III SA/Wa 3996/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Monika Kawa-Ogorzałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylona decyzja oraz uchylone postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 21 czerwca 2005 r. J. H.– Skarżąca w rozpatrywanej sprawie, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o udzielenie w trybie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Skarżąca wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług na rzecz podmiotu zagranicznego, będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej na terytorium Unii Europejskiej. Wyjaśniła, że w ramach umownych zobowiązań, działając w imieniu i na rzecz podmiotu zagranicznego, reprezentując jego wyłączne interesy na rynku polskim, wykonuje następujące czynności: - pozyskiwanie na terytorium Polski odbiorców na towary oferowane przez zagranicznego producenta, doprowadzanie do realizacji transakcji w wyniku przeprowadzonych z udziałem Skarżącej negocjacji z polskimi kontrahentami, co polega, m.in. na prezentowaniu ofert oraz próbek oferowanych produktów i ustalaniu kompleksowych warunków handlowo-finansowych dotyczących realizacji zamówień; - przesyłanie do zagranicznego podmiotu do realizacji wszystkich otrzymanych od polskich odbiorców zamówień będących wynikiem negocjacji, o których mowa wyżej; - pilotowanie realizacji każdej pozyskanej transakcji, tj. od chwili otrzymania w kraju i przekazania zamówienia do podmiotu zagranicznego, do momentu dostawy towaru polskiemu odbiorcy. Skarżąca dodała, że nie posiada pełnomocnictwa do podpisywania kontraktów handlowych w imieniu jej mocodawcy. Nadmieniła jednocześnie, że wszystkie transakcje realizowane są na podstawie zamówień przesyłanych przez polskich odbiorców, którzy nabywają towary we własnym imieniu. Skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że podstawą jej działania jest dwustronna umowa określająca zasady wynagrodzenia, w tym prowizje z tytułu zawartych transakcji między zagranicznym producentem a polskim odbiorcą na dostawę towarów do Polski (wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów). W związku z powyższym, Skarżąca zadała pytanie - czy przepisy rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970), powoływanego dalej jako "rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r.", mają zastosowanie w sytuacji, w której polski podatnik podatku od towarów i usług wykonuje usługę pośrednictwa działając na rzecz podmiotu zagranicznego, a dla polskiego nabywcy towarów, których to pośrednictwo dotyczy jest to wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Skarżąca przedstawiając swoje stanowisko w sprawie zacytowała treść § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. i wskazała, że przepisy te, jej zdaniem, będą miały zastosowanie do wykonywanej przez nią działalności, co oznacza, iż po uzyskaniu od zagranicznego kontrahenta numeru VAT wydanego na terytorium Unii Europejskiej usługa przez nią świadczona nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce. Skarżąca podkreśliła, że przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z przepisami VI Dyrektywy. Pismem z dnia 30 czerwca 2005 r. Skarżąca sprecyzowała, iż zadane przez nią pytanie dotyczy sytuacji, w której polski podatnik podatku od towarów i usług wykonuje usługę pośrednictwa działając na rzecz i w imieniu podmiotu zagranicznego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że ogólna zasada określająca miejsce opodatkowania przy świadczeniu usług wyrażona została w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT", zgodnie z którym to przepisem w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi – miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności – miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT ma zastosowanie jedynie do pośredników działających w imieniu i na rzecz osób trzecich. Tymczasem Skarżąca nie spełnia tego warunku, stąd też wykonywane przez nią usługi pośrednictwa opodatkowane są w Polsce. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, pismem z dnia 7 września 2005 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, iż w umowie z kontrahentem portugalskim wyraźnie określono jej obowiązki pośrednictwa w imieniu i na rzecz tego kontrahenta, który podał swój numer NIP i odmawia przyjęcia faktury z naliczonym podatkiem od towarów i usług. Skarżąca dodała, iż tylko dzięki jej działalności kontrahent portugalski pozyskuje zamówienia i realizuje dostawy do Polski. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonuje usługi w imieniu i na rzecz tego kontrahenta. Bez znaczenia jest przy tym to, że nie posiada ona pełnomocnictwa do podpisywania kontraktów. W konsekwencji, zdaniem Skarżącej, w stosunku do niej znajduje zastosowanie art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c), a z przepisu tego wynika, iż wykonywana przez nią usługa nie podlega opodatkowaniu w Polsce, lecz w kraju, który nadał nabywcy usługi NIP, który jest podawany w wystawianych przez nią fakturach. W piśmie z dnia 13 października 2005 r. Skarżąca zwróciła dodatkowo uwagę, iż w przypadku transakcji, w których pośredniczy, z reguły nie dochodzi do podpisania kontraktu, tzn. zawarcia umowy pisemnej. Dostawy realizowane są bowiem na podstawie zamówień składanych przez polskich odbiorców, co oznacza, iż aby doszło do zawarcia umowy pełnomocnictwo do jej podpisania w imieniu zleceniodawcy nie jest niezbędne. Za takim stanowiskiem przemawia także, zdaniem Skarżącej, brzmienie art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT. Z przepisu tego nie wynika, aby warunkiem jego zastosowania było to, by pośrednik zawierał umowy w imieniu zleceniodawcy. Użyty w tym przepisie zwrot "działanie w imieniu i na rzecz osób trzecich" nie jest równoznaczny z dokonywaniem czynności prawnych w imieniu mocodawcy. Zwrot ten obejmuje bowiem również czynności faktyczne oraz czynności zmierzające do dokonania czynności prawnej. Pośrednik działa w imieniu i na rzecz zleceniodawcy w przypadku, gdy np. składa potencjalnym odbiorcom oferty zleceniodawcy, prowadzi negocjacje zmierzające do zawarcia umowy pomiędzy zleceniodawcą a odbiorcą, czy też przyjmuje w imieniu zleceniodawcy zamówienia składane przez odbiorców, a także ewentualne reklamacje. Zdaniem Skarżącej, w przedstawionym przez nią stanie faktycznym wykonuje ona wszystkie przedstawione wyżej czynności, działając w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, a wobec odbiorców występuje jako podmiot reprezentujący interesy zleceniodawcy, tzn. jako jego przedstawiciel. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przywołała wyjaśnienia organów podatkowych, w których uznano, iż warunkiem zastosowania cytowanego wyżej art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT nie jest upoważnienie pośrednika do podpisywania umów w imieniu zleceniodawcy. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił zmiany postanowienia wydanego przez organ podatkowy pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przyznał, iż co prawda Skarżąca wykonuje czynności faktyczne na rzecz kontrahenta zagranicznego, niemniej działanie w jego imieniu wymaga posiadania stosownych pełnomocnictw udzielonych pośrednikowi przez dającego zlecenie w celu stałego zawierania przez tego pośrednika – za wynagrodzeniem, umów na jego rzecz. Zdaniem organu odwoławczego, z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego wynika, iż nie posiada ona umocowania do działania w imieniu dającego zlecenie, tak więc nie jest ona osobą uprawnioną, w szczególności do zawierania umów w imieniu i na rzecz zagranicznego kontrahenta, a jej działalność ogranicza się jedynie do dokonywania czynności faktycznych. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT wyraźnie wynika, że działanie, o którym mowa w tym przepisie, ma być działaniem nie tylko w imieniu, ale także na rzecz. Za takim rozumieniem tego przepisu przemawia to, iż usługa pośrednictwa powinna być związana z przyszłą i konkretną dostawą towarów, a nie jedynie z usługą pośrednictwa, której przedmiotem jest wyszukiwanie potencjalnych ich nabywców, w wyniku czego dojdzie do zawarcia umowy między odbiorcą a dostawcą. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto przyczyny, dla których oceny stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą dokonano w oparciu o art. 28 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT, nie zaś na podstawie powołanego przez nią we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przypomniała, że w wyniku prowadzonych z jej udziałem negocjacji nie dochodzi do zawarcia umów sprzedaży towarów na piśmie, do czego zresztą nie zobowiązuje podatników żaden przepis prawa. Następstwem tych negocjacji jest natomiast składanie zamówień przez polskich odbiorców. Na tej podstawie kontrahent portugalski realizuje dostawę. W związku z tym, udzielenie Skarżącej pełnomocnictwa do podpisywania umów w jego imieniu nie jest potrzebne. Skarżąca zauważyła przy tym, iż praktyka realizowania dostaw na podstawie oddzielnych zamówień bez zawarcia umowy na piśmie jest szeroko stosowana w obrocie towarowym. Podniosła ponadto, iż brak umocowania nie może sam w sobie przesądzać o tym, iż w jej przypadku nie została spełniona przesłanka działania w imieniu zleceniodawcy, o której mowa w art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT. Takie bowiem rozumienie tego przepisu zawęża w znaczny sposób zakres jego zastosowania, ograniczając go do pośredników w transakcjach zawieranych w formie pisemnej. Takie zaś ograniczenie nie było, zdaniem Skarżącej, zamiarem ustawodawcy. Przeciwnie, celem wprowadzenia regulacji zawartych w art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT jest powiązanie miejsca świadczenia usług pomocniczych (w tym przypadku świadczenia usługi pośrednictwa) z miejscem świadczenia transakcji głównej (w tym przypadku dostawy towarów), z którą ta usługa pomocnicza nierozerwalnie jest związana. