II SA/Ol 909/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą – oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych wynika, iż rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Policji przyznał przywróconemu do służby w Policji K. C. świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą od "[...]" grudnia 2004r. do "[...]" sierpnia 2006r., równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie 1380 zł i dodatku służbowego w kwocie 500 zł za okres sześciu miesięcy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wyrokiem z dnia 9 maja 2006r. sygn. akt II SA/Ol 191/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby K. C. W związku z tym rozkazem Komendanta Powiatowego Policji Nr "[...]" z dnia "[...]" policjant został przywrócony do służby z dniem 4 sierpnia 2006r. Podniósł, iż zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. K. C. odwołał się od tej decyzji, zarzucając, iż przyznanie mu świadczenia za okres sześciu miesięcy nastąpiło z naruszeniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 191/06. Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż policjantowi należało przyznać przedmiotowe świadczenie w maksymalnej wysokości tj. za okres 6 miesięcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie K. C. zarzucił błędną interpretację wyroku tut. Sądu sygn. akt II SA/Ol 191/06, na skutek którego został przywrócony do służby w Policji. Zgodnie z tym wyrokiem oraz w myśl art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie mógł zostać zwolniony ze służby przez okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem K. C. zwolnienie go z naruszeniem tego przepisu obliguje organ do wypłacenia mu zaległych poborów za okres 1-go roku, ponieważ przysługiwałyby mu one, gdyby był zatrudniony w tym czasie. Ponadto stwierdził, iż okres ten powinien zostać zaliczony mu do okresu pełnienia służby. W ocenie skarżącego, przyjęte przez organy obu instancji rozwiązanie, nie może być zastosowane wobec jego sytuacji prawnej. Powołanie bowiem w zaskarżonej decyzji art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w sposób oczywisty zawęża okres, w którym nie mógł być zwolniony ze służby i pozostaje w sprzeczności z art. 43 ust. 1 wskazanej ustawy i wydanym wyrokiem sądowym, gdyż zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy okres, za który przyznano świadczenie pieniężne traktuje się za równorzędny ze służbą W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pełnomocnik podkreślił, iż konstrukcja art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ogranicza zakres świadczenia do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia bez względu na okres w jakim rzeczywiście policjant pozostawał poza służbą. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia w wyższym wymiarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracyjne prawidłowo orzekały na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) i dokonały prawidłowej jego wykładni. Zgodnie z tym przepisem policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zatem, jeżeli policjant został zwolniony ze służby, a potem został do niej przywrócony, to za ten okres przysługuje mu świadczenie pieniężne, przy czym ustawodawca ograniczył to uprawnienie, zastrzegając, iż wysokość przyznanego świadczenia nie może przekroczyć sześciomiesięcznego uposażenia przysługującego na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Zważyć należy, iż powołany przepis określa prawo do świadczenia za okres pozostawania poza służbą. Świadczenie to jest jedynie formą rekompensaty za okres pozostawania poza służbą. Dlatego też, jeżeli policjant pozostawał poza służbą dłużej niż sześć miesięcy to może otrzymać świadczenie maksymalnie w wysokości odpowiadającej sześciomiesięcznemu wynagrodzeniu. Zupełnie odrębną kwestią, nie mającą wpływu na wysokość świadczenia za okres pozostawania poza służbą, jest powoływana przez skarżącego w oparciu o wyroki: NSA w sprawie I OSK 836/05 i WSA w Olsztynie II SA/Ol 191/06, okoliczność, że w związku z treścią art.43 ust 1 ustawy o Policji, policjant nie może zostać zwolniony ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby jeżeli podstawę jego zwolnienia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy. Powyższe wskazanie ma bowiem znaczenie jedynie dla oceny prawidłowości dokonania zwolnienia ze służby i ewentualnego uchylenia decyzji w tym przedmiocie w razie stwierdzenia naruszenia powyższych przepisów, nie wpływa natomiast na wysokość świadczenia za okres pozostawania poza służbą. W sprawie o to świadczenie bierze się bowiem pod uwagę ,w myśl art. 42 ust.1 i 5 ustawy o Policji, jedynie fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości, fakt pozostawania poza służbą i fakt przywrócenia do służby. Spełnienie tych przesłanek skutkuje obowiązkiem przyznania świadczenia za okres pozostawania poza służbą, jednakże w granicach określonych w art. 42 ust. 5 powołanej ustawy. Dlatego za niezasadny należy uznać zarzut skargi kwestionujący wysokość przyznanego świadczenia. Zasadnym jest również wskazać, choć nie było to objęte zarzutami skargi i nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, iż wyrok uchylający rozkaz o zwolnieniu ze służby ma takie znaczenie, że z chwilą gdy stanie się prawomocny stosunek służby podlega reaktywowaniu. Zatem okres od dnia, w którym rozkaz o zwolnieniu ze służby stał się ostateczny do dnia, w którym uprawomocnił się wyrok o uchyleniu tego rozkazu jest okresem pozostawania poza służbą, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2006 roku, I OSK 837/05, niepubl.). W związku z tym organy nieprawidłowo przyjęły, iż skarżący został przywrócony do służby dopiero w sierpniu 2006r. Rozkaz personalny przywracający funkcjonariusza na stanowisko równorzędne, odnosi się jedynie do mianowania na dane stanowisko. Natomiast samo przywrócenie do służby następuje w dniu uprawomocnienia się wyroku uchylającego rozkaz o zwolnieniu ze służby. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.