I OSK 1122/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1355/06 odrzucające skargę Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły postanawia oddalić skargę kasacyjną Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o unieważnieniu konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących w [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Skargę na tę decyzję złożyła Gmina [...] działająca poprzez swojego wójta. W odpowiedzi SKO wniosło o odrzucenie tej skargi argumentując, że gmina nie posiada legitymacji do samodzielnego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1355/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił powyższą skargę. W uzasadnieniu podano, iż w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym). Zgodnie natomiast z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wskazano, iż w niniejszej sprawie gmina [...] działała w ramach przydanego imperium. Nie ulega bowiem wątpliwości, że aktywność wójta jako ,,organu prowadzącego szkołę" pozostawała w związku z powierzonymi mu kompetencjami do podejmowania wszystkich czynności związanych z obsadzaniem stanowisk dyrektorów, które to czynności mają znamiona prawne działań z zakresu administracji publicznej. W ten sposób gmina realizowała bowiem swoje własne, obowiązkowe zadanie o charakterze publicznym jakim jest zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej powiązane z prowadzeniem szkół na jej terenie. Nałożonych na jednostkę samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można zaś utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. Dbałość o interes publiczny nie może być identyfikowana z interesem prawnym na gruncie art. 28 kpa i art. 50 § 1 p.p.s.a. Po wtóre interes prawny konkretyzowany jest w drodze decyzji, kierowanej do podmiotu nim się legitymującego o czym w realiach rozstrzyganego przypadku nie może być mowy. Z powyższych powodów zbędne było ustosunkowanie się do zarzutu sformułowanego w skardze. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Gmina [...]. Wskazała w niej na naruszenie przez Sąd I instancji art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz naruszenie art. 36 a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r., Nr 96 ze zm.). Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i rozpatrzenie przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu powołano się na naruszenie § 4 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu prac komisji konkursowej (Dz. U. Nr 189, poz. 1855) określającego warunki, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko dyrektora szkoły Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości wyrażony w uchwałach NSA pogląd, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Należy zatem podzielić pogląd, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu należy przychylić się do stanowiska Sądu I instancji, który w zaistniałym stanie faktycznym skargę odrzucił. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz naruszenie art. 36 a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r., Nr 96 ze zm.) i § 4 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu prac komisji konkursowej (Dz. U. Nr 189, poz. 1855) jest nieusprawiedliwiony. W opisanym bowiem stanie faktycznym sprawy zbędne było ustosunkowanie się Sądu do zarzutu sformułowanego w skardze. Z tych względów, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.