II SA/Po 650/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2006r. przy udziale sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta G. z dnia 12 kwietnia 2006r. nr XLVII/513/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność uchwały Rady Miasta G. Nr XLVII/513/2006 z dnia 12 kwietnia 2006r. w części obejmującej § 12 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 12 ust. 6; II. zasądza od Rady Miasta G. na rzecz Wojewody kwotę [...] zł ( [...] ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego; III. określa, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie I wyroku nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska Rada Miasta G. uchwałą nr XLVII/513/2006 z dnia 12 kwietnia 2006 r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy przemysłowej W. w G. Skargę na powyższą uchwałę wniósł Wojewoda, który wniósł o jej uchylenie w części obejmującej § 12 ust. 1 pkt 1 lit c oraz § 12 ust. 6 regulujący przeznaczenie terenów kolejowych jako niezgodnej z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie analizy rysunku planu oraz zapisów § 12 części tekstowej planu stwierdzono, że część terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...], obejmującego działki oznaczone geodezyjnie: obręb G., ark. [...], dz. nr [...] oraz ark. [...] , dz. nr [...] – stanowią teren zamknięty, w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027). Planu miejscowego dla terenów zamkniętych nie sporządza się, konieczne jest wyłącznie ustalenie granic tych terenów oraz granic ich stref ochronnych. W związku z tym objęcie terenów zamkniętych zapisami uchwały planistycznej stanowi naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta G. uznała skargę w części dotyczącej uchylenia § 12 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 12 ust. 6 uchwały. Rada przyznała, iż sporządzanie planu miejscowego dla terenu zamkniętego nie mieści się w kompetencji gminy. Jednocześnie Rada wniosła o oddalenie skargi w zakresie żądania wstrzymania wykonania uchwały i zasądzenia na rzecz Wojewody zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Stosownie do treści art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych. Zgodnie z art. 2 pkt 11 powyższej ustawy w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) terenem zamkniętym są tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W niniejszej sprawie bezsporne było, iż regulacją zawartą w § 12 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 12 ust. 6 zaskarżonej uchwały Rady Miasta G. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy przemysłowej W. w G. – objęto część terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]. Obszar ten obejmuje działki oznaczone geodezyjnie: obręb G., ark. [...] dz. nr [...] oraz ark. [...], dz. nr [...], jest to teren zamknięty w rozumieniu wyżej przytoczonych przepisów. W wspomnianym § 12 ust. 6 uchwały ustalono wskaźniki i parametry kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionego obszaru. Zapisami planu miejscowego objęto więc tereny, co do których organy gminy nie mają kompetencji planistycznych. Stanowi to rażące naruszenie prawa. W tej sytuacji, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały we wskazanej części. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. Podkreślić przy tym należy, odnosząc się do wniosku Rady Gminy, iż zasądzone przez Sąd na rzecz Wojewody koszty postępowania obejmują koszty zastępstwa radcowskiego określone w minimalnej dopuszczalnej wysokości. Są to koszty niezbędne do celowego dochodzenia żądania przez skarżącego. Rada Gminy natomiast w ogóle nie uzasadniła swojego żądania oddalenia wniosku Wojewody o zwrot kosztów postępowania. Samo uznanie skargi nie jest okolicznością wyłączającą zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego, na co wskazuje także treść przepisu art. 201 ustawy. Brak jest w ocenie Sądu okoliczności z art. 208 ustawy. O wykonalności zaskarżonej uchwały orzeczono na podstawie art. 152 ustawy, przy czym uchwała nie może być wykonana w zakresie, w jakim uwzględniono skargę. /-/W. Batorowicz /-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska kk