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że na charakter tego związku nie może mieć wpływu to, czy pośrednik jest wyposażony w pisemne pełnomocnictwo do podpisywania umów, czy też nie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia dotycząca określenia miejsca świadczenia usług wykonywanych przez pośrednika, związanych z dostawą towarów. Wprawdzie pytanie Skarżącej, zawarte w jej wniosku z dnia 21 czerwca 2005r. odnosiło się do rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r., a konkretnie do § 4 tego rozporządzenia, niemniej organy podatkowe odniosły się w swoim stanowisku do istoty przedstawionego przez Skarżącą pytania, uwzględniwszy zmianę stanu prawnego, która nastąpiła z dniem 1 czerwca 2005 r. Z tą datą, stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 797) uchylony został § 4 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., a ponadto na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756) nadano nowe brzmienie art. 28 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT, dodając w nim m.in. lit. c), w której zamieszczono regulację dotyczącą określenia miejsca świadczenia usług wykonywanych przez pośrednika, związanych z dostawą towarów, a więc kwestię, która była dotychczas przedmiotem regulacji § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. Na okoliczność tę zwrócił uwagę w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej, który powołał się w tym względzie na art. 120 Ordynacji podatkowej podkreślając, iż dokonał oceny przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego, na podstawie przepisów prawnych kształtujących sytuację prawno-podatkową Skarżącej. Działanie takie należy ocenić jako prawidłowe. Również sama Skarżąca w trakcie dalszego postępowania, poczynając od zażalenia wniesionego na postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, nawiązywała już do aktualnego stanu prawnego, tj. zwłaszcza do art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi – miejsce, gdzie świadczący usługi posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności – miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28. Od ogólnej zasady określającej miejsce świadczenia usług jako miejsce prowadzenie działalności istnieje szereg wyjątków zawartych właśnie w przepisach art. 27 ust. 2-6 i art. 28 ustawy o VAT, gdzie w zależności od rodzaju usługi, określenie miejsca jej świadczenia następuje według innego rodzaju kryteriów. Stosownie do art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT, w przypadku usług wykonywanych przez pośredników, działających w imieniu i na rzecz osób trzecich, związanych bezpośrednio z dostawą towarów – miejscem świadczenia tych usług jest miejsce dokonania dostawy towarów, z zastrzeżeniem ust. 6. W myśl powołanego wyżej ust. 6, w przypadku gdy nabywca usługi podał dla tej czynności świadczącemu usługę numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium państwa członkowskiego, na którym zgodnie z ust. 5 ma miejsce świadczenia usługa, miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe kwestionują, iż Skarżąca działając w charakterze pośrednika spełnia przesłanki określone w art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT, zaś jako główny argument wskazują, iż nie posiada ona pełnomocnictwa zagranicznego dostawcy do działania w jego imieniu. W ocenie Sądu stanowisko takie, w świetle brzmienia powyższego przepisu oraz przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego, jest niezasadne. Przede wszystkim trzeba podkreślić, iż uwzględniając pismo Skarżącej z dnia 30 czerwca 2005 r. zatytułowane "sprostowanie do mojego wniosku z dnia 21 czerwca 2005 r. (...) ostatecznie przedmiotem jej zapytania była sytuacja dotycząca polskiego podatnika VAT wykonującego usługę pośrednictwa działającego na rzecz i w imieniu podmiotu zagranicznego (...). Należy przy tym zwrócić uwagę, iż postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji w istocie rzeczy pozbawione jest uzasadnienia, ponieważ po zacytowaniu stosownego przepisu, organ ten ograniczył się do stwierdzenia, iż Skarżąca nie spełnia warunku w nim określonego, tj. wykonywania usług w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, nie podając przyczyn uzasadniających sformułowanie takiego poglądu. Dopiero z pisma z dnia 20 września 2005 r., przy którym przekazano organowi odwoławczemu zażalenie Skarżącej wynika, iż powodem takiego stanowiska jest, przyznana przez Skarżącą w jej wniosku o udzielenie interpretacji, okoliczność, iż nie posiada ona pełnomocnictwa do podpisywania kontraktów handlowych w imieniu swojego mocodawcy. Stanowisko to nieco tylko zmodyfikował organ odwoławczy, który stwierdził, iż Skarżąca wykonuje jedynie czynności faktyczne na rzecz zagranicznego kontrahenta, podczas gdy "działanie w imieniu" wymaga posiadania stosownych pełnomocnictw udzielonych pośrednikowi przez dającego zlecenie w celu stałego zawierania przez pośrednika – za wynagrodzeniem, umów na rzecz dającego zlecenie, zaś Skarżąca według przedstawionego przez nią stanu faktycznego nie posiada umocowania do