nim czynności procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta należąca do zasad ustrojowych i systemowych wymaga bezwzględnej zgodności z prawem każdego działania o charakterze procesowym organu właściwego w sprawie. Z treści art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto m.in. złożył wniosek w tej sprawie w warunkach określonych w pkt 1 lub 1 a wskazanego przepisu oraz złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Jednocześnie należy wskazać, że w przepisie art. 28 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, ustawodawca postanowił że stronami – zatem podmiotami kwalifikowanymi wg kryteriów określonych w przepisach art. 28, art. 29 i art. 30 kpa – w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczają zgodnie z ogólnymi standardami prawa – możliwość działania strony przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 kpa), a przepisy ustawy – Prawo budowlane nie zawierają w tym przedmiocie odrębnej regulacji. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnej, pełnomocnictwo wymaga formy pisemnej i musi być udzielone przez stronę lub działającego za nią przedstawiciela ustawowego lub statutowego. Z tych względów obowiązkiem organu uprawnionego do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej, w tym postępowania toczącego się w warunkach ustawy – Prawo budowlane jest ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zdolności prawnej i procesowej strony postępowania – ocenianych wg przepisów kodeksu cywilnego, prawidłowości reprezentacji strony nie będącej osobą fizyczną oraz prawidłowości udzielonego pełnomocnictwa w przypadku działania strony przez ustanowionego pełnomocnika. Wymóg należytej staranności organu w tym zakresie wynika zarówno z art. 6 kpa w związku z art. 30 i 32 kpa, jak i z przepisów art. 7 i art. 77 kpa, stanowiących o konieczności prawidłowego ustalenia w sprawie stanu faktycznego. Zaniedbania organu w tym zakresie mogą skutkować nawet nieważnością decyzji wydanych w postępowaniu (np. wyrok NSA z 9 grudnia 1993r., sygn. akt SA/Lu 688/93 Prawo Gospodarcze 1994, Nr 4). W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie w postępowaniu instancyjnym nie zastosowały się do nakazów ustawowych przyjętych w odniesieniu do opisanych powyżej czynności. Zważyć bowiem należy, że inwestorem (stroną) w prowadzonym postępowaniu i jednocześnie wnioskodawcą jest podmiot oznaczony jako A sp. z o. o., zatem działający na podstawie kodeksu spółek handlowych. Oświadczenia woli w jego imieniu mogą być składane przez osoby upoważnione do reprezentacji, przy czym sposób reprezentacji określony jest w umowie spółki i ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. W rozpoznawanej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę złożony został przez pełnomocnika, działającego na podstawie upoważnienia udzielonego jednoosobowo przez wiceprezesa spółki. Ta osoba podpisała również jednoosobowo oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością objętą zamierzeniem inwestycyjnym na cele budowlane. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest aktualnego wypisu z krajowego Rejestru Sądowego, na podstawie którego możliwe byłoby stwierdzenie, że A spółka z o. o., będąca stroną prowadzonego postępowania jest w nim prawidłowo reprezentowana. Dla takiego stwierdzenia należało ustalić, że z umowy spółki i wypisu z KRS-u wynika, że członek zarządu jakim jest wiceprezes jest uprawniony jednoosobowo do reprezentowania spółki, a w związku z tym mógł samodzielnie udzielić pełnomocnictwa W. S. do występowania w imieniu spółki A w prowadzonym postępowaniu. W tym kontekście istotne też jest, że treść udzielonego upoważnienia, traktowana in ekterno może – zdaniem Sądu powodować wątpliwości co do jego zakresu. Treść ta wskazuje bowiem na upoważnienie do uzyskania uzgodnień, zezwoleń i opinii wymaganych prawem i koniecznych do uzyskania zezwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a nie uzyskania samego pozwolenia na budowę. Ponadto wyjaśnienia wymagało to, czy wiceprezes spółki działając jednoosobowo mógł w imieniu spółki złożyć oświadczenie wymagane przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zważając przy tym na formalno- i materialnoprawny charakter tego oświadczenia, wynikający z powołanego powyżej przepisu oraz z art. 32 ust. 4 pkt 2 wskazanej ustawy. W ocenie Sądu – uznającego, że wprowadzona do oświadczenia klauzula o odpowiedzialności karnej uniemożliwia właściwemu organowi weryfikowanie czy kwestionowanie jego treści, organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do dokonania oceny prawidłowości formalnej takiego oświadczenia, w tym złożenia go przez uprawnioną osobę. Prowadząc rozważania w omawianym powyżej zakresie Sąd uwzględnił również przepis art. 205 § 1 kodeksu spółek handlowych, stanowiący, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Z doręczonych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby organy orzekające w sprawie podjęły czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych w sprawie kwestii związanych z reprezentacją wnioskodawcy, obarczając przez to podjęte w postępowaniu instancyjnym decyzje kwalifikowaną wadliwością. Materiał sprawy nie pozwala również w sposób jednoznaczny stwierdzić zgodności przyjętej w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym, koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji z uzyskanym uzgodnieniem zarządcy drogi. Akta sprawy nie zawierają oryginału uzgodnienia, nie można również ustalić przez kogo dokonana została adnotacja o zgodności uzgodnienia z oryginałem widniejąca na kopii mapy zasadniczej i opatrzona wyłącznie nieczytelnym podpisem. Nie wiadomo również, czy zamieszczona w treści uzgodnienia klauzula mówiąca o warunkach zawartych w załącznikach, stanowiących integralną część uzgodnienia odnosi się do przedmiotowego projektu. Należy też zwrócić uwagę, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę jest podporządkowane zasadzie skargowości tzn. może je zainicjować wyłącznie uprawniony podmiot poprzez złożenie stosownego wniosku, a wyłączone są działania organu w tym zakresie podejmowane z urzędu, czyli na zasadzie oficjalności. Żądanie zawarte we wniosku określa przedmiot sprawy, wyznacza w ten sposób właściwy dla niej organ i jest dla organu wiążące. Weryfikacji wniosku i zmiany żądania dokonać może tylko podmiot wnoszący pierwotnie podanie o takim charakterze. Istotne z tego względu jest, że wniosek, który spowodował wszczęcie postępowania w rozpoznawanej sprawie dotyczy pozwolenia na budowę i dołączone są do niego stosowne dokumenty; opisane w przepisie art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Wniosek nie zawiera natomiast elementów uwzględnionych w przepisie art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, dotyczących pozwolenia na rozbiórkę. Z opisu architektonicznego złożonego do zatwierdzenia projektu wynika ponadto, że rozbiórka obiektów związana z planowaną inwestycją nie wymaga pozwolenia. Natomiast w treści decyzji Prezydenta W. i Wojewody D. wskazano, że udzielone pozwolenie obejmuje również rozbiórkę istniejących obiektów garażowych, mimo braku wniosku w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu osnowa decyzji powinna zawierać tylko rozstrzygnięcie odnoszące się do treści żądania, a uwzględnione w przepisie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określenie "całe zamierzenie budowlane" należy postrzegać poprzez wykładnię funkcjonalną i przyjmować, że "całe zamierzenie" stanowi to, co w jego zakresie podlega regulacji ustawowej i wymaga władczego rozstrzygnięcia właściwego organu administracji publicznej. Tym samym – w uznaniu Sądu – organ nie powinien orzekać merytorycznie w kwestiach, które pozostają poza sferą normowaną. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że zastosowane w wyrysie z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego K. P. rozmieszczenie oznaczeń graficznych powoduje wątpliwości co do zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem U 5. W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja zaskarżona oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i mając to na względzie orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy.