III SA/Wa 2571/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie asesor WSA Sylwester Golec (spr.), asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług i umorzenia postępowania w sprawie oddala skargę Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p.) uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] odmawiającą skarżącej "A." Sp. z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za 2000 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka pismem z dnia 30 grudnia 2005 r. na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz przepisów O.p. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca spółka podnosiła, że zalicza się do grupy podmiotów, których dotyczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K 45/01 (OTK-A 2002, Nr 4, poz. 46) a także uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt FPS 4/04 (ONSAiWSA 2005/3/50). Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił skarżącej spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za rok 2000. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez stronę skarżącą wyroku z dnia 25 czerwca 2002 r. stwierdził, że " art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz. 1100) w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczania kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładu pracy chronionej, przed upływem trzyletniego okresu, przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082, z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019 i Nr 162, poz. 1118 i 1126 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 486 i Nr 90, poz. 1001) jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach." Dalej organ stwierdził, że podmioty o, których mowa w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji i przepisów O.p. mogły występować do organów podatkowych o zwrot podatku, który zapłaciły na podstawie zmienionych przepisów ustawy o VAT. Zdaniem organu inwestycja rozpoczęta przez skarżącą spółkę w roku 1999, która w ocenie spółki stanowiła podstawę do ubiegania się o stwierdzenie nadpłaty, nie była długookresowym przedsięwzięciem na rzecz osób niepełnosprawnych o, którym mowa w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Z tego względu zdaniem organu wskazane przez skarżącą spółkę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w niniejszej sprawie nie miało zastosowania. Od tej decyzji skarżąca spółka wniosła Odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu odwołania spółka zarzucała organowi dokonanie niewłaściwej oceny podjętej przez nią inwestycji na rzecz osób niepełnosprawnych. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. uchylił zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą skarżącej "A." Sp. z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za 2000 r. i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 79 § 2 O.p. prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji), w przypadkach określonych w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b O.p. Skarżąca spółka wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożyła do organu podatkowego w dniu 2 stycznia 2006 r. a więc po upływie terminu określonego w art. 79 § 2 O.p. Z tego względu organ drugiej instancji obowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Na decyzję organu drugiej instancji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 12 § 6 pkt 2 O.p., który stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Skarżąca spółka nadała wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za rok 2000 listem poleconym w placówce pocztowej w dniu 31 grudnia 2005 r. Do skargi strona skarżąca dołączyła pocztowy dowód nadania przesyłki poleconej z datą stempla 31 grudnia 2005 r. Z tych względów skarżąca spółka twierdziła, że złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty przed wygaśnięciem prawa do złożenia tego wniosku. Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią przepisu art. 79 § 2 pkt 2 O.p. prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa, w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b O.p. - po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji). Skarżąca spółka wnosiła o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2000 r. Z akt sprawy wynika, że spośród deklaracji VAT-7 złożonych przez skarżącą spółkę za okresy wymienione we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jako ostania została złożona do organu podatkowego deklaracja za miesiąc czerwiec 2000 r. i miało to miejsce w dniu 24 lipca 2000 r. Upływ określonego przez powołany przepis terminu wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w stosunku do nadpłaty podatku za miesiąc czerwiec następował w dniu 24 lipca 2005 r. Upływ tego terminu w stosunku do nadpłat, o których stwierdzenie za wcześniejsze miesiące roku 2000 wnosiła strona skarżąca, następował przed tą datą, gdyż deklaracje za te okresy zostały złożone wcześniej niż deklaracja za miesiąc czerwiec 2000 r. Przepis art. 79 § 2 opkt 2 O.p. stanowi wprost, że określone w tym przepisie wygaśnięcie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty następuje po upływie pięciu lat od dnia złożenia deklaracji. Podatnicy podatku od towarów i usług są podatnikami wymienionymi w art. 75 § 2 pkt 1 lit. b O.p., a zatem podatnicy ci objęci są zakresem normy art. 79 § 2 pkt 2 O.p. Z tych względów należało stwierdzić, że podnoszona w skardze okoliczność, że skarżąca spółka wniosła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w dniu 31 grudnia 20005 r. nie mogła stanowić podstawy do uznania skargi za zasadną. Jak już sąd wskazał w rozpoznanej sprawie prawo do złożenia wniosku o stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2000 r. wygasło przed tą datą. Prawo to w stosunku do nadpłaty za miesiąc czerwiec 2000 r. wygasło z upływem dnia 24 lipca 2005 r. a za miesiące wcześniejsze przed ta datą gdyż, deklaracje za te miesiące zostały złożone przed dniem złożenia deklaracji za miesiąc czerwiec 2000 r. Zatem podnoszona przez stronę okoliczność faktyczna złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w dniu 31 grudnia 2005 a nie jak to przyjął organ w dniu 2 stycznia 2006 r. nie mogła mieć wpływu na uznanie skargi za zasadną. Należy dodać, że na wniosku o stwierdzenie nadpłaty znajduje się podpisana adnotacja pracownika przyjmującego korespondencję wpływającą do organu, że został on nadany pocztą w dniu 31 grudnia 2000 r. Stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że wniosek ten został złożony w dniu 2 stycznia 2006 r. – data z pieczęci potwierdzającej wpływ pisma do organu, należało uznać za naruszenie przepisów O.p. w zakresie uzasadnienia faktycznego, jednakże uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W tej sytuacji organ odwoławczy po stwierdzeniu, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nadpłaty był niedopuszczalny, w sposób prawidłowy, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W rozpoznanej sprawie postępowanie było bezprzedmiotowe, gdyż na mocy przepisu art. 79 § 2 pkt 2 O.p. organ nie mógł prowadzić postępowania w przedmiocie uprawnień, których dotyczył wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty. Wniosek ten nie mógł spowodować wszczęcie postępowania w przedmiecie nadpłaty podatku, gdyż uprawnienie strony skarżącej do zainicjowania postępowania w tym przedmiocie wygasło z mocy art. 79 § 2 pkt 2. W tej sytuacji organ pierwszej instancji po otrzymaniu wniosku strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty z dnia 30 grudnia 2005 r. na podstawie art. 169a O.p. obowiązany był do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jednakże skoro organ pierwszej instancji prowadził w niniejszej sprawie postępowanie i wydał decyzję merytoryczną, to organ drugiej instancji w ramach kompetencji przyznanych mu na mocy przepisów art. 233 O.p. w realiach niniejszej sprawy mógł tylko decyzję organu pierwszej instancji uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie. W oparciu o te wszystkie ustalenia sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.