działania w imieniu dającego zlecenie, a w szczególności do zawierania umów w imieniu i na rzecz zagranicznego kontrahenta. Konkluzja taka, w ocenie Sądu, jest dowolna i abstrahuje zarówno od treści przepisu, jak i przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego. Przypomnieć zatem trzeba, iż kluczowy w sprawie art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT stanowi o usługach wykonywanych przez pośredników, działających w imieniu i na rzecz osób trzecich, związanych bezpośrednio z dostawą towarów. Przepis ten nie wymaga zatem posiadania przez pośrednika pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu dostawcy towarów z ich odbiorcami. Przez usługi pośrednictwa, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zespół czynności, które mogą być zarówno czynnościami natury faktycznej, jak i prawnej, jeżeli w ich wyniku dojdzie do nawiązania stosunku prawnego (umownego) pomiędzy dostawcą towarów, a ich odbiorcą, w konsekwencji czego nastąpi dostawa towarów. Przepis ten wymaga jednak, czego z kolei organy podatkowe nie kwestionują, aby działania pośrednika miały bezpośredni związek z dokonaną dostawą towarów. Z jego brzmienia nie wynika, aby wskazany w nim wymóg działania w imieniu i na rzecz osób trzecich dotyczył zawierania umów, na podstawie których zrealizowane zostaną dostawy, lecz odnosi się do świadczenia usług pośrednictwa, w rezultacie których dojdzie ostatecznie do zrealizowania dostawy i które muszą mieć bezpośredni związek z tą dostawą. Dyspozycją tego przepisu nie będą zatem objęte, z jednej strony takie działania, które pośrednik, w szerokim znaczeniu tego słowa, będzie podejmował wobec odbiorcy towaru w imieniu własnym, lecz na rzecz (na rachunek) dostawcy, a z drugiej strony eliminował będzie również takie działania, które określony podmiot będzie podejmował w stosunku do potencjalnych odbiorców, np. samorzutnie, bez uzgodnienia z dostawcą i bez posiadania stosownego umocowania z jego strony do działania i dokonywania czynności na jego rzecz, a które w efekcie również mogą prowadzić do zrealizowania dostaw. Natomiast użyty w tym przepisie wymóg, którego spełnienie kwestionowane jest przez organy podatkowe, "działania w imieniu osób trzecich" (w tym przypadku dostawcy towarów) należy odnieść do wszelkich czynności faktycznych i prawnych składających się na usługę pośrednictwa, przy jest on spełniony nie tylko w przypadku posiadania pełnomocnictwa do zawierania umów, lecz również w przypadku istnienia umocowania ze strony dostawcy towarów do podejmowania w jego imieniu i na jego rzecz czynności pośrednictwa. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wskazując we wniosku, iż nie posiada pełnomocnictwa do zawierania w imieniu swojego zagranicznego kontrahenta umów z krajowymi odbiorcami, wyraźnie jednakże podkreśla, iż w zakresie opisanych przez nią czynności składających się na usługę pośrednictwa, działa w imieniu i na rzecz zagranicznego dostawcy i jest do dokonywania tych czynności umocowana na podstawie zawartej umowy. Do czynności tych należy, m.in. pozyskiwanie na terytorium Polski odbiorców na towary oferowane przez zagranicznego producenta, doprowadzenie do realizacji transakcji w wyniku przeprowadzonych z udziałem Skarżącej negocjacji z polskimi kontrahentami, czyli w wyniku prezentowania przez nią ofert oraz próbek oferowanych produktów, ustalanie kompleksowych warunków handlowo-finansowych dotyczących realizacji zamówień, przesyłanie do zagranicznego podmiotu do realizacji otrzymanych od polskich odbiorców zamówień będących wynikiem podejmowanych przez nią działań, "pilotowanie" realizacji każdej pozyskanej transakcji od momentu otrzymania zamówienia do chwili dostawy towaru polskiemu odbiorcy oraz zajmowanie się ewentualnymi reklamacjami. Czynności te mają zatem dużo szerszy zakres, aniżeli tylko, wskazywane na str. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji - wyszukiwanie potencjalnych nabywców towarów. Należy podkreślić, iż pisemna interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie opiera się na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku przez osobę ubiegającą się o uzyskanie takiej interpretacji. Skoro zatem we wniosku o udzielenie interpretacji Skarżąca wskazywała, iż w zakresie wykonywanych przez nią i opisanych we wniosku czynności pośrednictwa działa w imieniu i na rzecz swojego zagranicznego kontrahenta, to w świetle brzmienia art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT, organy podatkowe w oparciu o przedstawioną przez nią informację, iż nie posiada ona pełnomocnictwa do zawierania umów, nie miały podstaw, aby wyciągnąć wniosek, iż Skarżąca nie posiada umocowania do działania w imieniu dającego zlecenie jej zagranicznego kontrahenta, co stanowiło główny powód do uznania przedstawionego stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe. Tym samym należy uznać, iż organy podatkowe naruszyły art. 28 ust. 5 pkt 2 lit. c) ustawy o VAT i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.