II SA/Wa 1937/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania schorzenia za pozostające w związku ze służbą wojskową postanawia -odrzucić skargę- W dniu [...] marca 2005 r. (data stempla pocztowego) L. K. złożył do Sądu Rejonowego dla W., Wydział XXII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pismo oznaczone jako "odwołanie od orzeczenia nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r." Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. akt [...] sprawę przekazano według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wskazując, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) od decyzji wydawanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego. Po przekazaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2015/05 odrzucił skargę L. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania schorzenia za pozostające w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu wskazano, że powołane wyżej rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego dla W. jest sprzeczne z ugruntowanym orzecznictwem dotyczącym orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie związku schorzeń ze służbą wojskową zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podano jednocześnie, iż stosownie do art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Nie oznacza to jednak, że nie może jej odrzucić z innych przyczyn, albowiem powyższe ograniczenie dotyczy sytuacji, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec braku organu uprawnionego do rozstrzygania powstałego sporu kompetencyjnego, braku możliwości prawnych do zwrócenia się do sądu powszechnego o reasumpcję wadliwego prawnie postanowienia i niedopuszczalności rozpoznania przedmiotowej sprawy przez sąd administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej od przedstawionego orzeczenia Sądu z dnia 23 lutego 2006 r., Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 15 września 2006 r. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd drugiej instancji zarzucił, że w uchylonym postanowieniu Sąd wskazał wprawdzie jako podstawę odrzucenia art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże w rzeczywistości odrzucił skargę z powodu określonego w art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, co wynika z uzasadnienia postanowienia. Faktu tego nie zmienia powołanie innej podstawy prawnej orzeczenia. Natomiast skarga do sądu administracyjnego została wniesiona na skutek prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o przekazaniu według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywołało zatem ten skutek, że Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze treść art. 58 § 4 powołanej ustawy zobowiązany jest do oceny dopuszczalności skargi L. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jej ewentualnego merytorycznego rozpoznania. Jednym z formalnych warunków dopuszczalności skargi złożonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wniesienie jej w terminie przewidzianym przez art. 53 § 1 powoływanej ustawy, zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 tej samej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienie. Jak wynika z pisma Dyrektora Centrum Usług Pocztowych Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] przesłanego do Sądu przy piśmie Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], przesyłka zawierająca zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] została odebrana osobiście przez skarżącego w dniu [...] lutego 2005 r. Trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął zatem w dniu [...] marca 2005 r. Jak wskazano na wstępie, skarga L. K. została złożona do Sądu Rejonowego dla W. w dniu [...] marca 2005 r, zatem jej wniesienie niewątpliwie nastąpiło z naruszeniem dyspozycji powołanego wyżej art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze, że przedmiotowa skarga została wniesiona po terminie przewidzianym przez przepisy o postępowaniu sądowoadministracyjnym do sądu niewłaściwego, na marginesie zauważyć należy, że za dzień złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy przyjąć [...] września 2005 r., to jest dzień oddania w urzędzie pocztowym skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesyłki zawierającej skargę L. K. wraz z aktami sądowymi o sygn. [...]. Powoływana ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera bowiem regulacji, która uznawałaby, że termin wymagany do złożenia we właściwym sądzie określonego pisma procesowego (np. skargi) jest zachowany w razie złożenia tego pisma w sądzie niewłaściwym. Rozwiązanie takie przewidział ustawodawca na przykład w postępowaniu administracyjnym stanowiąc w art. 65 § 2 kpa, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego tożsamą regulacją nie jest w szczególności przepis art. 59 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi utrzymujący w mocy czynności dokonane w sądzie niewłaściwym. Treść art. 59 § 3 sprowadza się do tego, że strony nie mogą żądać powtórzenia przez sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano, czynności dokonanych przez niewłaściwy sąd administracyjny. Zatem czynność procesowa dokonana w przepisanym terminie wywołuje skutki, jeżeli podjęta została we właściwym sądzie (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 r. za sygn. akt III CZP 33/87. OSNC 1988/6/73 - sprawa dotyczyła terminu do wniesienia rewizji od wyroku sądu pierwszej instancji wydanego w pierwszej instancji, jednakże zachowuje aktualność w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Poza tym, w kontekście przedmiotowej sprawy, podkreślić należy, iż powołany przepis dotyczy przekazania sprawy według właściwości wyłącznie pomiędzy sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe ustalenie oraz treść art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), należy przyjąć, że skarga L. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] września 2005 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.